Oostenrijk zomer 2006

Fietsbordje

Langs de rivieren en meren van Oostenrijk

Afstand houden

In 2004 maakten we voor het eerst kennis met de fietsmogelijkheden in Oostenrijk. We maakten toen een tocht van Wenen naar Nice waarbij we het eerste deel een groot stuk van het Donau fietspad hebben gereden. Dát verslag staat hier.
We ontdekten toen ook dat in Oostenrijk langs veel grote en kleinere rivieren vaak van dat soort fietstrajecten zijn te vinden. Goed bewegwijzerd, rustig gelegen, soms over vrijliggende fietspaden en soms over boerenwegen en dorpsstraten.
We hebben ons in de daaropvolgende jaren georiënteerd op de mogelijkheden, hebben de kaarten bestudeerd, websites bezocht en kwamen tot het volgende plan dat van 12/8 tot 10/9 zou moeten worden uitgevoerd:

  1. Met de City Night Line naar München.
    We wisten van onze tocht naar de Vogezen in 2005 dat dat een prettige verbinding en reiswijze is.
  2. Langs de Inn naar Passau
  3. Langs de Donau naar Linz/Enns
  4. Langs de Enns dieper Oostenrijk binnengaan
  5. Het Reichraminger Hintergebirge doorsteken
  6. Richting Mariazell
  7. Richting Mürztal en aansluiten bij
  8. De Mur
  9. Ergens een doorsteek maken naar Karinthië
  10. Door het Gail dal naar de Italiaanse grens
  11. Terug langs de Drau Radweg
  12. Doorsteek naar Innsbruck met de Trein
  13. Langs de Isar terug naar München en dan weer met de CNL naar huis.

Zoals gezegd, langs vrijwel alle rivieren liggen prachtige fietsroutes en zijn er veel voorzieningen voor de fietsers. In vergelijking met onze andere fietstochten zaten in deze tocht weinig echte 'beklimmingen', maar de cols die we gedaan hebben, waren behoorlijk pittig. Ook langs de rivieren moet af en toe flink worden geklommen.
Let op dat er in Oostenrijk sprake is van 'fietsroutes' en niet van 'fietspaden'. In een groot aantal gevallen is er inderdaad een (vrijliggend) fietspad, maar ook moet je vaak over verkeersluwe straten of is er een gemarkeerde strook op de voor auto's bedoelde rijbaan. En heel soms moet je de weg echt delen met het autoverkeer.
Afhankelijk van weersomstandigheden zouden er bovendien verschillende varianten van het genoemde schema kunnen ontstaan.

Tussen punt 10 en 11 zou ook nog een korte tocht door de Dolomieten kunnen worden ingelast en op vrij veel plaatsen hadden we uitwijkmogelijkheden via de uitstekend georganiseerde spoorwegen in Oostenrijk. Daar hebben we ook een aantal keren goed gebruik van gemaakt.
Het is ook prima fietsweer geweest. Niet heel erg heet in de eerste weken en met maar één echte regendag. Vooral 's-nachts waren er regen en onweersbuien. De tweede week was het vrij koel maar in de 3e en 4e week (in het zuiden) liep de temperatuur weer op tot 30 graden.
Verblijfplaatsen vinden in Oostenrijk in deze periode was nooit een probleem en we hebben er veel gastvrijheid ontmoet. In totaal hebben we 1800 kilometer gereden. Het hoogste bereikte punt was dit keer het Kartitscher Sattel van 1530m.


Dit was de route:


De gebruikte kaarten:

Stapeltje Kaarten
Deze hele stapel zat dus ook de hele vakantie ergens in de fietstas.
Ruim 2 kg!

Van de serie Bikeline van www.esterbauer.com gebruikten we de volgende fietsatlassen:

Freytag & Berndt Kompas S&F Michelin: BVA

En dan nog de Generalkarte 2 en 3, 1:200.000 van Falk


Vught – München

12 augustus.
De City Night Line rijdt dagelijks naar Basel en München en het grote voordeel is dat je én je fiets goed mee kunt nemen én uitstekend kunt slapen in de kleine, maar comfortabele, tweepersoons coupé's.
Ons opstappunt was Utrecht waar je rond 20.30 vertrekt en de tijd hebt om je fiets en bagage van elkaar te scheiden en rustig in te laden. Het fietscompartiment beslaat de helft van een rijtuig en er is plaats voor 15 fietsen in hangklemmen. Daarnaast is er nog ruimte om ski's op te bergen. De tandem kan natuurlijk niet in de hangklemmen en moet gewoon tegen de wand worden gestald en vastgezet. Daar moet je wel zelf materiaal voor meenemen.

De tandem telt voor twee fietsen, je krijgt ook twee fietsklemnummers toegewezen (waar je dus geen gebruik van maakt), maar waar laat je die tandem als er 13 klemmen vol zitten? Op de foto's is goed te zien hoe het fietsruim er uitziet.
In je (airconditioned) coupe heb je twee stapelbedden en een wastafel. Je kunt de bedden ook tot een klein bankje ombouwen, maar daar heb je wel hulp voor nodig van de treinsteward. Als je 's-ochtends wakker wordt is er een bescheiden ontbijt beschikbaar, inbegrepen in de prijs, dat je kunt nuttigen in je eigen coupe, maar ook vaak in de coupe boven je eigen coupe (het is een dubbeldekker) en dat is een grote coupe met zithoek en eigen toilet/wasruimte.

Fietsplek in de City Night Line
De tandem neemt meer dan twee fietsklemmen in beslag.


Als je om 7 uur in München aankomt ben je heerlijk uitgerust en kunt direct aan een mooie fietsdag beginnen.
Het weer is in Nederland op de dag van vertrek wisselvallig (Augustus 2006 was de natste augustus in 200 jaar! En september zou de warmste en droogste worden!) en we besluiten om niet naar Utrecht te fietsen maar vanaf thuis al de trein te nemen. Met een internationaal fietsbiljet kun je ook in de binnenlandse treinen instappen.


München – Chieming

13 augustus, 65 km.
Tijdens ons ontbijt in de trein zien we het steeds mooier en zonniger worden en we kijken uit naar deze eerste fietsdag. Bij aankomst in München kunnen we ons fietsbiljet ook nog geldig laten maken voor een binnenlandse reis naar Rosenheim (voor onszelf moeten we kaartjes kopen), een stadje ten zuidoosten van München waar de Inn doorheen stroomt en waar wij onze vakantie willen beginnen. ⇓

De tandem in de trein
De lokale trein naar Rosenheim.

Op het station van München kijken we eerst even rond naar de mogelijkheden van fietsenstallingen, want over 4 weken zijn we hier weer en het zou handig zijn om dan de fiets overdag ergens kwijt te kunnen. En hoewel er enorm veel fietsen rondom het station staan geparkeerd in rekken en klemmen, zien we geen bewaakte stalling. We drinken koffie en nemen dan de trein naar Rosenheim waar we om 9.30u aankomen. In de Duitse treinen zijn goede fietsvoorzieningen en het meenemen stuit niet op problemen.
Voor de route langs de Inn heb ik het Bikeline boekje van Esterbauer en daarin staat ook een mooie variant die langs de Chiemsee gaat en dat lijkt ons wel wat. Twee jaar geleden waren we hier trouwens vlakbij toen we in de richting van de Achenpas reden. We staken toen de Inn over op weg naar Oberaudorf en Brannenburg. Vanuit Rosenheim rijden we via Schlossberg naar Westendorf waar we op prachtige paden verdwalen en na 5 kilometer fietsen weer op hetzelfde punt uitkomen! Dan gaan we maar over de hoofdweg door naar Stephanskirche waar een prachtige route langs de Simssee begint. Het is heerlijk, zonnig weer en 21°!

Noot 2011: Als we in 2011 opnieuw langs de Simssee rijden, krijg ik een heel ander beeld van de tocht langs het water en valt het eigenlijk behoorlijk tegen! Heb ik me in 2006 de zaken niet goed herinnerd of niet goed opgeschreven? Want de situatie is echt niet veranderd.

Ik heb op de fiets een nieuwe ketting gemonteerd, want de oude was echt versleten, de vraag is of de cassette ook vervangen had moeten worden. De fietsenmaker waar ik thuis nog langs was geweest, dacht dat het niet nodig was. ⇒⇑


Maar op de eerste stevige klimmetjes die we op moeten, slaat de ketting opvallend vaak van een achtertandwiel af. Ik hou mijn hart vast, want we moeten nog 4 weken klimmen! Ik probeer het nog een keer af te stellen en het lukt me om de afstelling (na twee dagen) goed te krijgen. De hele verdere vakantie heeft het schakelsysteem geen krimp meer gegeven. Zelfs de heftige 22% hellingen gingen probleemloos onder ons door! De weg ligt mooi langs het water van de Simssee en via Thalkirchen en Mauerkirchen komen we in Rimsting waar het fietspad begint dat rond de hele Chiemsee loopt. Er zijn veel fietsers op de been en er zijn sowieso rond het meer veel toeristen. Het pad heet de Chiemsee Rundweg of de Chiemsee Uferweg. Het deel tussen Felden en Feldwies (aan de zuidkant) loopt saai langs de autoweg en is niet interessant, maar de rest van de route voert ons door mooie gebieden met prachtige uitkijkjes op het meer. Het fietsen gaat heerlijk.

bordjes langs de chiemsee
Fietsroutebordjes langs de Chiemsee.

Rond 16.30u zijn we in Chieming en na wat rondkijken besluiten we in Gasthof Oberndorf een kamer te nemen. Als we ons daar goed en wel hebben geïnstalleerd komt er een flinke regenbui naar beneden! Het klaart gelukkig ook weer op en we eten later in het dorp. Lekker, maar de bediening is wat sukkelig. Ik krijg mijn hoofdgerecht pas als Jonne dat van haar al op heeft!



Chieming – St. Erasmus.

Chiemsee
Langs de oever van de Chiemsee.

14 augustus, 93 km.
Na een heerlijk ontbijt rijden we om 9.30u weg en volgen de route rond de Chiemsee tot aan Mühln. Het is droog als we wegrijden, soms valt er wat miezer en bij Seebruck nemen we koffie om een wat langere bui voorbij te laten trekken. We volgen dan de weg langs de oever van het meer tot aan Breitbrunn en vanaf daar een deel van de 'Mozart Radweg' die ons naar de Inn terug moet voeren.
In Breitbrunn gaat het echter flink regenen en na een half uurtje schuilen trekken we de regenkleding maar aan en rijden verder. We hoeven niet te klimmen, dus dan maken die pakken ook niet zoveel uit. Bij aankomst in Eggstätt gaat de zon weer schijnen, trekken wij de regenkleding weer uit en houden een lunchpauze voordat we via Höslwang, Halfing en Schönstett naar Griesstätt rijden en we de Inn weer in het zicht krijgen.
We volgen dan de route (de Inn Radweg staat goed aangegeven) naar Laiming. De zon schijnt hier inmiddels volop.


De route loopt hier vrij ver van de Inn vandaan en we rijden voornamelijk tussen boerderijen en landbouwgebied. Bij Wasserburg zien we de Inn in de diepte liggen – in een mooi uitgeslepen bocht met steile wanden – maar besluiten om door te fietsen naar Gars. We rijden nu deels over onverharde paden, maar het is wel erg mooi en rustig, met een stevige klim erbij af en toe.
Na Hochleiten duiken we een prachtig bos in en na het kruisen van de spoorweg rijden we voor het eerst echt pal langs de oever van de Inn! Helaas begint het hier te regenen (de dreigende luchten kwamen al dichterbij het laatste halfuur) en bij het binnenrijden van Haiden schuilen we een halfuur in een tunnel voor een enorme hoosbui voor we doorgaan naar Gars. Daar kunnen we niets vinden, want de adressen in het boekje zijn gesloten of liggen weer ver buiten het dorp op de top van een flinke berg. Daarom gaan we door en rijden – nu weer in de hete zon! – naar St. Erasmus waar we een erg leuk hotel vinden. We eten in het restaurant naat het hotel.


St. Erasmus – Simbach

De Inn
De Inn in de Töginger Au

15 augustus, 88 km.
Als we opstaan is het nog helemaal grijs, maar de neiging tot opklaren is er en opklaren doet het in de loop van de dag volledig en het wordt 23°!
We rijden om 10u weg in de richting van Pürten en daar zit een 16% stuk in dat we nog even lopen, want halverwege schiet de ketting er weer vanaf. We rijden nu steeds op de linkeroever door prachtige rivierlandschappen, bossen, weiden en graslanden. Vlak voor Ecksberg worden we aangesproken door een fietser die ons erop wijst dat hier vlakbij een overblijfsel uit de 2e wereldoorlog is te bekijken dat niet erg bekend is: een geheel ondergronds liggend vliegveld, verscholen in de bossen.


We hebben echter geen zin om weer helemaal terug te rijden en rijden door naar Mühldorf waar we erachter komen waaróm het vandaag toch zo rustig is: het is Maria Hemelvaart en daarom zijn alle winkels gesloten, op een enkele bakkerij of ijssalon na! Meer hebben we ook eigenlijk niet nodig.
Bij het naderen van Mühldorf loopt de route direct langs de rivier en het is nog goed te zien dat de Inn, tijdens de hoge waterstanden van een paar maanden geleden, behoorlijk wat schade heeft aangericht aan wegen, paden en begroeiing. Na Töging loopt het fietspad steeds vlak langs de rivier en het is een waar fietsplezier.


De Innradweg
De Inn ter hoogte van Marktl

Bij Neuötting en Altötting wijken we van de route af om even de pelgrimsstad Altötting te bekijken. Het is Lourdes in het klein, maar minder toeristisch en minder groots aangezet.
Met veel zon en wind in de rug rijden we nu weer verder over onverharde paden in de richting van Marktl en dat blijkt de geboorteplaats van de huidige paus Benedictus te zijn! We kijken er wat rond, nemen een ijsje, maar krijgen het geboortehuis niet te zien, want dat zit verborgen achter steigers en bouwplastic ivm. de restauratie van het huis. Dat wordt gedaan voor het komende bezoek van de paus aan zijn geboorteplaats over een paar weken en wij beginnen ons nu te realiseren dat op de dag dat wij in München terug zullen komen, dat een ware vesting zal zijn met duizenden politiemensen. We vragen ons af of we het station wel zullen kunnen bereiken!
Langs Stammham, Seibersdorf en Bergham komen we in Simbach terecht in Gasthof Wimmer-Weissbräu, een plezierige plek en een kamer met een groot balkon. Ook het eten is er uitstekend.


Simbach – Wernstein a. Inn

De fietstrap
Langs de Inn zijn een paar onhandige trapjes!

16 augustus, 63 km.
Prachtig weer met veel zon en om 9.25 rijden we Oostenrijk binnen door de brug over de Inn te nemen die ons naar Braunau brengt (de geb. plaats van Hitler). We kijken er even rond op zoek naar een supermarkt, maar gaan al snel weer terug naar de oever van de Inn waar we nu aan Oostenrijkse zijde verder gaan met onze tocht. Het is een zeer gevarieerd terrein en we fietsen in een aangename temperatuur maar wel met wat tegenwind. Het natuurreservaat en vogelbroedgebied 'Unterer Inn' is erg mooi, de vogels zijn alleen gevlogen, die komen pas in het voorjaar weer langs! Maar het fietspad loopt soms mooi hoog langs de rivier, waardoor je goed zicht hebt op het waterrijke gebied. In Kirchdorf drinken we koffie en dan racen we even snel door naar Obernberg, want we willen nog voor de middagsluiting een supermarkt treffen en dat lukt net. We krijgen ook nog wat regendruppels en wachten tot het droog is. ⇒


We trekken wel even de regenjasjes aan, maar 4 kilometer verder gaan die al weer definitief in de tas. Een deel van het fietspad loopt vlak langs de drukke A8, maar het is mooi aangelegd en je hoeft nergens de weg op. Alleen het geluid is storend. Op het fietspad moet je op een paar plaatsen met je fiets een steil trapje af om bij een bruggetje te komen dat over een zijstroom gaat. Er is wel een fietsgoot gemaakt, maar voor de tandem met bagage is dat net te onhandig, dus daar moeten iedere keer de achtertassen eraf! De route is overal echter uitstekend gemarkeerd en we hoeven nooit te zoeken.
Vlak voor Schärding houden we een korte eetpauze en in Wernstein is Gasthof Wendl een heel mooie plek met uitzicht op de rivier. Prachtige zonsondergang en mooie nieuwe hangbrug over de rivier voor fietsers/voetgangers, maar die gaat pas op 1 september open!

Unterer Inn
Vogelreservaat "Unterer Inn" – de vogels zijn op vakantie!

Wernstein – Inzell a.D Donau


Zonsopgang boven de Inn
De ochtendnevel in Wernstein.

17 augustus, 59 km.
Als we om 6u uit het raam kijken staat het hele rivierdal nog vol nevel, maar een uur later komt de zon er al goed doorheen en ziet het er schitterend uit. Om 9.15u rijden we weg zijn snel met heerlijk weer en veel zon in Passau waar we eerst om de 'Dreiflusseck' heenrijden en daarna wat rondkijken in de oude stad en ook de Dom nog even inspecteren. Daarna rijden we verder over het Donaufietspad langs de noordoever. Het is warm weer geworden, maar het pad (dat tot aan Obernzell nog langs de autoweg ligt) is flink overschaduwd door de bomen. We zoeken steeds mooie plekjes in de schaduw langs het water uit om te rusten en te eten. Opnieuw zijn er veel fietsers actief vandaag.

De Schlögen Schlinge
De Donauslinger in volle glorie!
donauslinger
De "Donauslinger" vanuit de lucht. (Google Maps)

Pontje bij de Donau Slinger
Het pontje over de Donau bij de Schlögen Schlinge

Rond 15u zijn we bij de beroemde 'bocht van Schlögen' aangekomen, de plek waar de rivier 180 graden keert en weer de andere kant op stroomt. Wij zijn die bocht de 'Donauslinger' gaan noemen en we nemen daar het fiets/voetgangers pontje naar Schlögen en rijden dan een laatste prachtig stuk die bocht door om daar waar de rivier nogmaals van richting verandert (bij Inzell a.d. Donau) in Gasthof Reisinger een erg mooie verblijfplaats te vinden met prachtig uitzicht op de Donau. Het is een fraai gezicht om de grote duwboten en andere vaartuigen uit de beroepsvaart om de bocht te zien komen. Er zijn natuurlijk ook veel passagiersboten en ook het pontje naar Grafenau komt regelmatig langs. We eten er heerlijk buiten in warm avondweer.


Passau in zicht
Prachtig weer bij aankomst in Passau.

Inzell – Enghagen

Donaumiezer
Prachtig stuk langs de Donau. De miezer maakt het zelfs heel bijzonder.

18 augustus, 81 km.
Als we om 7u opstaan staat de zon volop te schijnen, maar wolkenvelden zijn wel zichtbaar. Als we om 9u wegrijden regent het en dat blijft zo tot Aschach. Regen is eigenlijk niet het juiste woord, het is meer een lichte miezer die af en toe wat grotere druppels heeft en soms ook stopt. We trekken maar wel een regenjack aan, er hoeft immers geen meter te worden geklommen dus nat van het zweet zullen we niet worden!
Tussen Schlögen en Aschach ligt het mooiste stuk van het Donau fietspad. Vrijwel overal dichtbebost, weinig bewoning en heel mooi beschut. Zelfs met de miezer van deze ochtend is het een genoegen om hier te fietsen.
Als we in Aschach aankomen, gaat de regenkleding uit en gaan we met de wind in de rug een ander Donaulandschap in: weidser en dichter bevolkt, maar óók prettig om te fietsen. In Ottersheim wisselen we via de waterkrachtcentrale van oever en rijden dan tussen spoorbaan en autoweg tot aan Linz een minder interessant stuk. En tot aan Steyregg zit je bovendien ook in de stank van de chemische industrie op de andere oever. Bij Steyregg steken we de Donau weer over (de zuidoever) en komen dan op het stuk uit waar we in 2004 ook al waren toen we uit Wenen kwamen. Ter hoogte van Raffelsteffen sloegen we toen af naar Markt Sankt Florian, nu rijden we terug naar Enghagen waar we ook een goede kamer vinden. We lopen later nog naar Enns en zien daar de prachtige stadstoren, maar om te eten keren we weer terug naar ons hotel. Vanaf morgen gaat onze route over de Enns Radweg.


Enghagen – Losenstein

19 augustus, 57 km.
We staan vroeg op en het is al prachtig weer met veel zon. Als we beneden komen voor het ontbijt staat alles al klaar maar er is nog geen brood. Er is ook geen mens te zien en dat klopt, want dat brood wordt gehaald bij de bakker in Enns! Na het ontbijt rijden we om 9.30u weg. We hebben ivm. weersvoorspellingen even getwijfeld of we niet de Donau zouden blijven volgen, maar kiezen toch voor de route langs de rivier de Enns en dan vooral het Reichraminger Hintergebirge, dat een erg mooi stuk moet zijn.


We steken (na boodschappen doen) de Enns ook over en gaan via Ennsdorf over rustige boerenwegen en door vriendelijk landbouwgebied naar Mühlrading waar we weer op de andere oever uitkomen. Even opletten ter hoogte van Wendlau: het fietsroutebord staat vóór de grote boerderij verborgen tussen de struiken. Je moet dus vóór die boerderij afslaan op de onverharde weg; wij rijden eerst verkeerd naar Altenrath. Na Mühlrading ligt het pad vrijwel steeds vrij van het overig verkeer. Sommige delen zijn inmiddels goed geasfalteerd en er is steeds een verrassend gezicht op de Enns. In Steyr zelf wordt de route mooi door allerlei rustige straatjes geleid en kom je keurig uit op de mooie, lange markt in het centrum.


enns-1.jpg
De Enns bij het naderen van Losenstein.

Bij de VVV halen we ontbrekend kaartmateriaal en andere informatie en rijden dan naar het einde van de markt. Daar moet je het fietspad/stoep nemen dat door het rechter poortje gaat en dan meteen de trap/fietsbaan naar beneden nemen en onder de hoofdweg door rechts afslaan over een prachtig fietspad naar Garsten. De hoofdroute loopt dan via Stift Garsten over een heuvelrug, maar wij nemen de rustige route langs de rivier en de spoorbaan. Voor we er erg in hebben zijn we dan in Ternberg en er komen nu pittige stukjes klimwerk in de route voor, waarbij je steeds een 12% – 15% klimmetje te verwerken krijgt, maar ook weer naar beneden mag vallen. Het is inmiddels wel benauwd warm geworden! In Losenstein nemen we tegenover het station onze intrek in Gasthof Blasl in een prettige kamer met balkon en mooi uitzicht op stevige rotspartijen en veel groen. We eten in de tuin.


Losenstein – Altenmarkt

grosseslucht.jpg
De Grosse Schlucht in het Hintergebirge
marctunnel-1.jpg
Er zijn 19 tunnels in het traject opgenomen. De langere hebben verlichting die op zonne-energie werkt. Een bewegingssensor steekt de lampen aan!

20 augustus, 53 km.
De hoofdroute langs de Enns loopt via Reichraming en Weyer Markt naar Altenmarkt, maar dat is een route deels over de drukke verkeersweg. In het routeboekje wordt aangeraden de route te volgen die door het Reichraminger Hintergebirge gaat. Een prachtig groot bos in de zgn. Kalkalpen vol met diepe kloven, rivieren, watervallen, steile rotswanden en tussen 15 april en 15 oktober voor fietsers toegankelijk. Auto's kunnen er sowieso niet komen. Alle wegen zijn afgesloten met slagbomen en de fietsweg loopt over een prachtige oude spoorbaan die ontmanteld is nadat de bos- en mijnbouw werd stilgelegd. De weg is op geen enkele toeristenkaart te vinden en alleen via het routeboek van Bikeline wist ik ervan. Daarna had ik op internet wat gezocht. [ Hier een kaartje ]
Wij rijden om 8.45u weg uit Losenstein en zijn 20 minuten later (na een paar steile heuvels) in Reichraming. Daar moet je het dorp indalen tot voorbij de kerk, dan de brug over (die dus niet over de Enns gaat maar over de Grosser Bach uit het Hintergebirge) en gelijk rechtsaf slaan. De route die je moet volgen is de R9.
Na Reichraming is het nog 6 kilometer over asfalt en dan begint de zeer fraai gelegen, onverharde maar goed berijdbare weg naar de Mooshöhe (850m). Het stijgingspercentage is zeer gelijkmatig en laag en we fietsen hier buitengewoon plezierig en genieten van de prachtige omgeving. Het is zeer rustig en het weer is fantastisch. Heel mooi zijn de vele tunneltjes in het traject, waarvan de langere zijn voorzien van automatische verlichting die met zonne-energie wordt gevoed en door een bewegingssensor wordt aangezet als je de tunnel inrijdt.


Af en toe komen er groepen fietsers langs, maar we rijden veel alleen. Bij de Grosse Klaus (een grote kloof) is een mooie trap naar beneden gemaakt waardoor je een goed gezicht hebt op het snelstromende water in de kloof en een mooie doorkijk hebt. Het traject over het spoortraject is zo'n 25 km lang en daarna komt een stuk dat wel wat pittiger wordt met stukjes van 10%-12% en een slechter wegdek met nogal wat keien en uitgesleten stukken. Omdat het nu ook flink heet is geworden valt dit wat zwaarder en we lopen hier en daar een stukje. Vlak voor de Mooshöhe rusten we uit en eten we wat en dan gaat het laatste stukje weer wat makkelijker. Boven begint het asfalt weer, er staat ook een 'Imbiss', maar omdat er wat dreigende bewolking aan deze kant van de berg hangt besluiten we om gelijk naar Unterlaussa te dalen en dat zijn heftige stukken, want in 4 km gaat er 300 meter hoogteverschil onder je wielen door en daar zitten steile delen bij. Wel indrukwekkend en de remmen roken! We gaan dan snel door naar Altenmarkt, kijken ook even bij het station naar de mogelijkheden voor eventuele alternatieven en vinden dan in Altenmarkt in Gasthof Jax een plezierige verblijfplaats. Als we ons hebben ingericht op de kamer, barst een enorm noodweer los en gedurende een uur of twee is het een enorme waterval in de straat beneden ons raam. Tijdens onze avondwandeling fotograferen we een paar heel bijzondere avondluchten.


Stortbui
Noodweer in Altenmarkt.
nadestortbui.jpg
Na het noodweer staat de lucht in brand.

Altenmarkt – Lunz am See

Jonne bij de bloemen
Na de regen en het gebak weer verder.

21 augustus, 60 km.
Er is veel bewolking als we opstaan maar ook optrekkende nevel en de zon laat zich al zien als we om 8.30 klaarstaan met de fiets. We staan nu voor de keuzen:

  1. We kunnen met de trein naar Leoben aan de Mur
  2. We volgen de Enns
  3. We kunnen in oostelijke richting naar Mariazell

En we kiezen voor de laatste variant, vooral ook omdat dat het oorspronkelijke plan is en ons de meeste variatie geeft aan vervolgtrajecten.
De weg naar Grossreifling is overzichtelijk en volgt nog de Enns met een paar lange klimmen en afdalingen (we rijden stroomopwaarts). We doen er een half uur over en staan dan voor een supermarkt waar we onze inkopen voor de dag doen. Voor koffie is het nog te vroeg en we rijden verder.

De rivier die we nu gaan volgen – in de richting van Palfau – is de Salza en het is een prachtig weggetje dat er langs loopt, met ook weer wat korte, stevige beklimmingen.

Dat is trouwens wat ons deze hele vakantie opvalt op de trajecten die we gekozen hebben. We rijden weliswaar langs een rivier (of in een rivierdal) maar er zitten juist daarom erg steile (maar niet lange) klimstukken in omdat er geen ruimte voor de wegen is om ze mooi in haarspeldbochten te leggen. Je moet dus vaak in een rechte lijn omhoog!
treinfietsauto.jpg
Smalspoorbaan, fietspad en autoweg. Alleen het fietspad lijkt in gebruik! Goed is ook te zien hoeveel ruimte zo'n autoweg gebruikt

We sluiten aan op de weg naar Göstling en die is wat breder en fietst wat stroperiger. Er is gelukkig weinig verkeer en het weer is goed om te fietsen, soms zon, soms wolken en een beetje wind. Vlak voor Lassing zit een 15% klim en die gaan we lopend op. Als we boven zijn zien we een heerlijk restaurant voor koffie en als we daar onze fiets neerzetten gaat het regenen!
Een goed moment om bij de koffie ook gebak te nemen en nog een tweede kop er achteraan! Na 3 kwartier is het weer droog en volgt een snelle en mooie afdaling naar Göstling waar we zo vroeg aankomen dat we direct op Lunz af koersen langs de Ybsstal Radweg. Een fantastisch mooi stuk, prettig te rijden los van het overig verkeer. Er rijdt hier ook een smalspoor treintje. De Ybbs is trouwens de rivier die in de Donau uitkomt bij het plaatsje Ybbs waar we 2 jaar geleden ook waren.
Om 13.45 zijn we in Lunz am See, kijken wat rond bij de VVV en zoeken in gidsen wat adressen op. Die gaan we vervolgens langs en bij een van de adressen met 'zimmer frei' direct aan het meer willen we onze intrek nemen, maar de eigenares is er niet! En ook als we na rondrijden en andere adressen te hebben bekeken weer terugkeren is er nog steeds niemand. Jammer, dan maar naar Hotel Zellerhof. Als we daar goed en wel zitten komt er weer een enorme stortbui naar beneden! Ook later vallen er nog een paar. Als het droog is gaan we snel boodschappen doen en eten daarna heerlijk op onze kamer.


Lunz – Mariazell

22 augustus, 35 km.
Als we opstaan is het grijs en regenachtig, geheel volgens de voorspellingen, maar die houden ook in dat het vanmiddag droog wordt. Maar zolang willen we niet wachten, dus gaan we om 10u op weg en rijden 4 uur lang in de regen, de stromende regen, de miezerregen, de stortregen en de regen die valt óók als de zon schijnt! We hebben wel regenkleding aangetrokken.
Direct bij het hotel staat het fietspad naar Maierhöfen aangegeven en het ligt mooi naast de Ois/Ybbs. ⇒

Het is onverhard en ligt goeddeels onder een dik bladerdak verscholen waardoor we nog wat gespaard worden voor de regen. Vanaf Maierhöfen rijden we over de verharde weg, maar er is gelukkig weinig verkeer en we klimmen steeds licht tot matig, met uitzondering van 2 stukken: vóór Neuhaus zit een stuk van 1.5 km van 12% dat we moeten lopen. Want dat is in onze regenpakken niet te fietsen. Tijdens het lopen neemt de regen af en kunnen we zelfs ergens onze blikjes 'ijskoffie' drinken.


Zellerrain
Het is inderdaad even droog op de Zellerrain!
zellerrain2
Maar tussen die donkere bomen regent het alweer!

Op de hoogvlakte voor de Col de Zellerain (1125m) houden we een korte pauze – het is helemaal droog – maar als we daarna de col op fietsen met een stuk van 300 meter van 16% (en hoe we het doen weet ik niet, maar we gaan fietsend omhoog!!) gaat de regen weer beginnen en in de afdaling daarna klettert het tegen ons aan. Het zweet onder onze jasjes maakt ons nu behoorlijk koud en we zoeken naar een plek waar we ons kunnen opwarmen en drogen. En die plek vinden we langs de Erlautsee waar we ons in een van de badhuisjes kunnen omkleden en wat kunnen bijkomen. ⇒

De zon komt al af en toe door als we weer wegrijden en we bereiken rond 13.30u Mariazell. Gasthof zum Heiligen Brunnen heeft een prachtige kamer met balkon in de volle zon. Het straatje er naartoe is 25% en wordt gelopen!
We pakken op de kamer alles uit en hangen dat te drogen in de steeds feller schijnende zon op het balkon. Als we het plaatsje later gaan verkennen is het alweer heet! In een internetcafé handelen we e-mail af en eten in ons Gasthof heerlijk forel.


Mariazell – Mürzzuschlag – Graz

Soundofmusic

23 augustus, 54 km.
Vanuit Mariazell dalen we eerst 200 meter via een stel mooie haarspeldbochten en klimmen dan langs de Salza weer naar het Lahnsattel op 1006 meter hoogte. Vlak voor de top is het 10%, daarvoor 3%-5%. Het is heerlijk weer met veel zon en wat wolken.

Lahnsattel
Boven op de Lahnsattel. Onder die puntmuts staat een kruisbeeld.

Na de top is het één prachtige, grote, lange afdaling langs de Mürz in een nauw rivierdal, met af en toe een klein klimmetje. Tussen Mürzsteg en Tebrin loopt een fietspad langs de – niet erg drukke – autoweg. In het traject zit ook een tunnel (bij de Wasserfall zum Toten Weib) en omdat we er met grote snelheid op af komen dalen, zie ik niet dat er voor fietsers een weg óm die tunnel heenloopt! Gelukkig is de tunnel ook goed verlicht. In Mürzsteg houden we een korte eetpauze. We komen rond 13.30 in Mürzzuschlag aan en staan opnieuw voor een paar keuzen:

  1. Langs de Mürz naar de Mur rijden
  2. Door de Fischbacher Alpen richting van de Mur
  3. De trein naar Graz

Keuze 1 is niet zo heel erg interessant omdat je door een erg druk dal moet rijden. Keuze 2 was thuis mijn eerste keus geweest, maar omdat uit de reisgidsen blijkt dat Graz eigenlijk een heel aantrekkelijke stad is, valt de keus op 3, vooral ook omdat we in Graz een rustdag in willen lassen.


Aliengraz
Een blik op Graz vanaf Schlossberg.


Op het station blijkt er een snelle verbinding met Graz te zijn en zodoende zijn we daar om 14.45u! We zoeken wat rond en vinden uiteindelijk Pension Köppel, een goede plek buiten het centrum. Het is eigenlijk een appartement met keuken erbij en na de boodschappen eten we op onze kamer lekkere tortelloni. Omdat de kamer nogal slechte bedden heeft, vragen we de volgende ochtend of er nog een andere kamer vrij is en dat is inderdaad het geval, hij moet alleen nog worden schoongemaakt. De volgende dag (24/8) hebben we in Graz een mooie, zonnige dag om de stad te verkennen en Schlossberg te bezoeken en daar ook te lunchen. We nemen het kabelbaantje naar beneden (60%!), Bezoeken een grote sportzaak, nemen het kabelbaantje weer naar boven en dan weer de fraaie lift naar beneden, waarna we ook nog wat met de tram rondrijden vóór we naar onze kamer teruggaan. Het weer wordt wat slechter aan het eind van de dag en gedurende de avond en nacht hebben we zware onweersbuien en regen. Graz is een stad met veel fietsvoorzieningen en goed gemarkeerde fietspaden.


Graz – Köllach

padlangsdemur-2.jpg
Op weg naar Mixnitz
Vers eitje
Een eitje voor een karweitje?

25 augustus, 81 km.
Voor de komende dagen staat de Mur Radweg op het menu. We verlaten Graz via de linker oever (feitelijk de oost oever). Toen we opstonden was het nog regenachtig en grijs, maar als we vertrekken is het droog en zonnig en dat zal het verder de hele dag blijven.

Tot aan Gratkorn is het een mooi en rustig stuk, maar het stuk daarna tot aan Fronhleiten is nogal saai en druk en heeft bovendien een uitermate beroerd wegdek op de fietsstrook. Het is eigenlijk een zwaar gehavende stoep waar we op moeten rijden en vanwege de drukte fietst het op het voor auto's bedoelde deel ook niet lekker. Ook daar zit het trouwens vol kuilen. Ook is bij Frohnleiten de route op de rechteroever – tijdelijk – gesloten wegens de aanleg van een brug. We moeten nu een deel over de andere oever en door de drukte van het stadje. De omleiding is ook nogal slecht aangegeven waardoor we een rondje rijden voordat we eindelijk bij Rothleiten weer kunnen oversteken naar Maria Ebenort. Het dan volgende traject is tot aan Mixnitz heel erg mooi en het fietspad voert door een fraaie bosomgeving waar het pad mooi (en soms steil) in klimt.

padlangsdemur.jpg
Rust op de weg. Maar wel lawaai van het verkeer op de andere oever.

Wat goed hoorbaar is en behoorlijk storend, is het lawaai van de autoweg op de andere oever waar erg veel vrachtverkeer langs scheurt. Als we dichter langs de oever rijden (en dus meer tussen de bomen) is het wel wat minder, maar erg rustgevend is het niet. Ook na Mixnitz is het prettig fietsen, maar je zit hier weer wat meer in de bewoonde wereld. Heel bijzonder is de melk- en eierautomaat in Pernegg! Daar staat ook nog een prachtig, gotisch, kerkje.
Bruck an der Mur rijden we snel voorbij en door, want dat is weer een druk gekkenhuis. We proberen in Oberaich een kamer te vinden maar vinden daar niks en gaan dan via een prachtig weggetje van Pichelsdorf naar Köllach waar we Landhaus Kügler-Eppich een kamer met enorm balkon voor ons heeft. Een mooi uitzicht en veel bloemen in de tuinen. We rijden naar het dorp om boodschappen te doen en eten later op dat grote balkon. Helaas wel in de schaduw, want de zon staat aan de andere kant…


Köllach – Judenburg

26 augustus, 66 km.
Nog wat wolken en nevel als we opstaan, maar geleidelijk aan meer zon. We rijden om 9.15u weg en volgen de R2 (zoals de Mur Radweg wordt genoemd) via de borden. Het deel tot aan St. Michael is leuk om te doen, dan volgt een druk en vervelend stuk dat bij St. Stefan weer leuker wordt. We rijden wel in een vrij groot open dal, met vals plat en wind tegen! Na St. Lorenzen is het behoorlijk saai en rijden we meer op karakter (als je de route andersom rijdt, zoals wordt aanbevolen, dan ben je hier vrij snel doorheen en kun je licht dalen!).


Pas de laatste 7 kilometer vóór Judenburg – als het fietspad vrij van overig verkeer door het mooie, beboste rivierdal gaat – krijgen we er weer zin in!
In Judenburg is een grote trouwerij aan de gang waardoor de twee eerste hotels die we aandoen vol zitten. In het tweede hotel informeren we naar andere adressen en na eerst een aangeboden sterk drankje (gestookt van dennenappels) te hebben gedronken, gaan we naar Pension Reichstaler dat zelfs een aparte fietsengaragebox heeft! Naast het hotel zit een cultureel centrum waar in een grote tent een orkest zit te repeteren voor het concert van die avond. Zowel repetitie als concert zijn goed te horen!


Judenburg – Murau

Het klaart alweer op
Na de regenbui breekt de lucht weer open.

27 augustus, 56 km.
Bij het ontbijt krijgen we nog wat tips van andere fietsers die allemaal vanaf de andere kant de Mur langsrijden. Het traject dat we nu gaan rijden moet veel mooier zijn en dat is inderdaad zo. Een verademing vergeleken bij de afgelopen twee dagen waarbij we af en toe flink twijfelden of doorgaan wel zin had! Het is nu een zeer afwisselend landschap en wat erg leuk is (je fietst er steeds langs), is het smalspoor van de Murtalbahn. Een klein treintje (met stoomfluit) dat vanaf Frauenburg/Unzmarkt naar Tamsweg rijdt (fietsen kunnen mee indien nodig). Ook zie je hier erg veel mooie fietsbruggetjes. In Unzmarkt gaat de zon flink schijnen en we besluiten daar dan ook om de Mur voorlopig – stroomopwaarts – te blijven volgen en eventueel met de trein terug te gaan of een ander vervolg te kiezen. In Scheifling zien we boven het dal waar wij heen willen, een zeer dreigende onweerslucht hangen en zware buien naderen. We besluiten die op een mooie schuilplaats even voorbij te laten trekken, want het ziet er niet naar uit dat we een verslechtering van het weer krijgen. Bij een schoolgebouw buiten het dorp, met bankjes én een openbaar toilet, brengen we zodoende anderhalf uur door met kijken, eten en drinken en de plannen en mogelijkheden nog eens doornemen. Als het nog een beetje miezert, maar de blauwe lucht al dichtbij is, vertrekken we weer in de regenpakken en rijden dan door een prachtig bos (met steile stukken!) over een onverhard pad naar Teufenbach.


Daar ligt weer asfalt en bij Frojach schijnt de zon weer genadeloos en gaan de regenpakken weer uit. De bewegwijzering van de route laat ons in het volgend stuk in de steek. Volgens het boekje moeten we na Frojach over de hoofdweg (samen me druk verkeer) verder en dat is wat we ook inderdaad doen. Op die hoofdweg is weer een afslag naar het stationnetje van Triebendorf (smalspoorbaan). Als we daar echter aankomen zien we een bord staan dat naar de andere (zuid) oever wijst en dat aangeeft dat de R2 op die andere oever naast het smalspoor loopt. Maar vanuit Frojach was dat op geen enkele wijze te vinden. Waarschijnlijk een nieuw pad dat nog niet in de gids is opgenomen.
Wij rijden nu weer over een mooi fietspad verder en de klim van 18% bij Mauthof doen we lopend en duwend. Vlak voor Murau trekt de lucht weer dreigend dicht, maar we houden het droog tot we in Gasthof Bärenwirth (in het centrum van Murau) een grote kamer vinden. Als we later rondwandelen blijkt Murau een prachtig stadje te zijn met veel mooi gebouwen, zowel oud als modern. Er is bovendien een prachtige – geheel houten – brug over de Mur. Die brug is de langste vrijdragende houten overspanning ter wereld! Het is hier ook een enorm hout-bosbouw gebied. Prima eten in ons hotel.


Murau – Glödnitz

murradwegenmurtalbahn.jpg
Langs de Murradweg op weg naar Stadl.

28 augustus, 52 km.
Rond 9u vertrekken we en zijn snel op het fietspad dat weer het traject van het smalspoor volgt dat pal naast de rivier ligt. Het is bewolkt maar neigt naar zonnig, we hebben nog wel een vest nodig tegen de ochtendkou. Er zitten op de plaatsen van waterkrachtcentrales steeds korte, steile hellingen in het traject om het verval van de rivier goed te maken. Bij St. Ruprecht nemen we het onverharde pad naar Stadl en daar zitten een paar stukken in die weer moeten worden gelopen wegens overmatige steilheid! In Stadl a.d. Mur doen we boodschappen en eten we wat terwijl we het volgende overwegen:


pasopvoordetrein.jpg
Er komt af een toe een treintje voorbij!
  1. We rijden door tot Tamsweg
    Dan zitten we daar eigenlijk vast, want naar het noorden gaan is nu nog geen zinvolle stap en andere richtingen zijn van daaruit niet per fiets te doen.
  2. Doorsteek maken naar Karinthië, de mooie zuidelijke provincie van Oostenrijk.

Vooral ook omdat we in 2004 al met het plan gespeeld hadden om naar het zuiden van Oostenrijk te gaan is de keuze voor nr. 2 hierboven snel gemaakt. Ook al omdat het weer nu goed genoeg is om die oversteek over de Gurktaler Alpen te maken. Die oversteek kan op twee plaatsen:

  1. over de Turracher Höhe (1783m), of
  2. over de Flattnitzer Höhe (1400m)

flattnitzhoogte.jpg
Op de Flattnitzerhoogte even bijtanken!

Over Turrach is de weg druk, dus kiezen we voor Flattnitz. Langs de Paalbach klimmen we zo licht naar boven door een heel erg mooi landschap met rondom ons allemaal toppen van 2000+ meter. Op de weg is nauwelijks verkeer. Er is éen steil stuk, na een km. of 8 bij het stuwmeer uitkomend, dat we lopen, voor de rest kan er heel goed gefietst worden. Twee kilometer voor Flattnitz komen we op de hoogvlakte uit met talloze beekjes en koeien en bij een picnictafel rusten we uit en eten we wat. Er volgt dan een stuk waarin we steeds weer wat klimmen, dan weer wat dalen en uiteindelijk aan het eind van Flattnitz (een dorpje met veel ski mogelijkheden) op het hoogste punt uitkomen. De afdaling is veel steiler dan de klim, want er moet in 10 kilometer 700 meter worden gedaald, terwijl in de klim maar 500 meter in 20 kilometer zit. Het is een spectaculair gedeelte met flink warm wordende remmen. Als we in Glödnitz uitkomen en zelf lekker in de zon zitten op te warmen, bedenken we dat het voor vandaag wel mooi is geweest en in Gasthof Hochsteiner hebben ze een kamer beschikbaar en we eten er 's-avonds Knudlnudlmudl! Het voordeel van deze plaats is dat we voor morgen zeer veel keus hebben in het vervolg van onze tocht en daarbij speelt het weer een belangrijke rol.


Glödnitz – Rappitsch

zonkomtopglodnitz.jpg
Zonsopgang in Glödnitz.

29 augustus, 39 km.
Een stralend blauwe lucht en felle zon die over de bergkam heen komt! En als we om 9u wegrijden is het nog wel fris en hebben we een vest en lange broek aan maar het is veelbelovend! Het is 8° in de afdalingen. We dalen eerst nog 3 kilometer naar de aansluiting met de 93 en over die (wat drukkere) weg rijden we deels klimmend, deels dalend door een erg mooi rivierdal. Als we klimmen gaat het vest uit, dalen we dan moet het weer aan. Bij de laatste klim echter gaan de pijpen af en daarna komt een stevige afdaling naar Feldkirchen.
We kopen daar kaarten voor de fietsroutes in het zuiden en gaan dan op een heerlijk pleintje voor het stadhuis in de hete zon koffie met gebak wegwerken.


Daarna naar de supermarkt voor de boodschappen en daarna gaan op weg naar Oberglan, want we willen naar de Wörther See gaan. Hoe prettig het is dat we voor deze tocht geen echt vast plan hebben gemaakt blijkt wel als we na 5 kilometer rijden zó'n mooi weggetje naar Höfling en de Ossiacher See zien liggen, dat we direct onze plannen aanpassen en besluiten eerst naar de Ossiacher See te gaan! Daar is het waarschijnlijk ook een stuk rustiger en dat is wat ons nu meer aantrekt. En zo zitten we dus na een korte rit in het uitstekende Pension Strauss met mooi uitzicht op de Ossiacher See en de achter Villach oprijzende Villacher Alpen met de Dobratsch als mooi hoogtepunt.
We lopen naar Ossiach, kijken daar wat rond, genieten van het mooie weer en doen boodschappen waarna we op onze kamer eten en de ansichtkaarten gaan zitten schrijven.


Rappitsch – Nötsch

Karnische alpen
De prachtige Karnischer Alpen bij Villach.

30 augustus, 57 km.
We hebben nu nog 10 dagen te gaan en het gaat er nu om een route te vinden die zo efficiënt mogelijk door Karinthië gaat en waarbij we zoveel mogelijk van de rivierenroutes kunnen doen. We hebben wel al besloten om voor het stuk terug naar München de trein te nemen en we hebben ook nog even gespeeld met de gedachte om mee te doen aan Stelvio Bike, het grote spektakel op de Stelvio waarbij duizenden fietsers de klim naar boven maken (niet gehinderd door auto's en motoren). Dat zou dit jaar op 2 september zijn, maar dat is toch te ver weg en we hebben er niet echt zin in. Een ander plan zou zijn om ook nog de Dolomieten in te gaan en dat kan er nog van komen, maar voor vandaag wordt het in ieder geval een tocht langs de Gail.


Ik kijk al jaren op de kaart van Oostenrijk naar het gebied ten zuiden van de Lienzer Dolomieten en de Gailtaler Alpen en ten noorden van de Karnische Alpen, want dat ziet er veelbelovend uit! En ik kan verklappen dat ik me daarin niet vergist heb, het is een onbeschrijflijk mooi gebied waarin het fantastisch fietsen is. Vergeet die hele Donau fietsroute maar, hier is het echte fietsland!
Om 9.30u rijden we weg en het lijkt er op dat het vannacht op de hoge toppen gesneeuwd heeft. Er was veel bewolking bij het opstaan, maar dat trekt snel weg en als we Villach naderen is het stralend weer.


Gail bij Villach
De Gail bij Villach

Het pad langs de Ossiacher See is rustig en ligt er mooi bij en als we Villach binnenrijden dan is er een uitstekende aangegeven route naar het centrum die je door mooie rustige straatjes voert en waarbij we op de oever van de Drau uit komen. We gaan dan eerst Villach binnen om bij het station te informeren naar de verbindingen naar het noorden en daar zijn mogelijkheden genoeg als we over ongeveer een week richting München willen.
Dan gaan we nog wat koffie met gebak zoeken, waar we moeiteloos in slagen en we rijden daarna via de Italienischer Strasse de stad uit. Helemaal verkeerd blijkt later als we pas bij Müllnern op de Gail uitkomen. Je moet dus gewoon in de stad zo snel mogelijk naar die Gail toe en op de stadskaart is te zien hoe! Die kaart hadden we ook wel, maar we hadden ons zó gericht op de informatie in het Bikeline boekje waarin de route wordt beschreven, dat we het gezonde verstand uitschakelden. In dat boekje staan over de Gail route nog meer onjuiste trajecten. De omweg die zij voorstellen over Korpitsch (alsmaar klimmen!) is volkomen overbodig. Het fietspad langs de oever begint in Villach zelf! En daar waar het onverharde fietspad de verharde weg weer gaat volgen (bij Oberschütt), moet je beslist niet met de bocht van de weg weer teruggaan, maar het plaatsje inrijden en dan naar Seewiese afslaan.

Fietstassen aan het hek
Na de regenbui moeten we wel deze stuwdam over zien te komen. Er is alleen maar een steil, smal wenteltrapje! We hebben de tandem rechtop moet zetten om hem naarboven te kunnen krijgen.
De tassen hangen aan het hek om te voorkomen dat ze nat worden.

Wij rijden eerst over een 'alternatieve' route (wel aangegeven) naar Arnoldstein (met wat pittige stukken) en daar moeten we voor een regenbui even schuilen. We vragen het aan een voorbijganger en die legt ons uit dat we terug moeten naar de A2, er onderdoor rijden en dan linksaf en bij de waterkrachtcentrale weer de rivier oversteken. In het bikeline boekje staat ook dat het terrein rond die krachtcentrale verboden is en zelfs gevaarlijk maar dat lijkt dus onzin.
Zo gezegd, zo gedaan. Als we de A2 onderdoor gaan, barst opnieuw een 20 minuten durend noodweer uit, maar wij staan heerlijk droog in het viaduct onder de A2 waarna we bij de stuwdam de Gail weer oversteken. Maar dat is wel een beetje ingewikkeld, want je moet met een wenteltrap op die dam zien te komen! Het lukt allemaal wel, maar we moeten eerst de bagage naar boven zien te krijgen. En omdat de straat nog kletsnat is van de regen en er overal plassen liggen, hangen we de tassen maar aan de hekwerken op de dam. Ook de tandem moet met enig beleid door de bochten van de trap worden gedragen!
Nadat we de dam over zijn rijden we ten zuiden van de Villacher Alpen door een prachtige bos en vlak langs het spoor over een verbijsterend mooi fietspad naar Nötsch. Daar vinden we een mooie kamer bij Pension Blüml. We zitten aan de voet van de Dobratsch, de markante bergpiek in de Villacher Alpen! We eten in het dorp heerlijk forel en pizza.

Wolken en Water
Fraaie luchten na hevige regenbuien.

Nötsch – Kötschach

31 augustus, 64 km.
Als we opstaan horen we uit de grote tuin alsmaar een geluid komen van een of ander apparaat dat we niet thuis kunnen brengen en als we op onderzoek uitgaan zien we wat het is: een automatische grasmaaier! Eigenlijk een grote stofzuiger die je aanzet en die vervolgens geheel op eigen kracht en naar eigen inzicht je gras gaat maaien. En het werkt! Bij ieder obstakel keert hij om of probeert er omheen te rijden en als hij geen gras meer onder zich 'ziet' keert hij ook om. Het is nog behoorlijk koud, zoals ook de gastvrouw zegt aan de ontbijttafel. We rijden door een indrukwekkend mooie vallei van de rivier de Gail met aan weerszijden fantastische bergkammen en we kunnen vrijwel de gehele dag de Dobratsch – die nu achter ons ligt – steeds kleiner zien worden. De route komt nu ook weer overeen met die in het routeboekje. Wat een plezier om hier te fietsen! En dat vinden vandaag wel meer fietsers. Wij rijden langs de Presseger See waar we een grote ijskoffie naar binnenwerken voordat we naar Hermagor rijden. En na die plaats loopt het fietspad steeds vlak naast de rivier en is goed geasfalteerd. Op sommige plaatsen wordt de route door kleine dorpjes heengeleid en dat geeft wat afwisseling. ⇒

Dobratsch
Zicht op de Dobratsch

De Gail is een snelstromende rivier met een grijs-groene kleur. Op sommige plaatsen zijn kleine keienstrandjes en kun je bij de rivier komen. Op veel plaatsen is de loop van de Gail goed gerestaureerd en dmv. allerlei dammen en wallen wordt de rivier onder controle gehouden (er zijn veel overstromingen geweest in het verleden) op een landschappelijk verantwoorde wijze. Het is een prachtige route!
In Kötschach komen we om 15.30u aan en we zitten in s'Wirtshaus Müllman, vlak bij de camping in een kamer met balkon waar we ook de fiets kunnen stallen. We halen eten bij Lidl en eten op ons balkon. In de kamer gaat later de verwarming aan en dat is echt nodig, want het is koud!
De gemarkeerde fietsroute langs de Gail eindigt in Kötschach en je kunt dan over de gewone autowegen in 3 richtingen verder:

  1. 14 km naar het noorden om bij de Drau uit te komen via het Gailberg Sattel
  2. naar het zuiden via de Plöckenpass naar Italië
  3. naar het westen over het Kartitscher Sattel en dan aansluiten bij de Drau.

1 en 2 zijn voor ons niet interessant, dus gaan we morgen naar het westen!


Kötschach – Kartitsch

Werk aan de weg
Hier wordt de weg verbreed en moeten we wachten tot het bouwverkeer weer weg is. Als we na een halfuur weer verder kunnen, laten we eerst alle auto's voorgaan. Daarna rijden we op een doodstille weg verder naar boven.

1 september, 47 km.
Bij het opstaan is het stralend weer maar koud: 7°!
Maar als de zon een half uur later over de bergen komt is het al snel warmer. Om 8.30u rijden we weg en we zijn om 15.45u in Kartitsch waar we een mooie kamer vinden. Tussen die twee tijdstippen gebeurde het volgende:

De weg die we rijden heet de 'Karnische Dolomitenstrasse' en dat geeft al aan dat we hier in/naar de Dolomieten aan het rijden zijn, het dal is het Lesach dal en de rivier die steeds dieper van ons vandaan stroomt is nog steeds de Gail. Maar in tegenstelling tot gisteren moet er nu zeer pittig worden geklommen. Van 700m naar 1530m, maar omdat er ook een flink aantal behoorlijk afdalingen in de weg zijn opgenomen, omdat in de diepe en steile zijdalen met de rivieren en watervallen de weg iedere keer weer naar beneden moet, klimmen we vandaag ruim 1100 meter!


Het eerste deel tot aan St. Jakob bevat de – vaak erg smalle – weg veel prachtige haarspeldbochtjes en we noemen hem al gauw de mini-Stelvio, vooral ook omdat hier de motorrijders weer niet ontbreken! De weg is schaduwrijk en we fietsen er met veel plezier. Soms is het wel vervelend dat in de erg smalle, zeer steile bochtjes het verkeer soms maar net kan passeren. Je kunt ook vrijwel niets aan zien komen. Tussen Gentschach en Strajach wordt in de grote bocht aan de weg gewerkt – hij wordt verbreed – en moet al het verkeer een half uur wachten. Als we weer verder gaan laten we al het verkeer vóór gaan, waarna wij het daaropvolgende half uur heerlijk rustig kunnen fietsen. Dat maakt dat we toch wel lekker ontspannen kunnen rijden en op de al te zware stukken ook stukjes lopen. Maar dat hoeven we niet veel te doen, we hebben behoorlijk veel kracht en de fiets werkt mee! Op een van de rustpunten met mooi uitzicht bij St. Jakob staat een bankje dat je zelf kunt verplaatsen zodat je een optimale plek kunt vinden! Een idee dat we hier wel vaker tegenkwamen. Het is weer tijd voor ijskoffie en een korte rustpauze in Birnbaum. De jongen aan de bar had ons gisteren al op de tandem in Kötschach zien rijden! ⇒

We rijden weer verder en er komt na de middag wel meer weekendverkeer op de weg. In Maria Luggau – de grootste plaats in het dal, is het behoorlijk druk en er is van alles te krijgen. We zoeken eigenlijk een plaats om wat te eten en te drinken maar kunnen hier niets vinden zodat we nog even verder gaan (en weer een heel stuk dalen) voor we bij Wacht een rustplek bij de watermolen vinden waar we een halfuur voor rust en eten uittrekken.
We gaan dan weer klimmen naar Untertilliach op 1236m. Daar wordt de weg verbreed en die is dus weer voor verkeer afgesloten. Het vervelende is dat de omleiding helemaal diep het dal in gaat én over een onverharde weg voert! Daar hebben we geen zin in en we vragen aan de wegwerkers of we er toch langs mogen. Het enige obstakel is een hoge kraan op de weg met daarnaast een smalle doorgang. We mogen erlangs! En zodoende rijden we (nadat we met enig gewriemel en geduw de fiets langs de kraan hebben gekregen – bovendien is naast ons een diep ravijn met uitsluitend een houten hekje erlangs) de volgende kilometers weer heerlijk op een mooie weg waar niemand op rijdt behalve wij!



Boeren op het land
Op weg naar het Kartitscher Sattel passeren we het boerenland dat druk is met hooien! Hier sta ik bij Obertillach even uit te dampen. Let op het steile stuk achter me: dat was echt 12%!

De hele dag is al opvallend hoe alle boeren op het land aan het werk zijn met het binnenhalen van het hooi. Na de natte periode die achter ons ligt is men met man en macht aan het werk in dit mooie weer. En mooi weer is het inmiddels! Vooral op het stuk naar Obertilliach toe staat de zon genadeloos op de weg te schijnen en moeten we weer wat vaker stoppen en drinken; ook de weg is hier een stuk steiler aan het worden. Na Obertilliach wéér dalen op een heel steil stuk waar we 69 km/u halen! (De hoogste snelheid die we ooit op deze tandem hebben gehaald).
Tenslotte de laatste kilometers klimmen naar het Kartitscher Sattel op 1525m hoogte, 44 km na het vertrek en met een gemiddelde van 6.3 km/u. Opnieuw pauzeren we om te eten en te drinken en dan dalen we een prachtig dal in en stoppen bij 'Haus Alpine' in Kartitsch/Erschbaum. De boerin is druk op het land bezig maar had ons voor de deur zien staan en komt ons helpen! Prachtig uitzicht vanuit onze kamer op enorme toppen om ons heen.
We eten in het dorp en hebben 's-nachts weer zo'n onvoorstelbaar uitzicht op een sterrenhemel met de melkweg die je in Nederland niet meer zo intens kunt zien door alle horizonverlichting.


Kartitsch – Lind im Drautal

drauisnogsmal.jpg
Hier is de Drau nog maar net 3 meter breed!

2 september, 93 km.
We hebben al fietsende de afgelopen dagen besloten dat we – als we het Gaildal door zouden zijn en bij de aansluiting met de Drau zouden komen – de Drau stroomafwaarts gaan volgen voor zo lang als mogelijk is, maar in ieder geval tot aan Villach. Het weer is daarbij van invloed en we willen wel eens lekker opschieten langs zo'n rivier, het geploeter (stroomopwaarts) langs de Mur is zeker van invloed op die beslissing.
Zodoende rijden we om 8.30u weg, we hoeven niets te trappen, het is voorlopig alleen maar dalen en na boodschappen te hebben gedaan in het dorpje laten we ons vol overtuiging in het dal v.d. Drau naar beneden storten: 300 meter dalen in 5 kilometer. Het is bovendien strak blauw en de zon zet het hele dal in volle gloed. Het zal vandaag ruim 25° worden.
Bij aankomst in het dal komen we mooi uit op het Drau fietspad en dat overtreft alle verwachtingen. Mooi geasfalteerd en direct langs de – nog heel erg smalle en snelstromende – rivier met aquamarijn blauw water. Op diverse plaatsen hebben we fantastisch uitzicht op de Lienzer Dolomieten met hun ruige kartelranden. Ook vlak langs het pad zijn steile bergwanden die oprijzen.
Het fietst fantastisch, we dalen met flinke snelheid, er staan zelfs borden die de fietser waarschuwen goed afstand van elkaar te houden en we hoeven nauwelijks te trappen. We fietsen door een zeer bosrijk stuk en er is veel schaduw. Tot aan Lienz is er veel fietsverkeer op het pad: gezinnen met kinderen, wilde Italianen en mannen op snelle fietsen! Er zijn zelfs noodpalen met telefoons eraan (zonnepanelen!) en een nummer dat je kunt bellen bij calamiteiten. Op de markeringen wordt bovendien ook alles in het Duits, Italiaans en Engels aangegeven.

De Drau Fietsroute is ontstaan uit een samenwerkingsverband van 3 landen: Italië, Oostenrijk en Slovenië. De markering is ook vaak 3 talig. De Drau ontspringt in Italië en eindigt in de Zwarte Zee. Er is veel werk van gemaakt om de route optimaal voor fietsers in te richten en daar is men ook goed in geslaagd. Er is op dit moment (2006) sprake van het nog verder doortrekken van de route dan Maribor, waar nu het einde ligt, alhoewel de Drau dus nog doorstroomt tot in de Zwarte Zee.
drauwordtbreder.jpg
Bij Lienz is de Drau al wat meer rivier geworden.

Lienz (ruim 25 km verder) is het dalen minder, de rivier wordt breder. Vanaf station Nikolsdorf is het pad naast de rivier (linker oever) ook begaanbaar gemaakt, je hoeft nu niet meer om te rijden of de andere oever te doen. De route op die andere oever lijkt trouwens niet meer in gebruik want de brug over de rivier is met een slagboom afgesloten. Je kunt er wel langs, maar alle borden wijzen op de linkeroever. Het pad is wel onverhard, maar goed te berijden.
In Oberdrauburg moet je het dorp door via wat rare onderdoorgangen van spoorweg en hoofdweg, maar alles staat goed aangegeven. Bij hoogwater zijn al die tunneltjes echter niet begaanbaar en er staan dan ook borden die daarvoor waarschuwen en een alternatief aangeven. Het deel voor Dellach voert je door prachtige landerijen en boerenerven, een welkome afwisseling. Bij Rassnig steken we weer over naar de andere oever en door bossen en landerijen gaan we verder totdat het bij Tratten weer eens tijd wordt voor een ijskoffie (ons favoriete drankje deze vakantie; voedzaam en verkoelend). We vervolgen weer door een mooi bos met steile klimstukken (we dachten dat we stroomafwaarts gingen??), dalen weer terug naar de Drau en vanaf Steinfeld gaan we eens uitkijken naar een verblijfplaats en dat lukt in Lind im Drautal in een pension met een kamer met balkon, prachtig uitzicht en veel klokkenkabaal uit het kerkje vlak voor ons! Er valt wat regen, maar als we in het dorp gaan eten is dat alweer over en we wonen nog het slot bij van een concert op het dorpsplein dat gespeeld wordt door een Harmonieorkest.


Lind – Föderlach

draubijsittal.jpg
De Drau bij Lienz.

3 september, 83 km.
Als we om 9.30u wegrijden hebben we nog wel een bodywarmer nodig tegen de frisheid, maar de zon komt al snel over de hoge bergkam heen en in Sachsenburg gaan we in zomerdracht. Vrijwel de gehele route gaat weer over vrijliggende fietswegen die óf langs de Drau gaan óf door prachtig boerenland. Alleen het stuk tussen Lendorf en Spittal (over de rechter oever) gaat over de rustige autoweg. En ook vandaag zijn er weer veel fietsers op het pad.
Als we in Spittal aankomen rijden we eerst even langs het station om te kijken wat voor mogelijkheden we hebben om eventueel vanuit hier in Salzburg te komen. We hebben nog geen duidelijk beeld hoe de rest van de week zal verlopen en willen de treinmogelijkheden goed bekijken. Daarna gaan we naar het centrum en in het grote park is een of andere wielermanifestatie aan de gang, inclusief concert door een Big Band en daar gaan we maar eens uitgebreid naar luisteren, onderwijl de koffie met het gebak wegwerkend!
Tot aan Olsach rijden we over asfalt en daarna (tot vlak voor Villach) is het een uitstekend gravelpad. De Drau ligt er steeds erg mooi bij, er zijn talloze mooie plekjes om te zitten. Er zijn mooie vergezichten in het dal van de Drau en we zijn het er allebei over eens: van alle Oostenrijkse fietsroutes is de Drau fietsroute met recht de mooiste en heeft de meeste afwisseling. En bovendien nog het grootse deel over echt vrijliggend fietspad!
Bij het naderen van Villach worden we ivm. werkzaamheden kort omgeleid, maar daarna passeren we Villach over bekende paden waar we afgelopen woensdag ook al reden. Het lijkt veel langer geleden! We rijden nog een stuk verder omdat het heerlijk weer is en in Föderlach zien we een bordje 'zimmer frei' bij een leuk boerenhuis. We reden eigenlijk dat dorp binnen om naar Velden te rijden (aan de Wörther See), maar dit ziet er leuk uit en er is een kamer vrij bij heel erg hartelijke mensen waar we zelfs soep krijgen vóór we naar het restaurant gaan, dan kunnen we vergelijken. Het is nl. vandaag een speciale feestdag en deze soep ('kirchstage supe') hoort daarbij. En inderdaad, de soep van onze gastvrouw is wat lekkerder.


Föderlach – Völkermarkt

draumetbergen.jpg
Eén van de mooiste uitzichtpunten langs de Drau. Links zijn de Karawanken te zien die de grens met Slovenië markeren. De bergen rechts – de noordoever – vormen een onneembare vesting, terwijl links het land 10 meter lager dan de rivier ligt.

4 september, 82 km.
Onze gastvrouw zit bij ons aan de ontbijttafel en vertelt naar hartelust en laat zelfs foto's zien van de enorme sneeuwval die hier is geweest: 1.5 meter! Als we vertrekken krijgen we alles wat over was mee (en dat kunnen we goed gebruiken blijkt later) en we moeten als we thuis zijn gekomen een kaartje sturen!
Het is 21° bij vertrek en de temperatuur zal vandaag zelfs de 31° halen. Het is een stralend blauwe lucht.
Wat vandaag de dag zo bijzonder zal maken is de nabijheid van de Sloveense bergrug op de grens tussen Oostenrijk en Slovenië: de Karawanken. En vooral in het ochtendlicht krijgen bergen altijd zo'n mooi 'glazen' uiterlijk. Het is echt een heel bijzonder gebied.

Het eerste deel van het pad voert mooi langs allerlei boerenerven en landerijen, klein dorpjes en de Drau. We moeten daarbij af en toe zeer steile heuveltjes op, waarbij we soms ook moeten lopen. We nemen weer een ijskoffie bij St. Oswald. Na Feistritz gaat het pad over de dijk langs de rivier verder, een gravelpad van goede kwaliteit. Vandaag is het traject weer totaal anders dan gisteren en eergisteren en dat maakt de Drauroute zo interessant. De bloemen en planten zijn hier anders, maar ook de ligging van de rivier. De noordoever bestaat uit hoge, steile bergwanden, maar de zuidoever ligt 10 meter lager dan de rivier en is beschermd door een goed stelsel van dijken en dammen. Vooral het stuk na Ferlach is indrukwekkend en bij de Badesee ten noorden van die stad houden wij een lange rustpauze in de schaduw van een paar bomen bij een (helaas gesloten) bar/cafe/strandtent.

Het is hier 31°. We wisselen van oever bij Goritschach en gaan bij de waterkrachtcentrale van Annabrücke weer terug om bij Kleindorf en Seidendorf in een fantastische waterwereld terecht te komen! Bij Seidendorf gaan we ook weer terug naar de linkeroever en bij Neudenstein is een zeer zwaar stuk klimmen in de route opgenomen. Lopen! In Völkermarkt rijden we eerst langs de oever in de hoop daar een kamer te vinden, maar we moeten terugklimmen de stad in en in de hitte breekt ons dat een beetje op. Vooral omdat we de fiets tegen een 20% keienpad langs het Zwitsere consulaat naar boven moeten slepen! We komen uitgeput aan in het rommelige centrum en hotel Krone neemt ons gastvrij op. We eten later heerlijk in de buitenlucht op de Hauptplatz met 'gespritzelte' (wijn met spuitwater) en Pizza. Het is nog lang warm.


draumetzwanen.jpg

Völkermarkt – Klagenfurt

draumetkarawanken.jpg
Op de achtergrond weer de Karawanken. Bij Völkermarkt ligt deze mooie brug over de Drau.

5 september, 67 km.
Bij het opstaan is het strak blauw en als we om 15u bij de Wörther See aankomen is het dat nog én 32°! Het plan voor vandaag ligt wel vast: we moeten naar Klagenfurt, alhoewel we ook nog met het idee hebben gespeeld om de Drau nog verder te volgen, Slovenië in en dan van daaruit naar München met de trein. Maar dat houden we voor een volgende keer, want het is hier zeer goed fietsen en de plannen om terug te komen zijn er al!
We rijden vandaag wél fietsroutes, maar beslist géén fietspaden meer, want na 200 kilometer onverhard fietspad hebben we daar even genoeg van gehad. We zoeken dus een mooie route over rustige boerenwegen, een enkele keer voorzien van een vrijliggende fietsstrook.
We rijden eerst naar de Klopeiner See via St. Marxen, Peratschitzen en Sertschach. We nemen dan de route langs de zuidoever van het meertje en wandelen (met de fiets aan de hand) een deel van de promenade daar. Het is een mooie omgeving. De noordoever waar we naartoe rijden is aanmerkelijk drukker en veel meer 'Valkenburg'. We kunnen er weer wel een heerlijk ijskoffie krijgen.


Daarna gaan we via Weitendorf, Kleindorf en Galizien naar Annabrücke door een erg mooi landschap. We komen nu uit bij de steile rotswanden waar we gisteren vanaf de andere oever tegenaan keken. Dan gaan we naar Kosasmojach en daar volgt een erg stevige klim die we moeten lopen, 15% in 30° is niet eenvoudig met die tandem! Eenmaal boven (het is gelukkig geen lange klim) nemen we in de schaduw van een boerenhuisje een flinke eetpauze en dalen dan heel erg mooi en snel langs Hinterberg naar Zell. Langs Pfaffendorf en Priedl komen we in Ebenthal en van daaruit gaat een prachtige weggetje, alleen voor fietsers en aanwonenden, heel erg rustig naar de Wörther See waar we rondrijden, foto's maken en ons 'plan trekken'. En dat wordt: morgen per trein naar Innsbruck en dan langs de Inn weer naar Rosenheim fietsen.
Zodoende gaan we dus naar het station om een kaartje en reservering te regelen en belanden daarna in hotel Goldener Brunnen en eten op de kamer na het prachtige centrum van Klagenfurt te hebben bekeken.


Klagenfurt – Innsbruck – Rotholz

6 september, (395 km trein) 44 km.
We staan om 5.45u op om de trein naar Innsbruck te halen die om 7.39 vertrekt. We eten een uitstekend ontbijt en gaan daarna naar het station. Er is daar wel een roltrap naar boven, maar niet naar beneden en de liftjes zijn veel te klein. Dat wordt dus de trappen afsjouwen met de boel. Dan alles rustig in de trein zetten die al klaar staat en ons installeren in onze coupé. We hebben twee zitplaatsen bij het raam en er komen pas bij Bad Gastein wat andere mensen bij.
De tocht naar Schwarzach – St. Veith duurt ruim 2 uur en het is onbeschrijfelijk mooi zoals de de trein door steeds hoger en ruiger gebergte rijdt. De hoge toppen, de gletschers, de grote groene weiden, de enorme bossen, de woeste rivieren, de diepe dalen, de blauwe lucht, de bloemen, het zijn teveel indrukken om goed op te kunnen schrijven. ⇒


Dáárom blijft fietsen zo'n prachtige manier van reizen, je houdt alle indrukken beter vast omdat je veel langzamer door het landschap trekt en alles makkelijker op je in kan werken en ook beter kan worden onthouden.
In Schwarzach stappen we over op de trein naar Innsbruck en dat gaat zonder problemen (tot nu toe rijden de treinen hier perfect op tijd). We ontmoeten er een ander echtpaar dat bij de Chiemsee is begonnen en van daaruit een rondje óm oost-Oostenrijk heeft gedaan. We horen van hen voldoende enthousiaste verhalen over Slovenië en Tsjechië om die ook eens met de fiets te gaan bekijken.



Inn bij Innsbruck
Het startpunt van de Inn Radweg in Innsbruck.

De reis naar Innsbruck is ook weer erg mooi en we komen geleidelijk weer in wat lagere delen om uiteindelijk bij Wörgl in het Inndal uit te komen. Om 12.35u staan we in het station van Innsbruck. Informatie verzamelen, een klein stukje van de stad bekijken en dan op pad langs de Inn radweg waarop we ook de vakantie begonnen zijn, maar dan bij Rosenheim. We kunnen kort zijn: hier is het volstrekt oninteressant, druk, lawaaierig, één groot industrieterrein en ook nog eens wind tegen. Dat is allemaal wat teveel van het slechte en we stoppen in Rotholz in Gasthof Esterhammer. Zou het morgen beter worden? Want het weer was – op die wind na – fantastisch.
We hebben ook besloten om pas op zaterdag in München aan te willen komen, want door de drukte rondom het pausbezoek heeft het weinig zin om daar een dag te willen doorbrengen, als we al een hotel zouden kunnen vinden!


Rotholz – Pertisau

achensee.jpg
De Achensee vanaf het Karwendel Skistation gezien.

7 september, 10 km.
We hebben in het hotel allerlei mogelijkheden bekeken om het Inndal uit te komen en gezien dat je via de Achensee en de Achenpass naar de Isar kunt en daarlangs naar München! Dat lijkt ons een veel leukere optie dan door te stoempen door dat drukke Inndal. We hebben de hele nacht in ons hotel het lawaai van het verkeer in het dal kunnen horen. De klim naar de Achensee is echter een hele pittige (4 km. 12+%) en daarom willen we proberen om met de tandradbaan (met een stoomlocomotief uit 1898!) naar boven te gaan. De hoteleigenaar belt voor ons naar het station om te vragen of de tandem mee kan en dat is geen enkel probleem. Het is echter nu 8.10u en hij vertrekt om 8.40u! Dat wordt dus nog even stressen en een wilde rit naar het station in Jenbach, maar we redden het net en voor 20 euro p.p. (fiets 5 euro) gaan we naar boven. In het treintje met twee wagons vinden we nog een plaatsje tussen 36 druk kakelende Spanjaarden (we vroegen ons eerst al af waarom die mensen zo druk waren, tot we hoorden dat ze spaans spraken) en voelen ons gelijk thuis! Het treintje gaat via een heel smal en steil spoortje naar boven, de snelheid is soms minder dan wandelsnelheid en je wordt af en toe flink door elkaar geschud.

tandempaarachensee.jpg
Altijd weer leuk om een voorbijganger te vragen een foto van ons te maken. De fotograaf van deze foto bood het spontaan aan toen we foto's van elkaar stonden te maken.

We stappen uit bij Seespitze en rijden dan naar Pertisau waar we eerst wat rondkijken naar de mogelijkheden. We besluiten om hier te blijven om nog wat te wandelen in de bergen om het meer. Gasthof Bergland, vlak naast het kabelbaanstation heeft een mooie kamer met balkon en uitzicht op het meer. Wij nemen de kabelbaan naar het op 1500m hoogte gelegen Karwendelstation en maken dan een fantastische wandeling in een prachtig berglandschap met hoge pieken en weidse uitzichten. Vooral het meer ligt heel mooi in de stralende zon en het is inmiddels behoorlijk warm geworden. Er zijn veel mensen op de been en ook voor mountainbikers is het hier een paradijs met steile beklimmingen. Ook zijn er veel parapenters en als we later weer in het hotel buiten in het hotel zitten te eten, komen er een paar landen op de landingsplaats naast het hotel!
Pertisau is overigens wel één groot toeristenbolwerk met uitsluitend hotels, gasthofen, pensions, zimmer enz. Het is allemaal veel onpersoonlijker dan in vrijwel alle andere klein plaatsjes waar we waren. Ik denk dat er in Pertisau vrijwel geen permanente 'eigen' bewoners zijn!


achenseestoomtrein.jpg
Met dit mooie treintje gingen we naar de Achensee.
De bijhorende kaartjes staan hieronder.

treinkaartje-1.jpg
treinkaartje-2.jpg

Pertisau – Bad Tölz

ISAR-RW-RondomSylvensteinSee.jpg
De route om de Sylvensteinsee.

8 september, 71 km.
Het heeft vannacht enorm geregend en ge-onweerd en bij het opstaan hangt er nog veel bewolking, maar er breken al stukken open in de lucht. Het regent niet maar uit het NW waait een stevige wind en als we naar de zuidpunt van het meer fietsen hebben we die lekker in de rug. Maar als we de bocht rond het meer fietsen en geleidelijk aan naar het NW toe gaan, hebben we hem vol tegen! Gelukkig is er op het fietspad langs het meer veel begroeiing en uiteindelijk valt het wel mee. De weersverwachting is trouwens voor vanmiddag positief met zon.
We hebben ontdekt dat er in 2004 een nieuwe fietsroute is gekomen, de 'Via Bavarica Tyrolensis' en die verbindt het Inndal met München! We hadden de bordje al zien staan in Rotholz, maar wisten niet welke traject er achter schuilging. Precies wat we nodig hebben blijkt nu. Ik had nl. nogal opgezien tegen het stuk ná de Achensee omdat ik me nog van de vorige tocht herinnerde dat dat nogal druk was. Maar wat we nu rijden is uitstekend bewegwijzerd, vrijwel geheel vrijliggend van autoverkeer, grote stukken geasfalteerd en andere stukken onverhard, maar steeds fantastisch om te rijden. In Achenkirche nemen we warme koffie, want het is met de harde wind nog wat fris. Ik haal zelfs mijn handschoenen te voorschijn! Na Achental gaat het pad via een prachtige route over mooie bospaden verder. Daar zitten ook weer steile stukken tussen, maar altijd goed te fietsen. Dalend zitten er echter een paar stukken die zo steil zijn en over nogal losliggend gruis, dat we daar moet lopen om de fiets in bedwang te kunnen houden.

achenseegrijs.jpg
Wat een verschil met gisteren. . .
viabavarica-1.jpg
Op de "Via Bavarica Tyrolensis"

We naderen nu de Achenpas en uit 2004 weet ik nog dat we toen heel snel bij de stuwdam in de Sylvensteinsee waren. We reden toen over de normale weg, omdat onduidelijk was aangegeven waar het fietspad lag. Omdat we nu van de andere kant komen zien we meteen waar we heen moeten en komen terecht op een indrukwekkend traject – door bosgebied – dat helemaal om de Sylvensteinsee heen loopt en daarbij flink klimt en daalt. Het is een pad om nooit te vergeten: watervallen op iedere hoek, stuwmeren, kloven, stroomversnellingen, weiden, koeien en géén mensen. We hadden dit nooit willen missen. Het onverharde pad slingert overal om- en doorheen en geeft steeds verrassende kijkjes op de prachtige omgeving.
Na 2 uur fietsen (i.p.v. de 8 minuten over de hoofdweg die het ons in 2004 kostte!) zijn we bij de stuwdam en daar gaat ook de zon volop schijnen. We houden een flinke pauze, maken een praatje met een fietser die uit München is komen fietsen en gaan dan door de fietstunnel aan de Isar route beginnen. Die loopt dus vanaf hier gelijk met de Via Bavarica Tyrolensis. In 2004 gingen we langs deze rivier naar Wallgau.
We rijden over een mooi asfaltpad naar Lengries, flink dalend en net als het rijden langs de autoweg begint te vervelen slaat het fietspad weer af naar de oever van de Isar met die wonderlijke grindbanken. Tenslotte komen we in Bad Tölz waar we eerst in de oude stad wat rondkijken en zoeken naar slaapplaatsen totdat we erachter komen dat je eigenlijk aan de andere zijde van de rivier moet zijn. Snel er naartoe zodat we de VVV nog open treffen. We zoeken wat uit, de VVV reserveert en wij gaan naar Gasthof Maximillian. We eten in de oude stad 'Zwiebelrostbraten in Pfand'l' (geroosterd vlees met gebakken uien in een gloeiend heet pannetje.)


isar-2.jpg
Een stenenkunstenaar heeft in de bedding van de rivier de Isar
een complete stad gebouwd van allemaal Isar-keitjes.
Of was er iemand gewoon "stoned"?

Bad Tölz – München

isar-1.jpg
Mooie stroomversnelling in de Isar.

9 september, 67 km.
We hebben met het hotel afgesproken dat we tot 12 uur van de kamer gebruik kunnen maken, zodat we nog wat kunnen winkelen. Het heeft geen enkele zin om vroeg in München te zijn. Onze trein vertrekt daar om 22.40u.
Het is stralend weer als we opstaan en dat blijft zo tot het eind van de dag! We rijden eerst nog langs de supermarkt om eten voor onderweg in te slaan en rijden rond 12.30u weg langs de Isar. De route gaat door prachtig, heuvelachtig en bosrijk boerenland over rustige wegen of onverharde bospaden. Steeds goed aangegeven volgen we de Isarradweg (of de VBT). Ter hoogte van Gartenberg is de weg opgebroken, maar omdat er op zaterdag niet wordt gewerkt kunnen we er wel langs hobbelen. De route is prachtig te fietsen en we doen het rustig aan om niet te vroeg in München te zijn.
In Wolfsrathausen doen we opnieuw boodschappen en gaan dan via de wondermooie Pupplinger Au naar de Auernmühle. Door werkzaamheden is ook hier de route omgeleid en via het Isar werkkanaal komen we bij het Mühlhof. Dit alles in overdadige zon en nauwelijks wind. Er zijn heel veel fietsers onderweg! Er volgt een erg mooie klim door een fantastisch bos naar 640m hoogte en via nog veel meer bossen (er wordt vandaag – zaterdag – nog actief hout gekapt) gaan we naar Grünwald en belanden daar op het parcours van Parijs – Dakar: de route langs de Isar is langs een deel van het traject door hoog water deels verwoest of erg slecht geworden.
Er staan wel hekken die je om moeten leiden via de hoger gelegen autoweg, maar alle andere fietsers glippen er ook langs, dus waarom wij niet?


Langs en over gaten en kuilen, scheuren overlangs en scheuren overdwars, omgevallen bomen en losgerukte struiken, takken en los grind, quirines (dat is een doorlaat voor de rivier instromend water) en wat er nog meer aan obstakels valt bedenken denderen we hier doorheen, rommelend en hobbelend, stuiterend en wegglippend, remmend en trappend, een groots avontuur!
Op een gegeven moment echter zien we ineens een van onze achtertassen helemaal scheef weggezakt hangen?!? Hij hangt nog maar aan één scharnier! Afgebroken op het wilde parcours? Gelukkig blijkt alleen maar dat de draagbeugel van de rail is losgeschoten en we zijn weer snel opnieuw in de race.
Rond 19u komen de contouren van München in beeld en vanaf dat punt rijden we over strak asfalt langs de oever waar werkelijk duizenden mensen op de grindbanken gezellig bij elkaar zitten en feestjes bouwen, eten en drinken of alleen maar zitten. In de schemer weten we de 'English Garten' nog te vinden en in het donker eten we bij restaurant 'Rome' in de Maximillian strasse een heerlijke pizza met een prachtige fles wijn. Einde vakantie!
Daarna naar het station door een stad vol politiemensen, ordebewaarders, schoonmakers, dranghekplaatsers, persmensen, veiligheidsmensen, militairen, nonnen en gewone burgers, allemaal in hoopvolle verwachting van de Paus. Onze trein vertrekt gewoon op tijd en we zijn de volgende ochtend om 8 uur in Arnhem waar het zulk mooi weer is dat we die 90 kilometer naar huis er ook nog bij kunnen fietsen. Omdat we geen kaart bij ons hebben, rijden we daarbij wel wat om, vooral ook omdat het fietsknooppuntnetwerk het al snel na Arnhem af laat weten. En ook bij het kruisen van de Betuweroute (ter hoogte van Dodewaard) maken we wat extra kilometers.


Laatste versie: woensdag 7 mei 2014

Built with BBedit Terug naar de Indexpagina
Marc Zoutendijk – © 1993-2093
Hier is een mailformulier
powermacosx