Van Alicante naar Goes
17 mei — 15 juni 2017

hoogvlakte-gontar
Op weg van Pedro Andres naar Góntar rijden we langs verlaten nederzettingen.
Deze route is de mooiste manier om de Sierra de Segura binnen te rijden door een spectaculair landschap!

Plannen en Voorbereiding

Voor deze tocht weten we bij vertrek niet waar ons eindpunt zal liggen. We weten alleen dat we vanuit Alicante zullen vertrekken en dat we in de eerste week een route zullen rijden die is ingegeven doordat we nog een een aantal plaatsen of gebieden willen bezoeken. Zeker is wel dat we aan het eind van die eerste week in Pontones zullen eindigen, het dorpje in de Sierra de Segura waar we al zo vaak zijn geweest en van waaruit we een mooie tocht in de omgeving willen maken.
Voor de eerste week liggen de routeplaatsen dus vast, daarna bekijken we van dag tot dag welke kant we op gaan. We hebben ook geen tijdslimiet, we kunnen 2 weken wegblijven, maar ook 2 maanden. Het grote plan daarbij is wel om Bordeaux te bereiken omdat van daaruit een goede treinverbinding terug naar huis mogelijk is via Lille, zonder overstappen.

Dat bleek in de praktijk zeer tegen te vallen: de TGV verbinding tussen Bordeaux en Lille reed wel, maar per trein kunnen slechts 3 fietsen mee! En daarvan bleken er – toen wij er gebruik van wilden maken – steeds minstens 2 bezet! Na flink wat uitzoekwerk bleek de oplossing te zijn om toch via Parijs te gaan, waarbij we in die stad genoeg tijd hadden om van aankomststation naar het vertrekstation te fietsen.
Onze aanvankelijke weerzin tegen de drukte in die stad met het gevaarlijke verkeer bleek gebaseerd op verkeerde (en verouderde) informatie. Er blijken goede fietsvoorzieningen te zijn en langs de Seine liggen mooie fietspaden!
Na aankomst in Lille hebben we de fiets weer gepakt en zijn door Vlaanderen naar Breskens gereden en uiteindelijk naar Goes. Vandaar het laatste stukje naar huis weer met de trein.


Palmen op vvmaigmo
Het Via Verde del Maigmó. De palmen die voor schaduw moeten gaan zorgen zijn nu 10cm hoger dan 4 jaar geleden. Over een jaar of 50 is dit een mooi, schaduwrijk, fietspad…
dalendinletur
In Letur ligt ons hostal 1200 meter buiten het dorp, maar helaas ook 125 meter lager! En er zitten stukjes 18%-20% in die afdaling. Dat moeten we morgen dus ook weer klimmen, want het hostal ligt aan een doodlopende weg…

picdorhi2
De beklimming van de Col de Larrau geeft lang ook uitzicht op de Pic d'Orhi.
Vanuit het westen is dat de eerste bergtop hoger dan 2000 meter in de Pyreneeën

De route van dag tot dag


Kaartmateriaal

De pijltjes ↓ ↑ ← → aan het eind van sommige tekstkolommen geven aan of je voor het vervolg naar beneden/boven of naar links/rechts moet lezen. Een foto over de gehele breedte is altijd een scheiding (einde van hoofdstuk). Combinaties zijn ook mogelijk: →↑ betekent dat je in de rechterkolom weer helemaal bovenaan verder moet lezen.

Foto's
De foto's die op deze pagina staan zijn met verschillende camera's gemaakt en daardoor niet allemaal van dezelfde kwaliteit. De meeste foto's zijn gemaakt met een kleinbeeldcamera, maar ik heb ook foto's gebruikt afkomstig van mijn Garmin Virb Elite actioncam die ik (tbv. Mapillary) op mijn stuur had gemonteerd. Sommige foto's tenslotte zijn met een iPhone gemaakt.


Vught-Alicante

ondergaandezonalicante
Zonsondergang in Alicante.
Woensdag 17 mei

Als we van vliegveld Eindhoven vertrekken, fietsen we er meestal vanaf huis naartoe en maken op het vliegveld onze fietsen ‘reisklaar’. Dwz. niet in dozen maar wel goed beschermd met noppenfolie. Omdat we dit keer vroeg zouden vertrekken, hebben we er voor gekozen om de fietsen nu wel in dozen mee te nemen en ons met een taxibusje naar het vliegveld te laten brengen. De dozen haal ik bij de fietsenmaker, ze zijn kleiner dan de bekende schiphol fietsdozen, en ik kan de fietsen thuis in alle rust goed in de dozen krijgen. Het voorwiel moet er wel uit maar past verder goed naast het frame. Met stukken extra karton heb ik de dozen op kwetsbare plaatsen verstevigd. Ik laat de dozen aan de bovenzijde expres nog open zodat de security op het vliegveld nog een laatste controle kan doen.
Vervoer naar het vliegveld verloopt snel en probleemloos. De fietsdozen kun je het beste rechtop op de bagagekar plaatsen, anders kun je de draaideur op het vliegveld niet door! Bij aankomst op het vliegveld kunnen de dozen op de band voor grote bagage worden geplaatst. Die is aan het einde van alle incheckbalies, vóór de koffiebar.
De securitycheck blijkt niet nodig en de dozen gaan zonder moeite op de band. Bij aankomst zie ik wel dat er stickers op zitten van de securitycheck, dus er is op Eindhoven inmiddels een grote scanner beschikbaar óf er is een scan met de hand gedaan. De dozen waren niet geopend.

fietsdoosalicante
De fietsdozen komen zonder problemen in Alicante van de band.


Aankomst en afhandeling in Alicante gaat ook weer snel en zonder problemen, de dozen komen daar keurig op de band voor de grote bagage aan (de eerste band in de aankomsthal) en in een uur tijd heb ik de fietsen weer rijklaar.
Vanuit het vliegveld kun je de N-338 oprijden, maar wij moeten op CV-852 zie te komen die ons – via El Torrellano waar we boodschappen willen doen – op het fietspad langs de A79 brengt. Daartoe nemen we in de grote hal – die je binnenkomt vanuit de aankomsthal – de lift naar beneden alwaar je naar rechts lopend aan het einde van de parkeergarage linksaf een weg op kunt rijden. Via een grasveld daarna oversteken naar het volgende blok met parkeergarages waarna je – opnieuw met wat oversteekwerk – uiteindelijk op het begin van de CV-852 uitkomt. Je kunt via de rotonde op de N-338 ook op dit punt uitkomen, maar dit is wel rustiger… Zie kaartje hieronder.
De fietsroute naar hotel El Plantio Golf is er nog steeds, maar op het pad groeit inmiddels wel wat gras en struikjes en soms zijn de overhangende takken hinderlijk. Onderhoud langs (en van) fietspaden heeft waarschijnlijk geen prioriteit hier… Het is 28º – 30º.

vliegveldalicante-uitgang
De weg om het vliegveld af te komen zonder over de hoofdweg te moeten rijden.

Alicante – Biar

jonneopwegnaarviaduct
Bij El Alabastro moeten we door de (droge) rivierbedding rijden/lopen.
Dat is nodig omdat we onder de snelweg door moeten om bij het Via Verde del Maigmó te kunnen komen.
Donderdag 18 mei, 73km.
Terugkijkend naar onze tochten die in Alicante zijn begonnen (2000, 2002, 2008, 2012, 2013) is te zien dat we in de beginjaren de route naar de Sierra de Segura vaak ten zuiden van de stad Murcia namen en dan daarna door de Sierra de Espuña. Vooral het saaie stuk door het “groente” gebied valt dan tegen, ook omdat het nogal druk is, zeker rond Murcia. Maar sinds 2012 gebruiken we de veel mooiere fietsroute door de bergen, de ‘Via Verde del Maigmó’. Dit jaar heb ik voor Mapillary dat hele fietspad op beeld gezet. [hier kun je meefietsen vanaf El Alabastre!]
Het is stralend blauw als we om 9.15 wegrijden en via het fietspad de weg terug nemen naar Torrellano, maar we slaan af op de ‘Camino Viejo de Saladas’, een deels onverhard weggetje door tuinbouwgebied dat later (onder de A-70 door) weer aansluit op de weg uit Torrellano. Het is nu ook al heet geworden: 35º! In dit deel zit ook het enige stevige klimmetje (11%) dat we tegenkomen en daarna is tot aan El Rebolledo de weg goed te fietsen. Vrijwel geen verkeer. We drinken koffie in El Rebolledo en zijn dan om 11.30 bij de onderdoorgang van de A7 in El Alabastro. ↓

tagonderviaduct
Onder het viaduct laten we dit keer een handtekening achter! Zet de jouwe erbij als je er ooit langskomt, en stuur de foto aan me op!

Er rijden dit keer vrij veel vrachtwagens rond over de wegen onder het viaduct, grote stofwolken achterlatend. De plek is niet de meest praktische, maar wel de beste voor een rustpauze. Er is schaduw, wind en we kunnen er onze fietsen goed parkeren. Op de weg boven ons is trouwens ook niet veel verkeer.
Na 40 minuten gaan we weer verder, maar de onverharde weg die we nu volgen is wel een stuk slechter dan ik me van voorgaande keren kan herinneren. Vooral het stuk dat nog parallel aan de autoweg loopt is een echt wasbordpatroon geworden waar het moeilijk fietsen is. We hobbelen voort langs de wijngaarden en om 12.30 staan we weer op het begin van het Via Verde (het begin voor ons wel te verstaan, het officiële begin van het pad ligt een paar honderd meter eerder bij het oude stationsgebouwtje). →↑

maigmopadentunnel
jonneklimtnaarviaduct
Als je de rivierbedding door bent krijg je een stukje 25% waarop je lopend al bijna niet vooruit kunt komen. Jonne wacht aan de zijkant tot ik haar kom helpen de fiets verder omhoog te duwen

De route is inmiddels bekend terrein voor ons en blijft een plezier om te rijden, maar ook nu weer hebben we piektemperaturen van 39º! De bomen geven nog weinig schaduw. In mijn verslag uit 2012 schrijf ik nog dat “wie hier over een paar jaar fietst in de schaduw zal rijden”, maar het zijn vooral palmbomen, en die groeien niet zo hard. Ik denk dat de echte schaduw er over een jaar of 50 zal zijn! Op de stukken met andere bomen is al wel meer schaduw te vinden. Ook een nadeel is natuurlijk dat we rijden met de zon recht boven ons…
De kwaliteit van het pad zelf (het wegdek) is wat minder geworden. Klaarblijkelijk is voor onderhoud niet veel beschikbaar. Om 16.15 zijn we bij het einde van het pad en vervolgen we over de parallelweg richting Castalla, maar zien nu ook een flinke regenbui naderen! Er valt wat regen uit, we schuilen bij een boom, stappen weer op en als we bij een volgende boom (bij de oprit van een huis) opnieuw schuilen, worden we daar door het bewoners-echtpaar binnengeroepen om even bij hen het einde van de bui af te wachten. We krijgen handdoeken, ik moet van hen beslist een droog overhemd aantrekken (het is inderdaad kletsnat), anders word ik ziek, en ze zorgen goed voor ons!
Na een kwartier is de bui voorbij en gaan we op weg naar Castalla waar we boodschappen doen, opnieuw schuilen voor nog een buitje en dan doen we de laatste klim naar de Puerto de Biar waarna we de laatste afdaling naar het dorp doen. Het hotel in het centrum, dat we in het verleden bezocht hebben, is er niet meer. We kopen nog wat boodschappen die we morgen nodig hebben en dalen dan verder naar ons hotel dat even buiten het dorp ligt: ‘Castillo de Biar’. Onze fietsen kunnen ergens in een van de tussenruimtes van het hotel worden gestald en het eten is uitstekend!

bordjesmaigmo
Bordjes aan het begin van het Via Verde del Maigmó op de plaats waar je onder het spoor door het pad bereikt.
Zie het kaartje hieronder voor de situatie in 2017
Foto links: een van de kortere tunnels die je op het Via Verde tegenkomt. Ze zijn geen van allen verlicht. Er zijn een paar tunnels bij van 500-600 meter, met een bocht erin, en daar kun je het uiteinde niet van zien en is een lamp op je fiets noodzakelijk. Het wegdek is verder uitstekend in de tunnels.


De route onder de snelweg door om het Via Verde te kunnen bereiken.

Biar – Jumilla

opwegnaarjumilla
Het laatste heuveltje in de Sierra de las Pansas op weg naar Jumilla.
Vrijdag 19 mei, 61km.

Ook vandaag rijden we weer een traject dat al bekend is van een voorgaande tocht (zie 2012), die met pech eindigde na 5 dagen! In 2013 waren we er weer en reden toen na Villena naar Yecla en Fuente Alamo, maar dat was niet een heel erg fietsvriendelijk deel, vooral de weg richting Fuente Alamo is té recht en té heet. Daarom vandaag weer de 2012 variant door de Sierra de Salinas, de Sierra del Serral en de Sierra de las Pansas. Allemaal mooie bergruggen, vrij groen, niet veel verkeer en naar Jumilla een prachtige, lange afdaling. Bij het naderen van Jumilla is er natuurlijk de drukte van de grotere stad, en er zijn ook wegwerkzaamheden (voor de aanleg van een autoweg in deze streek) die wat verstoring geven. ↓

xixarra
De Via Verde del Xixarra, prachtige fietsverbinding tussen Biar en Villena!

We vertrekken vrij laat (9.45) en zitten snel op het Via Verde del Xixarra dat we zonder problemen en onder mooie omstandigheden tot aan Villena kunnen uitrijden.
De stadsrand volgend belanden we wel weer in de drukte, met name rond het station, maar rijden dan weer een laatste stukje Via Verde totdat we er bij de de kruising met de CV-813 vanaf moeten. Zouden we de Via Verde blijven volgen dan komen we in Yecla uit! →↑


De weg die we nu rijden is rustig klimmend over een afstand van bijna 15 kilometer. Landschap is groen (veel snoeptomaatjes worden hier verbouwd, maar ook druiven) en verkeer is er niet! Vlak voor we de RM-424 bereiken, passeren we ook de provinciegrens Valencia-Murcia en het wegdek verandert op slag van goed naar rampzalig! We volgen de boerenwegen die hier in de landbouwvallei liggen, houden een rustpauze en klimmen heel licht de vallei uit waarna we aan het stevigste klimmetje van vandaag beginnen: ruim 100 meter klimmen in 2,5 kilometer! De eerste keer (in 2013) viel ons dat zwaar, dit keer gaat het vrij makkelijk, alhoewel het ook nu weer behoorlijk warm is! De afdaling daarna is 16 kilometer en gaat nog steeds over een beroerd wegdek, maar de omgeving is fantastisch.

wegaanleg
Al jaaaaaren wordt er hier iets aan de weg gedaan, heel vaak wordt er ook niets gedaan, maar het lijkt erop dat er nu toch wat wordt doorgewerkt. Maar het zou me niets verbazen als dat viaduct er over 4 jaar nog steeds hetzelfde bij ligt!

Op het punt waar de bouwwerkzaamheden voor de nieuwe autovia A-33 zichtbaar worden (er staat een half afgebouwd viaduct dat verkeer over die A-33 heen moet leiden), is het met de rust en schoonheid gedaan en karren we snel naar Jumilla toe. We zitten in hotel Monreal en na ons te hebben opgefrist gaan we boodschappen doen en eten in het centrum. Om roamingkosten te voorkomen koop ik in het buitenland altijd een data-only kaartje voor mijn MiFi station. Na 15 juni is dat gelukkig nergens meer nodig in Europa en gaat het gewoon via mijn eigen databundel. Onze fietsen hoeven trouwens dit keer niet in de autogarage onder het hotel maar kunnen gewoon in een afgesloten ruimte achter de eetzaal.


afdalingjumilla
Heel in de verte ligt Jumilla, hier heerst nog de rust van de wijngaarden.

Jumilla – Hellín

windmolensjumilla
Als je Jumilla bent uitgeklommen kom je terecht in een gebied met veel olijfbomen en windmolens.
Zaterdag 20 mei, 45km.
Ook vandaag weer een traject dat al eerder is gereden maar dat ook weer voor verrassingen zorgt. We eten ons eigen ontbijt op de kamer en rijden om 8.55 de straat uit. Strakblauwe lucht die de hele dag zo blijft. De klim naar La Celia is niet zwaar maar gaat gestaag door. De omgeving is tot aan dat plaatsje nogal kaal en er hangt weer een wat onbestemde lucht die afkomstig blijkt te zijn van recyclingbedrijven langs de weg. Er staan vrij veel windmolens en zonnepanelen in de omgeving opgesteld. Ook opvalend in deze streek: wijn, marmer en olijven.
De weg is niet druk en na de afslag bij La Celia is er geen kip meer te bekennen! Wel mooie natuur met (net als in 2012 en 2013) miljoenen bloemen! De afdaling naar Cancarix gaat weer in vliegende vaart en er staat daar weer een heerlijke tortilla met koffie en vers geperst sinaasappelsap op ons te wachten.
Vervolgens het stuk door het vulkanische landschap (Monumento Natural Pitón Volcánico de Cancarix) naar het station van Agramón en het plaatsje zelf, waar zojuist een enorme optocht het feest van San Isidro in gang zet. We blijven een tijdje kijken en zien zelfs dansende paarden! We klimmen tenslotte een klein stukje naar de col vóór Hellín en rijden dan een prachtig route naar Cañada de Agra waar ons hotel Bella Hellín is gelegen. Het is niet alleen een hotel, maar ook een biologische geitenhouderij! Er worden momenteel dagelijks geitjes geboren en wij gaan een tijdje in de stallen rondkijken.

De eigenaar is een bevlogen persoon die alles in geuren en kleuren vertelt. Ook het hotel is helemaal self-supporting met zonnepanelen en waterputten. Bovendien zijn de kamers zeer stijlvol ingericht. En daarnaast serveert het restaurant ook nog eens een voortreffelijke maaltijd die een keur aan gerechten heeft met alles wat je maar van een geit kunt eten: Alleen het toetje (5 heerlijke soorten ijs) is niet van de geiten afkomstig…
Voorafgaand aan het diner gaan we zelf eerst boodschappen doen in Hellín zodat we voor morgen onderweg weer alles bij ons hebben.
Onze fietsen staan in een afgesloten ruimte. De omgeving van het hotel zelf is nog niet af, maar wordt helemaal omgevormd naar een groene oase rondom het hotel met een zwembad op het dak.
In het hotel treffen we – bij het eten – een Ierse fietser die op Mallorca woont met zijn Spaanse vriendin. Hij maakt een korte rondtocht en we zullen hem een paar dagen later in Siles opnieuw tegenkomen. We wisselen wat fietservaringen uit.

vulkaanlandschap
Tussen Cancarix en Agramon ligt een vulkaanlandschap.
stoofootjumilla
In dit soort "stoofgoten" wil het wel eens heet worden. Wij passeerden hier nog in de ochtendkoelte van 28º!
Dit is in het gedeelte tussen La Celia en Cancarix.

Hellín – Letur

seguracenajo
Uitzicht op de Rio Segura voordat deze in het Embalse de Cenajo stroomt.
Merk op hoe laag het water staat, in goede tijden is de rivier daar 40 meter breed!
Overigens is die lage waterstand in Spanje een structureel probleem aan het worden doordat er al jaren te weinig regen valt.

Zondag 21 mei, 54km.
Vandaag gaan we naar een plaatsje dat ik al heel lang op mijn verlanglijstje heb staan, omdat daarvandaan een mysterieus weggetje loopt. Het gaat om het weggetje/pad dat Letur met El Entredicho verbindt, of zou moeten verbinden. Kaarten zijn daar onduidelijk over en op OSM zie ik verbindingen over onverharde (wandel)paden. Ik wil weten of dat deel ook te fietsen valt. We zullen zien!
Vanuit ons hotel zijn we snel in Isso en rijden in één moeite door naar de hoofdweg, de CM-412. We hebben dit stuk van die weg vaker gereden, en altijd valt op: er rijden geen auto’s! Voor wie is die weg bedoeld? (toch niet alleen voor Google streetview?)

We worden op deze weg gepasseerd door een fietser die vraagt of hij wat water van ons mag hebben, want hij rijdt al een tijdje zonder. We geven hem een halve bidon.
We gaan er dit keer vanaf bij de AB-408, de weg naar Ferez/Socovos. Het is een mooi weggetje met een paar prachtige uitzichtpunten. Je passeert namelijk de Rio Segura aan die zijde van het Embalse de Cenajo waar het stuwmeer begint vol te lopen! En de stevige klim naar dat uitzichtpunt is pittig. Gelukkig hangt er hoge sluierbewolking en is het niet zo vreselijk heet. Vanuit het hoge uitzichtpunt (er staat ook een bankje dat zijn beste tijd heeft gehad en een infobord) is goed de Rio Segura te zien en ook dat hij vrijwel droog staat! Op de foto’s op het bord staat een 10 meter brede rivier, nu is het nog maar een heel smal beekje…[kijk op Mapillary].

ferezvertrek
Na onze pauze in Ferez moeten we via een paar steile straatjes het dorpje weer uit en komen langs dit mooie stukje.
afdalingriosegura
Na onze klim naar het uitzichtpunt volgt een lange afdaling tussen spectaculaire rotsen met diepe ravijnen aan beide zijden van de weg.

Na een rustpauze gaan we dalen en dat is in dit landschap ook weer een spectaculaire gebeurtenis tussen steile rotswanden en diepe ravijnen. We dalen naar een prachtige brug over de Rio Segura en vervolgen onze route door rustige heuvels in veel groen! Bij de splitsing naar Socovos slaan wij rechtsaf over een prachtig, rustig weggetje naar Ferez en in dat dorp (waar we naartoe moeten klimmen) puffen we in een bar weer even uit. Daarna gaan we via een klein, steil weggetje het dorp weer uit en over de (ook weer rustige) cm-3225 naar Letur. Hostal La Artezuela ligt buiten het dorp - zeer diep in het dal dat je bereikt als je het dorpje in- en door bent gereden! Het weggetje is bekleed met betonplaten in de 18% steile haarspeldbochtjes en in de overige delen ligt er een soort asfalt. Het is 1200 meter lang en gemiddeld daal je met 11%, maar dus ook korte stukken veel steiler. Vooral met de bepakte fietsen een hele opgave. We vragen ons ook af hoe we hier morgen weer uit moeten komen?
Eenmaal in ons hostal is het een enorme drukte, want er is vandaag een MTB tocht gehouden waarbij de deelnemers 2 keer de klim het dorp uit moesten maken…
We installeren ons in onze kamer, douchen en gaan daarna eten. De fietsen staan in de overdekte hal naast onze kamer.
Tenslotte waarvoor we hier kwamen: is dat weggetje naar El Entredicho begaanbaar? Navraag leert dat dit weggetje naar Elche de la Sierra gaat via de brug (Puente de Almazarán) over de Rio Segura. Dat pad (Camino de los Pradillos en Camino de Hoya Nevada) is onverhard en is voor 4WD voertuigen te doen. Ook op een MTB kun je er zonder meer gebruik van maken. Met bagage (zoals wij rijden) is het niet aan te raden. Zeker het deel tussen Letur en die brug kent ook weer flink wat klimwerk. Na de brug is het terrein beter begaanbaar, maar wel erg droog en het is een veel opener landschap.


weggetjeletur
En dit is dan het begin van het weggetje dat ik al sinds 2008 wil onderzoeken.
Er staat hier een kleine stuwdam naast de weg en er stroomt veel water langs en over de weg.
weggetjeletur2
Het weggetje voert uiteindelijk naar Elche de la Sierra, maar het grootste deel is onverhard en kent steile passages, minder geschikt voor onze fietsen met bagage. Als we andere banden zouden monteren, zou het te doen zijn, maar daarmee rijdt het weer niet prettig over asfalt.

Letur – Nerpio

MCT-1
De 'Mancomunidad Canales del Taibilla' begint hier.
We fietsen er het mooiste stuk van deze vakantie!

Maandag 22 mei, 50km.
In 2001 waren we in Oregon en California en langs de kust ligt daar ergens een onherbergzaam gebied dat de 'Lost Cost' wordt genoemd. Het ligt ver van de hoofdweg af en je kunt er maar via één weg komen. Dat is een zeer steile weg, maar toen we daar uit moesten klimmen is ons dat wel gelukt. De opgave voor vandaag is minstens 5 keer zwaarder! Daarom vragen we de eigenaar of hij onze bagage naar het dorpsplein wil brengen met zijn auto, dan proberen wij wel te lopen. Geen enkel probleem! En ook onze fietsen en wijzelf kunnen er nog bij!! Wat een opluchting is dat, het scheelt ons minstens 2 uur! Zodoende zet hij ons na het ontbijt keurig aan de rand van het dorp af (na ook nog een rondje dorpscentrum te hebben gedaan) bij de supermarkt zodat we nog boodschappen kunnen doen. ↓

MCT-2
Ee prachtig weggetje met veel schaduw en vrijwel geen verkeer.

We hadden in het hostal ook al een suggestie voor de route naar Nerpio gehoord en dat is de weg van de “Mancomunidad Canales del Taibilla” (MCT), die langs de oude aquaducten voert die vanaf het stuwmeer van Taibilla naar Letur liggen. Een deel van deze waterwegen is nog gewoon in gebruik (maar nu liggen er pijpleidingen in) en de MCT is in feite een waterleidingbedrijf. →↑

MCT-4
Eigenlijk is dit gebied een soort waterleidingduinengebied. Overal zijn restanten van waterbeheer uit vroegere tijden, maar ook nu nog functioneert het als zodanig.


Overigens had ik zelf ook al mijn oog op deze weg laten vallen toen we er in 2008 in de buurt waren. De weg begint 11 kilometer voorbij Letur en is duidelijk aangegeven. Het is een onvoorstelbaar mooi weggetje door een verlaten gebied met af en toe wat huisjes en schaapsherders. Hij ligt oostelijk van de Rio Taibilla en je rijdt een kilometer of 20 op een hoogte tussen de 800-900 meter boven het rivierdal voordat je gaat klimmen naar het stuwmeer.

MCT-3
Prachtig tafereel als deze kudde geiten (het zijn er 1100) onze weg verspert. Als we later de herder tegenkomen (daarom weet ik ook het aantal geiten), biedt hij ons een slok aan uit zijn fles met zelfgestookte drank! Het is wel een moderne herder: hij komt met de auto aanrijden…

Er staan veel bomen dus schaduw is altijd te vinden. En in de ruim 5 uur dat we over dit weggetje rijden, komen we 2 auto’s tegen en verder niemand…
In 2013 reden we aan de andere kant van de rivier over de weg (cm-3225) die toen zo rampzalig onder handen was genomen.
Bij het stuwmeer aangekomen (waar we in 2008 aan de andere oever stonden) kiezen we voor de weg over de dam en daarna de onverharde weg rond het stuwmeer die uiteindelijk weer aansluit op de AB-507 naar Nerpio. Eenmaal op die weg (en het is nu heet geworden en er is hier vrijwel geen schaduw) moet nog wel een klim van 6% worden weggewerkt voordat we bij Hostal Nogales naar binnen kunnen. Onze fietsen staan in de opslagruimte van het hostal. We kunnen er ’s-avonds lekker eten.

MCT-5
Het stuwmeer van Taibilla. In 2008 reden we erlangs op de andere oever. Zie de foto hieronder.

embalsetaibilla-fromtheotherside
Hier is het zicht dat we in 2008 hadden op de dam!

Nerpio – Góntar

pedroandres
De weg van Nerpio naar Pedro Andrés voert je langs fantastische uitzichten op de indrukwekkende rotspartijen.
gontar4
Tussen Pedro Andrés en Góntar rijden we over de Camino Rural de Jutia.
Een verlaten gebied met nog een functionerende finca: Finca Jutia.

Dinsdag 23 mei, 32km.
Het traject vanaf Nerpio naar Pedro Andrés hebben we inmiddels al vaker gereden en een mooi punt onderweg is altijd weer die (inmiddels onthoofde) notenboom. Ook vandaag stappen we daar weer even af. Je kunt hem nu ook vinden op Mapillary. In Pedro Andrés stoppen we bij het hostal/restaurante Taibilla en nemen daar een koffie voordat we aan de klim gaan beginnen. Het is opnieuw strak blauw, heet (35º) en we moeten nog 5 kilometer klimmen naar het hoogste punt van 1427m. Dat zijn nog ruim 200 klimmeters en we hebben er iets meer dan een uur voor nodig.

In het verleden heb ik wel eens geklokt hoe onze klimsnelheid ligt en kwam toen uit op 13 minuten voor iedere 100 meter hoogtemeters. Omdat we zelden onafgebroken doorfietsen kwam ik met pauzes uit op ongeveer 300 meter hoogteverschil in 1 uur tijd. Bij heet weer lopen deze waarden snel terug…

Daarna rijden we 11 kilometer op een hoogvlakte waarbij we steeds licht klimmen en dalen. Het is een fantastische omgeving met een desolaat karakter. Overal ruïnes van gebouwen, verlaten nederzettingen en een verweerd landschap.
Wat ons ook opvalt is dat de weg nu van behoorlijk slechte kwaliteit is met enorm veel weggeslagen asfalt, scheuren overlangs en overdwars en veel los gruis.
De enige tekens van bewoning die we zien zijn de toegangspoort tot Finca Jutia (een km. of 4 voorbij het hoogste punt).

schapenenfietsen
Deze schapen zijn de enige levende wezens op onze route door dit gebied. De herder met zijn hond zit verderop onder een boom uit te rusten.

Na de hoogvlakte volgt een stevige afdaling (8%) naar Góntar waar we in hostal Casa Pedro een mooie kamer hebben. Wegens de rustdag van het hostal kunnen we er niet eten, maar de eigenaar beheert ook een klein winkeltje en daar kunnen we alles kopen wat we nodig hebben om vanavond niet te hoeven verhongeren.
Onze fietsen staan binnen naast de eetzaal. We zijn de enige gasten.


gontar1
Jonne op weg naar Finca Jutia
gontar5
De afdaling naar Góntar is ook weer indrukwekkend!
zonsondergangingontar
Zonsondergang vanuit ons hostal in Góntar.

Góntar – Pontones

tobaklim1
Omhoog vanuit La Toba langs de 'Cuesta Despiernacaballos'

Woensdag 24 mei, 44km.
Ponton Bajo en Ponto Alto (Pontones) kunnen vanaf Góntar op diverse manier worden bereikt:

  1. dalen naar de Rio Segura en dan klimmen naar Santiago de la Espada en vandaar weer naar Pontones;
  2. dalen naar de Rio Segura en dan de Rio Madera volgend naar de A-317 klimmen en over de bergrug terugrijden naar Pontones;
  3. dalen naar de Rio Segura en dan de Rio Madera volgend, maar nu bij La Toba afslaan en over de inmiddels geasfalteerde weg langs de ‘Cuesta Despiernacaballos’ omhoog klimmen (stevig) naar de A-317 en dan weer naar Pontones dalen;
Omdat ik het weggetje [3] in 2008 had gezien en vanaf La Toba een stuk opgereden – het was toen onverhard – en in 2013 bij het passeren ervan (komend uit Santiago) zag dat het geasfalteerd was, durfden we het hele traject wel aan. Temeer daar ook via streetview een asfaltweg te zien was.
We vertrekken om 9u en dalen een steil stuk naar de brug over de Rio Zumeta bij Las Juntas om dan stroomopwaarts de rivier te volgen naar La Toba. Dat is een afstand van 17 kilometer a 1,5% gemiddeld. De weg is heerlijk rustig, het weer fantastisch met veel zon en wij onder de schaduwgevende bomen. Bij het bruggetje (Puente de Inocente) over de Rio Segura bij La Toba houden we een flinke rustpauze aan de oever van de rivier.
Er staat daar ook een bord bij het begin van de weg: carretera cortada! Wat nu te doen? →↑

cortado
Een verwarrend bord! Kunnen we erlangs?


Dat soort borden kwamen we vaker tegen en meestal is het voor fietsen geen probleem om verder te gaan, maar in dit geval zou ik graag wat meer zekerheid hebben. Het is vervelend om na 6 kilometer zwaar klimwerk voor een ingestort/weggespoeld wegdek te staan waar je echt niet voorbij kunt. Gelukkig komt er net een parkwachter met zijn auto het weggetje afgereden en die verzekert ons dat we overal perfect langs kunnen.

riomaderarust
Nog even genieten van de koelte langs de rivier en onder de schaduw van de bomen…

We gaan dus op weg en we weten ook dat het zwaarste stuk van de dag nu komt: 8 kilometer a 7%, maar dat is het gemiddelde en we schieten heen en weer tussen, 2%, 7%, 11%, 4%, 16% enz., vermoeiend fietsen. De paar stukken boven de 11% lopen we. Het wegdek is verder in prima staat. De temperatuur loopt op naar 30º–35º, maar gelukkig is er veel schaduw van bomen. We hebben ruim 3 uur nodig om een hoogte van 1580 meter te bereiken, 600 meter hoogteverschil vanaf de brug bij La Toba.
Dan komen we op een stukje hoogvlakte dat aansluiting geeft op de A-317 en nu weet ik dus na 4 jaar dat dit weggetje inderdaad een mooi weggetje is om te fietsen en een prima alternatief om in Pontones te komen! Tot onze eindbestemming is het nu over de A-317 nog 30 minuten rijden en goed te doen, we kennen hier inmiddels het landschap uitstekend en de afdaling naar het dorpje is weer geweldig. We worden in de Refugio del Segura hartelijk ontvangen en ze weten zich ons nog goed te herinneren. Vooral omdat we hier 4 jaar geleden met een zware sneeuwstorm wegreden!


valleiriomadera2
Tijdens de klim vanuit La Toba krijgen we een steeds indrukwekker zicht op het dal met de Rio Madera!
wezijnbovenpontones
Na 3 uur klimwerk zijn we op het hoogste punt van vandaag: 1580m.

Rustdag Pontones

hoogvlaktepontones
Hoogvlakte El Salto de Moro. De overkoepelende naam voor dit hele gebied is: Campos de Hernán Perea

Donderdag 25 mei.
Al vanaf onze eerste kennismaking met de bron van de Rio Segura (in 2008, hier op kaart) weten we dat vanaf dat punt een (onverharde) route dwars door het hart van de Sierra de Segura loopt naar Cazorla. Toen we er in 2013 waren hebben we een klein stukje van die weg gefietst, maar het weer zat toen niet mee en we waren er aan het eind van een lange fietsdag. Veel zin had het toen niet meer. Maar dit jaar wilde ik toch eens verder kijken en om die reden hebben we een dag extra genomen om op verkenning te gaan. Zodoende vertrekken we na het ontbijt op bagageloze fietsen. Dat alleen al maakt het natuurlijk wel een stuk lichter… ↓

fuentesegura
De bron van de Rio Segura stroomt dit jaar niet over zoals in 2013 nog wel het geval was. Kijk maar bij de foto's van dat jaar. Het water staat minstens een meter lager in de put van de bron.

De weg naar de bron is mooi geasfalteerd en stijgt 2,5 km a 3,5%, daarna 2,5 km vrijwel vlak tot aan de bron. Daarna begint het zwaardere werk: een behoorlijk slecht wegdek met veel losse keien, gaten en geulen en afwisselend stukken tot 13% waarin je over een afstand van 3 km zo’n 170m moet klimmen naar de hoogvlakte van ‘El Salto de Moro’.

Op onze fietsen zitten eigenlijk niet de juiste banden om op dit type wegdek een goede grip te hebben, en we glijden dan ook steeds weg en kunnen lastig manoeuvreren. →↑

saltomoro1
Op weg naar de hoogvlakte van El Salto de Moro. Op dit gedeelte valt er weer te fietsen…


We worden ingehaald door een paar fietsers op ATB’s en die hebben nog minstens 8 tandjes lichter verzet op hun fietsen zitten (22 x 36; wij: 28 x 34) waarmee zij ook al lastig naar boven komen!
Als we later dit deel weer terugrijden moeten we sommige steile stukken (dalend) echt lopen omdat de banden hun grip dan helemaal kwijt zijn.
Los van dat alles is het wel een bijzonder indrukwekkend gebied waar de rust alleen verstoord wordt door het geknerp van je banden op het ruwe wegdek.

saltomoro2
Een indrukwekkend gebied om doorheen te rijden.

Eenmaal op de hoogvlakte is er beter te rijden. Je moet wel steeds klimmen (naar 1800m) maar dat is niet zo heel steil meer en het wegdek is hier wat rustiger.
Het verdere verloop van de route kent weer wel stukken met veel klimmen en dalen, opnieuw langs steile stukken. De route staat ook feitelijk aangemerkt als de (wandelroute) GR-247 en vanuit dat oogpunt is het niet echt aan te raden om met bepakking op je fiets het traject te doen, tenzij je bereid bent om ook hele stukken te duwen!

Als wandelgebied is het fantastisch. We keren terug naar het dorp en eten dan in het restaurant van hotel Ruta del Segura (waar we in 2008 verbleven). Tijdens het eten komt er een enorme onweersbui langs met een stevige partij hagelstenen! Goed dat we binnen zitten…

saltomoro3
Je kunt hier op mapillary een stukje met ons mee fietsen


saltodemoro
Zou dit de "Salto de Moro" zijn?
saltomoro4
Op deze plek is nog goed te fietsen, maar verderop in het traject wordt het veel lastiger voor het type fiets dat wij nu bij ons hebben.
Op een ATB is het – met de juiste banden en verzet – goed te doen. Met bagage wordt het een hele klus…
saltomoro6
Het weggetje links is het begin van de route (de GR247) dwars door de Sierra de Segura.
Op deze website is de gehele route te downloaden en zijn er kaarten beschikbaar.
Van een fietser die hier al eerder was geweest hoorde ik dat het wel zeker mogelijk is om tot aan Cazorla met de fiets te komen!

Pontones – Siles

bergrug1
Na vertrek uit Pontones is er een korte klim om op deze bergrug uit te komen. Het is de A317a, 'Carretera de la Cumbre'. Een mooie weg met prachtige vergezichten (bij helder weer! in 2013 reden we hier in de sneeuw!), diepe dalen aan weerszijden en met licht klimmen en dalen totdat je uiteindelijk naar Siles toe een reusachtige afdaling krijgt.
contrasten20132017
Het verschil kan niet groter zijn!
In 2013 kwamen we hierlangs en was het 0º in een sneeuwstorm. Dit jaar was het er 25º!

Vrijdag 26 mei, 51km.
Tot gisteren stond onze route vast en waren alle verblijfplaatsen ook besproken. Vanaf vandaag bekijken we van dag tot dag welke kant we opgaan, steeds in het achterhoofd houdend dat we richting Pyreneeën willen om ter hoogte van Baskenland ergens de grens met Frankrijk over te steken (Pourtalet, Piedra Martin of Larrau).
In 2013 vertrokken we met zeer slecht weer (richting Siles) om terecht te komen in een heuse sneeuwstorm en temperaturen van 0º! Vandaag is het 20º-25º en we hebben lichte rugwind als we vertrekken.
De klim het dorp uit – langs Ponton Alto – is snel gedaan (weer langs de Piedra Horadada) en dan volgt weer de fantastische tocht over de bergrug (over de 'Carretera de la Cumbre') op een hoogte tussen de 1400–1500 meter met een onvoorstelbaar uitzicht in alle richtingen en helemaal in de diepte het Embalse de Tranco, dat we voor het eerst 20 jaar geleden bezochten tijdens een tocht van Málaga naar Madrid. Het water staat behoorlijk laag in dat stuwmeer. ↓

ruine
Bij het Casa Forestal is ook deze ruïne te vinden.

We gaan dan de weg dalen naar het kruispunt vlak voor het Casa Forestal del Campillo waar we eventueel kunnen kiezen voor dalen naar de Rio Madera en dan weer licht klimmen naar de weg waar we nu al op rijden, of toch maar gewoon de weg vervolgen. We kiezen voor dat laatste: rechtdoor en licht dalen; na een kilometer of 18 staan we op het punt waar we écht moeten gaan dalen (8%) naar Siles toe. Een spectaculair gedeelte van een kilometer of 8. We komen hier een Spaanse fietser tegen (met bepakking!) die op weg is naar een muziekfestival in Segura de la Sierra. We wisselen gedurende een minuut of 20 ervaringen uit. Een leuk gesprek waarin we van hem ook tips krijgen voor het stuk waar wij heen gaan. Daarna moeten we nog even flink doortrappen, want de winkels in Siles sluiten om 14u en we moeten boodschappen doen om op ons volgende adres wat te eten te hebben omdat daar geen restaurant bij is. →↑

bosnaarsiles
Prachtige bossen in de afdaling naar Siles.


Als we het dorpje naderen komen we terecht op de A-310, de hoofdweg, en die ligt te branden in de hete zon. Het is er 39º! En dan nog het dorp inklimmen!! Als we nahijgend aankomen bij de supermarkt gaat die net sluiten, maar met een zielige blik mogen we toch nog even wat boodschappen doen! Daarna eten in een restaurantje waar we een Nederlandse fietsster tegenkomen waar we ervaringen mee uitwisselen en ook de Ierse man die we in Hellín in het hotel hadden ontmoet. Dat komt goed uit, want hij gaat weer terug naar datzelfde hotel en wij hebben bij vertrek daar de sleutel meegenomen! Die kan nu mooi met hem mee terug. Ik krijg een paar dagen later een mailtje van de eigenaar dat de sleutel goed is aangekomen!

rustmomentopbergrug
Even rusten voor foto's, drinken en rondkijken!

We komen nog 2 Nederlandse fietsers tegen (alle fietsers hier rijden de Benjaminse route), en ook daar zitten we een tijd mee te kletsen. Dan rijden we het laatste stukje naar ons casa rural (‘Cortijo La Ajadrea’) dat even buiten het dorp ligt, in de richting die we morgen ook moeten gaan. Het ligt van de hoofdweg af maar staat goed aangegeven.
Bij aankomst is er niemand te zien maar op de deur hangt een briefje dat ons welkom heet en vertelt in welke kamer we moeten zijn. We zijn de enige gasten zo te zien en we hebben een prachtig hoek-appartement met keuken, slaapkamer, balkon én airconditioning. We zetten onze fietsen in de gang neer, installeren ons en bereiden ons diner. We hebben vanaf het balkon een prachtig uitzicht op de bergen in de omgeving, we zien een mooie zonsondergang.
Ook later op de avond zien we verder niemand bij het huis en ook de volgende ochtend is er niemand!

diner
En dit was ons diner dat we in Siles nog net konden kopen!

bergrug2
Terugkijkend in de richting van Pontones zien we in de diepte het Embalse de Tranco liggen.

Siles – Rio Madera de Abajo

crucetillas1
De klim naar de Puerto de las Crucetillas.

Zaterdag 27 mei, 53km.
Voor vandaag staan 2 beklimmingen op het programma: El Arenal (1150m) en de Puerto de las Crucetillas (1450m). In 2000 kwamen we hier ook voorbij en toen raakten we bijna door de hitte bevangen nadat we de Crucetillas waren gepasseerd!
We maken ons eigen ontbijt en rijden om 8.30u het terrein af en rijden dan via een binnenweggetje dat langs Umbria Angulo voert weer terug naar de hoofdweg, de CM-3204. Dan vervolgen we over deze rustige weg en klimmen op ons gemak naar de puerto, 377 meter klimmen in 10 kilometer. Er is genoeg schaduw langs de weg om te kunnen pauzeren, wat we ook regelmatig doen. ↓

puertoarenal
De Puerto del Arenal is niet erg spectaculair. Maar het is er altijd wel druk en er is veel parkeergelegenheid omdat vanaf hier een mooie wandeling naar de bron van de Rio Mundo begint.

Op dit tijdstip is de temperatuur nog goed te verdragen. Om 11u houden we op de puerto een langere pauze en dan dalen we snel af naar Riópar waar we boodschappen doen en onder de prachtige oude platanen in het centrum een lunchpauze houden.
In 2000 vertrokken we ’s-ochtends vroeg (7u!) uit dit plaatsje en toen was het nog koel, nu zitten we al weer boven de 30º als we rond 13.30 aan de klim beginnen. →↑


Nog een verschil: destijds was de weg in prima conditie, dit jaar is het een gatenkaas! Het valt ons nu ook zwaarder dan 17 jaar geleden toen we klaarblijkelijk soepel naar boven reden; dit jaar hebben we de pauzes in de schaduw hard nodig! Maar die 17 jaar ouder speelt natuurlijk ook een rol!

crucetillas2
Op de Puerto de las Crucetillas even bijkomen...

De bijna 500 meter klimmen (over 8 km) doen we in iets meer dan 2 uur. De beloning komt in de afdaling die ons naar Batán del Puerto brengt door een vallei die zijn weerga niet kent: kleurige rotswanden, bloemen in overvloed, veel groen, snelstromend water, mooie doorkijkjes, grasveldjes, weilandjes, schaduw en helemaal niemand te zien!! Onvoorstelbaar mooi!

In 2000 vervolgden we na Batán del Puerto de weg in de richting van Paterna del Madera en ik weet eigenlijk niet meer of de weg die we vandaag rijden, naar Rio Madera de Abajo, er toen ook al was, want dat zou ons wel gescheeld hebben. Nu hebben we daar een hostal om de dag af te sluiten in een weldadig groene omgeving.


groenevalleibatan
Op weg naar Batán del Puerto komen we door een fantastische, groene en waterrijke vallei!

Rio Madera de Abajo – Alcaraz

klimnaarbarrancazo
In prachtig groen en zonder verkeer op weg naar de Barrancazo

Zondag 28 mei, 36 km.
Vandaag is een korte tussenetappe omdat de eropvolgende dag een lange etappe zal worden met geen tussentijdse mogelijkheden voor verblijf. Tussen Alcaraz en Albacete ligt namelijk een Via Verde en dat is een aantrekkelijke tocht (85km, vooral dalen) die in één dag kan worden gedaan, maar dan moet het ook niet te warm zijn.
Vandaag moeten we alleen de Puerto de Barrancazo over (1428m) en we rijden eerst het stukje weg terug naar Batan. Daarna heel rustig klimmen, maar de weg is nog vrij gruizig en pas bij de splitsing naar Paterna verbetert het asfalt. Ook alle andere wegen op deze splitsing lijken te zijn verbeterd.

batanvertrek


Waar wij rijden heeft dat gelukkig niet geleid tot het ‘rechttrekken’ van de weg. Alle bochtjes en de schaduwgevende bomen staan er nog! We zijn sneller dan verwacht op de col. Na een korte rustpauze komt er een geweldige afdaling van 6 km à 5%! Vooral bij Vianos dalen we in een geweldige canyon onder het dorpje door. Daarna richting Alcaraz waarbij opvallend is dat de bergen nu ‘uit het landschap’ verdwijnen.
In Hostal Rosales hebben we een prachtige hoekkamer met balkon (waar we de fietsen op kunnen stallen) en een natuurlijke airco door de heerlijke wind die door de kamer waait. We eten er ook nog een fantastische lunch.

batanvertrek2
De route gaat ook vandaag weer door een erg mooi en groen gebied. Ook het water in de naast de weg stromende Rio Madera is prachtig helder.

puertobarrancazo
Volkomen onverwacht bereikten we deze Puerto Barrancazo.
Hij lag verborgen achter de bocht waar we zojuist even hadden gepauzeerd!
aslcarazplein2
Het prachtige plein in Alcaraz met de bijzondere torens.
fietsenopbalkon
Uitzicht vanuit onze kamer in Alcaraz met de fietsen op het balkon.

Alcaraz – Albacete

alcaraz
We laten Alcaraz achter ons…

Maandag 29 mei, 85km.
Als we opstaan zien we dat het bewolkt is en ook niet zo warm. Dat is precies wat we voor de lange etappe van vandaag nodig hebben. Op de kaart afgaand lijkt de weg (N322) van Alcaraz naar Albacete een route die je als fietser moet mijden als de pest. Maar via de OSM kaarten had ik al de Via Verde de la Sierra de Alcaraz ontdekt en gezien dat deze via verde inmiddels in goede staat is om helemaal te kunnen fietsen. Belangrijk – voor ons – is wel dat het traject vanuit Alcaraz nog maar een korte klim is waarna we nog 70 kilometer kunnen dalen. Vooral bij een onverhard pad is dat wel een voordeel. ↓

drukkeoversteek
Op dit fietspad rijden en lopen heel weinig mensen. Op het dwarsweggetje dat je hier kruist, is nog minder verkeer. Toch maar afstappen? Misschien ligt er een agent om de hoek?

De hele route is goed gemarkeerd (het is ook een onderdeel van de ‘Ruta de Don Quixote’) en is ontstaan uit de (nooit in gebruik genomen) spoorweg van Baeza naar Utiel. In het traject zit een groot aantal tunnels waarvan sommige met verlichting die met bewegingssensoren aangaat. Het systeem reageert wat traag omdat vanwege de lengte van sommige tunnels de verlichting in een aantal segmenten is geschakeld, maar die zijn niet helemaal goed op elkaar afgestemd waardoor je soms een aantal meters in het donker moet rijden voordat de volgende sectie weer verlicht wordt. ↓

viaverde6
De aanduiding dat er in deze tunnel verlichting is.

Die verlichting wordt trouwens met zonnepanelen gevoed. Bij het begin van iedere tunnel is duidelijk aangegeven of er verlichting is. Je kunt op mapillary de hele route met ons meefietsen!
Het pad zelf is deels een asfaltpad dat (soms) naast een gravelpad loopt en op sommige stukken gedeeld moet worden met wat landbouwverkeer, een groter deel van het pad is een onverhard pad dat overduidelijk een spoorwegtrace is waarbij je tussen rotsmuren doorrijdt. →↑

samendelenvandeweg
Het pad moet op een aantal plaatsen gedeeld worden met landbouw- en bestemmingsverkeer. Er staat nog een enkel woonhuis langs de route.


Het pad heeft als startpunt Albacete, wij rijden dus in omgekeerde richting. Voor de bewegwijzering maakt het niet uit, de routebordjes staan in beide richtingen opgesteld.
Vanuit Alcaraz is het 5 kilometer vóór je bij het begin van het pad komt op een kleine rustplaats met wat bankjes en tafeltjes en een informatiebord over het traject. Vanaf daar is het nog 7 kilometer naar het hoogste punt van de route dat op 1050m ligt.
De route loopt in hoofdlijn parallel aan de N-322, maar is daar steeds voldoende ver van verwijderd om de indruk te wekken dat je echt helemaal alleen door het landschap rijdt. Dat doen we in zekere zin ook wel, want tot we op het stadsgebied van Albacete komen, komen we op deze route niemand tegen! We zien trouwens op die plaatsen waar we de N-322 kunnen zien dat ook op die weg vrijwel geen verkeer is te zien. Het lijkt een bewijs van de stelling dat de autowegen in Spanje zijn aangelegd (met geld van de EU) ten behoeve van de wegenbouwers. Je rijdt op dit via verde een route door prachtige, wilde natuur met bermen vol bloemen en talloze verrassende plekjes, plantages, doorkijkjes en verlaten stationnetjes. Er is ook een bron, maar of die veilig is om te drinken durf ik niet te zeggen. Er zijn ook een paar rustplekken langs de route.

viaverde1
Op sommige plaatsen kom je nog oude stationsgebouwtjes of seinwachtershuisjes tegen.

Op twee plaatsen is het oorspronkelijke traject niet (meer – of nog niet) begaanbaar. Even voorbij het kruisen van de CM-313 lijkt het traject volledig te zijn ingestort en wordt je naar een smal pad geleid dat direct langs de N-322 loopt. Deze omleiding is behoorlijk lastig begaanbaar en het wegdek is van beroerde kwaliteit. Je kunt beter op de N-322 gaan fietsen en weer terug naar de oude route waar dat goed kan. Je kunt op mijn Mapillarybeelden zien hoe het daar is. Ik zie niet gebeuren dat het oorspronkelijke traject hier op korte termijn wordt hersteld, deze omleiding lijkt mij ‘semi’-permanent!

watertappunt
Een watertappunt langs de route, maar ik weet niet zeker of dit wel betrouwbaar drinkwater is…

Een paar kilometer verder is de route weer omgeleid en hierbij word je wel over de N-322 gestuurd om er 2,5 kilometer verder weer vanaf te gaan. Daar verandert ook het landschap behoorlijk: vlak, droog, heet en de weg is van beroerde kwaliteit met enorm veel kuilen en losse steenslag. Pas daar waar het weer wat smaller wordt, is het wat leuker om te fietsen. We verlaten het spoortraject bij het ‘Via Verde del Canal de la Estacadilla’ want dat is geasfalteerd en brengt ons wat meer bij onze eindbestemming in Albacete: ‘Apartmente Estacion M+S’. Een uitstekend en smaakvol ingericht appartement op de begane grond waar we de fietsen zo binnen kunnen rijden. We hebben alles wat we nodig hebben aan comfort en doen boodschappen in het winkelcentrum op het ernaast gelegen station.
Er valt ook een flinke regenbui als we die boodschappen doen en gedurende een aantal uren in de avond.


viaverde5
Tunnel in het traject.
viaverde3
In het vlakke land bij het naderen van Albacete.

Albacete – Alcalá del Júcar

kanaalpad1
kanaalpad2

Direct buiten Albacete begint een wonderbaarlijke route naar Tinajeros. Toen we hier in 2000 vertrokken, reden we over de 'hoofdweg' naar Tinajeros en ik weet niet eens of de route die we nu rijden toen al bestond. Maar we komen vandaag terecht op een onvoorstelbaar mooi pad (en mooi slaat op de omgeving, niet op de kwaliteit van het wegdek) waar we helemaal alleen rijden, slechts begeleid door kikkers, insecten, vogels en konijnen en omringd door bermen met miljoenen bloemen!

kanaalpad3
kanaalpad4

Dinsdag 30 mei, 65km.
Via een prachtig stel fiets/voetgangersbruggen kunnen we direct van ons appartement het spooremplacement én de autosnelweg naar Alicante oversteken om vervolgens uit te komen op een wonderbaarlijk mooie fietsroute naar Tinajeros. In 2000 reden we nog over de asfaltweg tussen de graanvelden, nu rijden we tussen fantastische bloemenbermen, struikjes, bomen en boompjes, vogelgekwetter, kwakende kikkers en wegrennende konijnen over een onverhard pad langs het ‘Canal de Maria Cristina’. ↓

bankjeonderweg
Sympathiek, zo'n bankje langs de route!

En dankzij de bewolking ook een prima temperatuur van 20º. In Tinajeros drinken we koffie en eten we wat voordat we verder gaan over de fietsroute die nu perfect geasfalteerd is, want het is in feite gewoon de voormalige cm-3218 die voor gemotoriseerd verkeer gesloten is! Voor auto's is er een nieuwe weg naast komen te liggen!
Het pad loopt door tot Valdeganga waar wij (op een mooie rustplek vóór het dorp) nog een pauze houden voordat we ons in de prachtige afdaling (7%) naar de Rio Júcar laten vallen. →

autowegfietspad
De vroegere autoweg is nu een fietsroute geworden en de auto's hebben er (rechts) een weg bijgekregen.

Daarna volgt een indrukwekkende tocht van 36 kilometer stroomafwaarts door de gorge die de rivier hier in honderdduizenden jaren heeft uitgeslepen. Het is prachtig weer geworden, blauwe lucht en de steeds weer nieuwe uitzichten op de rivier zijn bijzonder. Ook de vele rotswoningen maken opnieuw indruk en geven aan deze gorge een heel speciale sfeer. Er is nauwelijk verkeer en we gaan vrijwel zonder veel te hoeven trappen dalend naar Alcalá del Júcar waar we opnieuw in hetzelfde hostal zitten als 17 jaar geleden! Onze fietsen kunnen in de garage van het hostal. Vrijwel alle winkels en restaurants zijn hier vandaag gesloten, dus na bezoek aan de kleine supermarkt naast ons hostal organiseren we een eigen diner op de kamer en maken plannen voor morgen. Twee dingen vallen ons hier op:

  1. Er ligt ontzettend veel vuil op straat en langs de rivieroever
  2. De mensen zijn stuurs en groeten niet


riojucar2
Langs de wonderlijke wereld van de Rio Júcar
riojucar1

Alcalá del Júcar – Utiel

riojucar5
In het centrum van Alcalá del Júcar heeft de rivier alle ruimte…
alcalaindal
Via grote haarspeldbochten rijden we het dorp uit. Gelukkig is de zon nog niet op volle kracht…

Woensdag 31 mei, 74km.
Om te voorkomen dat deze tocht een kopie van die van 2000 wordt, hebben we ontdekt dat er een verbindingsweg bestaat tussen Tabaqueros en Tamayo en ook dat er een bruggetje is over de Rio Cabriel (bestaand uit een paar betonplaten, maar breed genoeg voor fietsers en héél smalle auto’s). Dat weggetje staat niet op de Michelinkaart, maar op OSM is duidelijk dat er een onverharde verbindingsweg is tussen dat bruggetje en de verharde CV-455 (Michelin: CV-458) naar Casas de Moya en daarmee is voor ons een doorsteek mogelijk naar de gebieden waar we nog mooi kunnen fietsen op weg naar het noorden.
We rijden om 9.30 weg bij ons hostal en moeten nu de gorge uitklimmen via 6 grote haarspeldbochten die ons 120 meter hoger brengen. We komen uit op de weg naar Casas Ibañez die over een hoogvlakte met veel graan voert, maar waar ook steeds meer druiven zijn te zien. Op het dorpsplein in Casas Ibañez pauzeren we en vervolgen dan onze route – steeds licht klimmend – naar een soort col op een hoogte van 750m. Dan beginnen we aan een prachtige afdaling naar Tabaqueros. Zoals gebruikelijk zijn wij de enige weggebruikers, op een weg die wel wat rommelig is, maar na het passeren van Tabaqueros komen we – nog steeds dalend – op een dramatisch slechte weg uit.
Grote gaten, weggeslagen asfalt, lange stroken gravel, losliggend gruis en steenslag maken het rijden over deze weg erg lastig (dáárom zijn wij dus waarschijnlijk de enige gebruikers van deze weg…) Dat blijft zo tot aan het betonplatenbruggetje over de Rio Cabriel dat we na een halfuurtje bonken op de weg bereiken. →

tabaqueros
Hier staan we nog in Tabaqueros en denken dat alleen dit stukje maar slecht wegdek heeft. Maar dat was niet zo…

tabaquerosbrug
Het bruggetje dat verlossing brengt. In 1997 waren we ook op zoek naar zo'n bruggetje…

Grote groepen schoolkinderen zijn hier klaarblijkelijk op kamp en zijn in groepjes van 10-12 in rubberboten bezig de stroomversnellingen in de rivier, onder het bruggetje door, onder leiding van een trainer de baas te worden. Dat gaat met veel geschreeuw en plezier gepaard.
Wij blijven er een tijdje naar kijken en zijn bezig moed te vezamelen, want wij moeten nu in de inmiddels toegenomen hitte – we bereiken vandaag de 38º! – een klim naar 850m maken over een afstand van 15 kilometer.
De weg is hier uitstekend, maar omdat de zon nu recht boven ons staat hebben we weinig profijt van de bomen die er staan! De omgeving is ook wat eentonig aan het worden. We dalen naar Venta del Moro, klimmen dan weer omhoog het dal uit en bereiken de N-III (parallelweg van de autovia A-3) waarop weinig verkeer rijdt maar waarover we met snoeiharde tegenwind naar Utiel rijden. In Hostal El Vegano nemen we onze intrek. De fietsen kunnen in een gemeenschappelijke salon. We doen boodschappen in de buurt, halen een pizza en eten die op de kamer op! Het regent 's-nachts veel en hard.

tabaquerosweg
Een stuk verderop in de afdaling vanaf Tabaqueros. Slalommend rijden we over de asfaltstroken tussen de kuilen en gaten door.

Utiel – Tuéjar

embalsebenageber1
Embalse de Benagéber. Aan de overzijde ligt het weggetje te koken waar wij zodadelijk weer moeten klimmen…

Donderdag 1 juni, 48km.
We vertrekken na eigen ontbijt en klimmen eerst naar Casas de Medina waar we koffie drinken. Het is een vervelende, valsplatterige weg en het is bovendien klam weer waarin we flink zweten. De zon wordt nog wat tegengehouden door bewolking. Na het dorpje wordt de weg veel vriendelijker, smaller, veel bomen en prachtige natuur. Er volgt een (naamloze) col van 1051m en dan volgt een 20 kilometer lange afdaling (met een paar tussenklimmetjes) naar het Embalse de Benagéber. ↓

fietsenindeschaduw
Op weg naar een naamloze col hebben we hier nog veel schaduw van de bomen.

Het is een erg mooie weg met veel schaduw en een prachtige omgeving. Bij het naderen van het stuwmeer zien we allerlei sinistere bouwwerken opdoemen – bij en hoog achter de stuwdam – deels overwoekerd met groen en bomen. →↑


Het doet een beetje denken aan de verlaten fabrieken die we ooit bij Saarbrücken zagen.

Het lijkt in dit geval de fabriek te zijn die ooit nodig was om het cement en beton voor de stuwdam te maken. We nemen er even de tijd voor, want vanaf de stuwdam zien we ook de weg liggen op de onbeschutte zuidhelling die we zodadelijk weer op moeten klimmen! Het hoogste punt is daar de Col de Mataparda van 850m hoog, voor ons een klim van ruim 300 meter over 7 kilometer. Gelukkig is er in die klim een mooi tunneltje met uitkijkbogen waar we weer even kunnen bijkomen (en foto’s van het stuwmeer kunnen maken), want de zon schijnt inmiddels uitbundig.

colmataparda850

Na de col is het simpel dalen naar Tuéjar waar we vrij vroeg aankomen en dan ook maar direct aanschuiven voor een uitstekende lunch! Onze fietsen staan in de afgesloten feestzaal.


cementfabriek
Al grotendeels overwoekerd doemt er tussen de bomen deze cementfabriek op. Over 50 jaar is hij volledig onder het groen verdwenen!
embalsebenageber3
Vanuit het tunneltje tijdens de klim een terugblik op het stuwmeer.

Tuéjar – Casas Bajas

brugrioturia
Al van grote afstand zien we de brug over de Rio Turia diep in de kloof liggen.

Vrijdag 2 juni, 53km.
We rijden om 8.25 het dorp uit naar de CV-35 en dan over die weg klimmen (3,5%) naar de Alto de la Montalbana van 931m hoog. Het is nog fris en de zon is voorzichtig. De weg is berekend op veel verkeer, maar dat is er niet! We dalen dan naar Titaguas waar we koffie en tortilla nemen in een bar waar het al behoorlijk druk is en waar op alle tafels (om 10.15) de wijnflessen al bijna leeg zijn! Na het dorp is de weg veel smaller, groener en heel plezierig te fietsen, opnieuw zijn wij de enige weggebruikers! ↓

fietserindezon
Dat bord voor overstekende fietsers, staat daar omdat even verderop een MTB-route de weg kruist!

We klimmen na Titaguas rustig verder naar een volgende col (naamloos, 1027m), de zon gaat zijn werk doen, maar het blijft dragelijk. We krijgen dan een spectaculaire afdaling – 11 kilometer lang – naar de Rio Turia, waar we de brug over het diepe ravijn al van ver zien liggen. Een indrukwekkend landschap met veel steile wanden. De rivier heeft hier ook weer een grote kloof uitgeslepen. →

hoogteprofiel
Om te weten wat ons onderweg te wachten stond, maakten we van de etappes met veel klimwerk zelf deze profielen. Op mijn GPS kan ik zelf dat profiel zien, maar Jonne heeft de kaart op haar stuurtas, en daarbij is zo'n profiel ook handig.
geenfietspad
Nee, dat is géén fietspad daar op het midden van de weg!
En in die dorpjes - dit is in Aras de Los Olmos - kan het dan flink heet worden zonder schaduwgevende bomen.

Na het passeren van de rivier moeten we opnieuw gaan klimmen naar Santa Cruz de Moya waar we op 900 meter uitkomen. Het is nu wel erg warm geworden en daardoor wat zwaarder dan de eerdere klimstukken vandaag. Vanaf onze hoge route zien we 200 meter lager de Rio Turia liggen en weer moeten we daar naartoe dalen en ook weer met flink wat steile stukken en haarspeldbochten. Eenmaal op dezelfde hoogte als de rivier zijn we snel in het casa rural in Casas Bajas. We zijn de enige gasten en melden ons bij de bar er tegenover waar we hartelijk worden ontvangen.
We eten 's-avonds ook weer in de bar (het dorpje heeft niet veel te bieden) en bespreken de plannen voor de komende dagen. Er wordt slechter weer verwacht met regen en onweer en we willen daar niet in terecht komen als we in bergachtig gebied fietsen.
We besluiten daarom richting Teruel te gaan, waarvandaan we mogelijk een deel met de trein kunnen doen. We doen dat in 2 etappes omdat we niet zeker zijn over het traject en de precieze weersontwikkelingen. Bovendien is het een grote stad en is het handiger om bij slecht weer dáár te zijn dan in een klein dorpje.

casabajas
Wandeling in de avondzon in de omgeving van ons mooie casa rural.

brugrioturia2
De brug over de Rio Turia beneden in de kloof.

Casas Bajas - Villel

monumentvalley1
We zien wonderbaarlijke rotsformaties op weg van naar Villel langs de Rio Turia.
Zijn we hier in Monument Valley?

Zaterdag 3 juni, 33km.
Als we om 8.30 wegrijden krijgen we een afscheidscadeau van de oude eigenaar: een grote mok met inscriptie! We weten hem uiteindelijk ook heel thuis te krijgen!!
De route van vandaag gaat over de N-330 pal langs de Rio Turia in een prachtig groen dal. Er klinkt al onweer in de bergen achter ons, maar we houden het droog en met veel zon, terwijl we op de weg wel sporen zien van regen die moet zijn gevallen. Vooral in Libros waar we koffie drinken zijn de straten kletsnat. Op de kaart lijkt de N-330 een drukke verbindingsweg, maar wij treffen er nauwelijks verkeer aan. Mogelijk omdat het zaterdag is…
De route is één grote verrassing en de grote, roodkleurige Monument-Valley achtige rotsen langs het traject zijn spectaculair.


We nemen er de tijd voor, anders zijn we veel te vroeg in ons volgende hostal. Als we daar uiteindelijk aankomen worden we vriendelijk ontvangen en we hebben een leuk appartement met apart zitkamertje en 2 balkonnetjes. Uitzicht op onze fietsen, want die moeten vannacht buiten blijven staan. We hebben de sturen met plastic zakken afgedekt en de zadels mee naar binnen genomen. Ze staan met sloten vast aan het hek van het ernaast liggende gezondheidscentrum van het Rode Kruis.
Als we ons hebben ingericht gaat het flink onweren en valt er een enorme stortbui! We waren dus maar net op tijd binnen. We lunchen uitstekend in het restaurant. Later in de middag als de zon weer flink schijnt gaan we nog wat rondwandelen, maar veel is er in Villel niet te beleven…


monumentvalley2
Monument Valley in Spanje

Villel – Teruel – Zaragoza

terruelstation
Voor het eerst van ons leven met de fiets in een Spaanse trein! Makkelijke instap en volop ruimte.

Zondag 4 juni, 16km.
Dit is een dag voor een verplaatsing waarbij we zelf niet veel hoeven te doen. We rijden om 8u weg, in de zon en de route is nog steeds erg mooi. Vlak langs de rivier en met steeds weer die rode bergwanden. Om 9u rijden we bij het station van Teruel binnen en kopen een kaartje naar Zaragoza. Dat kost voor 2 personen en 2 fietsen 8€ totaal!! (In Frankrijk betaal je voor een vergelijkbare afstand al snel €50!)
Omdat de trein pas om 12u vertrekt gaan we eerst even Teruel verkennen en dat blijkt een erg mooi centrum te hebben en er hangt een leuke sfeer. We drinken koffie (met bocadillo/tortilla) bij het hostal tegenover het station en stappen om 11.40 in de gereedstaande trein.

fietsintrein
En ook in de trein hebben de fietsen een prima plek. Zelfde systeem als in de Franse treinen.

Voor de fietsen is er een systeem met haken om ze in op te hangen en dat werkt uitstekend (het lijkt op het systeem in de Franse treinen). Er kunnen 3 fietsen mee. Instappen is ook probleemloos met perron en trein op dezelfde hoogte.
De rit naar Zaragoza duurt 2 uur en voert door een prachtig landschap met indrukwekkende vergezichten. Bij het naderen van die grote stad gaat het regenen en dat blijft het de komende uren ook gestaag doen. We hadden al uitgezocht dat er in het stationsgebouw (dat 3 keer groter is dan Amsterdam CS) een hotel is, en dat heeft voor ons een prachtige kamer op de 3e verdieping met fenomenaal uitzicht over de verkeersafwikkeling rondom een druk station. We eten in het hotel.


uitzichthotelinderegen
Vanuit onze hotelkamer kunnen we prima onderzoeken hoe het verkeer zich gedraagt op de toevoerwegen naar een station…

Zaragoza – Montmesa

zaragoza1
Langs de Ebro rijden we het centrum van Zaragoza uit.
zaragoza2

Maandag 5 juni, 74km.
In 2000 passeerden we ook de grote vlaktes rondom Zaragoza en we reden toen onder andere een 40 kilometer lange, vrijwel rechte weg zonder één boom erlangs en met harde tegenwind. Om die reden wilden we ook een stuk met de trein doen en dat is gisteren uitstekend gelukt. Voor vandaag weten we dat we een stuk door de drukte van een grote stad zullen moeten fietsen en dat daarna een deel volgt dat wat minder interessant is.
We rijden om 9.15 weg bij ons hotel via het fietspadennetwerk de stad uit. In Zaragoza bestaat ook een uitgebreid systeem van leen/huur fietsen en veel mensen maken daar gebruik van, ze rijden allemaal op dezelfde soort rode fiets. We rijden langs een mooi stuk van de Ebro dat door het centrum voert en na 10 kilometer zijn we buiten de bebouwde kom en beginnen we aan onze verplaatsing. De weg (A-123) is een parallelweg van de A-23, maar aan de andere kant van de Gállego rivier. Het is allemaal nogal saai en alleen San Mateo de Gállego is een leuk plaatsje waar we onze lunchpauze houden. ↓

ooievaars
De ooievaars op de kerktoren van San Mateo de Gállego.

Er zitten hier ook veel ooievaars! Ter hoogte van Zuera kruisen we de A-23 en wordt het landschap wat lieflijker en groener, en ook weer wat kleinschaliger. De weg is echter weer wat hobbeliger en dat blijft zo tot we de weg van Gurrea naar Huesca passeren.

Wat wel bijzonder is: we zien inmiddels een prachtig Pyreneeënlandschap voor ons opdoemen met besneeuwde toppen en veel herkenbare pieken!! →↑


Als we Alcalá de Gurrea zijn gepasseerd krijgt Jonne een lekke achterband! In de schaduw van wat bomen bij een kerkhof kunnen we de zaak bestuderen. Een klein doorntje is in de band gedrongen en heeft ook de binnenband doorboord.

bandenreparatieplek
Het enige schaduwplekje in de buurt ligt aan de zijkant van dit kerkhof!
plakkendieband
Ik weet het gaatje te lokaliseren en te plakken en na een halfuurtje rijden we weer verder. De band blijft echter heel langzaam leeglopen en iedere 10 minuten pomp ik er weer wat lucht in.

De omgeving wordt hier steeds mooier en vooral het stuwmeer is bijzonder. Om 17.30 arriveren wij bij hotel Mirador de las Gruelas, een verzameling kleine huisjes aan de oever van het stuwmeer en gebouwd op de ruines van een oudere nederzetting.
Na opfrissen controleer ik eerst de achterband en kom tot de ontdekking dat er vlak naast het reeds gedichte lek, nóg een gaatje zit. Dat wordt ook gerepareerd en de band is sindsdien weer helemaal op spanning! We kunnen buiten eten met zicht op de ondergaande zon in het stuwmeer.


pyreneeeninzicht
Na bijna 3 weken fietsen komen de Pyreneeën in zicht!
montmesaondergaandezon
De ondergaande zon bij het stuwmeer van Montmesa.

Montmesa – Murillo de Gállego

mallosderiglos
Bij het naderen van Murillo krijgen we ook zicht op de waanzinnige rotsformaties: "Los Mallos de Riglos".

Dinsdag 6 juni, 38km.
We staan vandaag op ons gemak op, nemen er de tijd voor en rijden om 10u weg. De afstand die we vandaag moeten afleggen is niet groot, des te groter is de kracht van de wind waar we tegenaan moeten trappen! Tot aan Esquedas – een afstand van 13 kilometer – hebben we anderhalf uur nodig met de wind krachtig (4-5 bft) uit het westen. [kaart] De omgeving is hier mooi, en verkeer is er niet dus dat helpt weer, maar als we bij het bereiken van de A132 pal naar het westen gaan rijden wordt het zwaar. De weg is breed, er is meer verkeer en de wind hebben we pal op kop. We kruipen voort en gelukkig is er na 2 kilometer in Plasencia del Monte een uitstekend restaurant (El Cobertizo) waar we een flinke koffiepauze houden (met tortilla, wat anders?) om de krachten weer op te bouwen.
Dan beginnen we aan het volgende traject, en nu wordt de weg gelukkig wat fietsvriendelijker met meer groen en wat meer beschutting, maar zelfs in de afdalingen van 4% moeten we meetrappen om beneden te komen!!


In Ayerbe houden we een 2e rustpauze op het dorpsplein en gaan daarna weer verder om nu een fantastisch en spectaculair landschap binnen te rijden dat uiteindelijk zal uitmonden in “Los Mallos de Riglos” vlakbij Murillo de Gállego waar we in hostal Casona de la Reina Berta een kamer hebben. We nemen – om daar te komen – één afslag te vroeg waardoor we weer heel steile straatjes voor onze kiezen krijgen. Je moet dus de laatste afslag nemen, waar op de hoek ook een restaurant zit. Onze fietsen staan in de hal van het hostal.
Helaas zijn de winkels in het dorpje op dinsdag gesloten en het restaurant bij de camping aan de overzijde gaat pas om 20u open! We lopen terug en via de weg, die we eigenlijk vanmiddag al hadden moeten nemen, gaan we naar ons hotel, maar eten eerst nog uitstekend in het restaurant La Terraza de Casa Yeste!


mallosderiglos2
Los Mallos de Riglos in de avondzon

Murillo de Gállego – Hecho

murillo
Murillo de Gállego

Woensdag 7 juni, 59km.
Na een uitgebreid ontbijt rijden we om 9.30 het dorp uit en gaan via diep uitgeslepen wegen, dalend en klimmend, naar het Embalse de la Peña. [kaartje] Er staat een sterke wind! Stuwmeer ligt er mooi bij en rondom de stuwdam maken we flink wat foto’s.

stuwdamlapena
Bij het Embalse de la Peña stroom het water met kracht langs de stuwdam

Dan gaan we klimmen naar de Puerto de Santa Barbara op 858 meter hoogte. Het zicht op de Pyreneeën is vanaf nu fenomenaal en roept weer veel herinneringen op aan de eerdere tochten die we hier hebben gereden.
We gaan fantastisch dalen langs Bailo naar Puente la Reina Jaca en hebben steeds zicht op de machtige Pyreneeën!


puertosantabarbara

In Puente houden we een goede lunchpauze en gaan daarna aan de rustige klim naar Hecho beginnen. Niet erg steil, wel zwaar door het ontbreken van bomen die schaduw geven. We stoppen vaak bij de plekjes waar een enkele boom wél schaduw geeft.

In hotel Casa Blasquico hebben we een kamer op de hoogste verdieping. Wel veel ruimte, weinig uitzicht. We maken nog een avondwandeling in de omgeving en eten ’s-avonds erg lekker in het restaurant van het hotel.
Fietsen staan in afgesloten ruimte.


empalsedelapena
Embalse de la Pena
pyreneeen-1
Als we de Puerto de Santa Bárbara over zijn, ontvouwt zich een groots Pyreneeënlandschap!

Hecho – Isaba

rioveral
Langs de Rio Veral in de klim naar Zuriza is een aangename rustplek langs de rivier te vinden.

Donderdag 8 juni, 41km.
Het ontbijt is ook weer uitstekekend en om 9.10 rijden we weg en klimmen prachtig omhoog het mooie dal uit. Het is 245 meter klimmen en de weg is (vergeleken met 2000/2003) inmiddels verbreed. Omdat we vroeg rijden hebben we nog flink wat schaduw. We hebben het in een uurtje gereden en houden op de col in een ‘refugio’ een mooie pauze.

schuilhut2
De schuilhut is van alle gemakken voorzien en er kan vuur gestookt worden en gekookt.

We dalen dan naar Ansó waar we om 11u in hetzelfde hotel als waar we in 2003 hebben overnacht, een verfrissing nemen. De vrouw die ons nu helpt en die we vertellen dat we hier eerder waren, was destijds 6 jaar oud en ze heeft nu een dochtertje van een jaar of 3!
Dan gaan we aan een klim beginnen die we tot de mooiste van deze vakantie kunnen rekenen: veel schaduw, de snelstromende rivier (de Rio Veral), meestal rustig klimmend, mooie plekjes langs de weg en een imposant landschap met hoge rotswanden, bergen, pieken, vergezichten en onuitwisbare indrukken. En wéér zijn wij vrijwel de enige gebruikers van dit wonderbaarlijke weggetje!! De eerste 10 kilometer zijn makkelijk te fietsen maar daarna wordt het pittig met stukken van 10%-15%. →↑


Ook opvallend is de invloed van de de hoge rotswanden op de nauwkeurigheid van mijn GPS, want die laat me plotseling 300 meter of meer naast de weg fietsen waar ik in feite op rij!
We passeren het dal met de camping waar we in 2000 twee dagen hebben gezeten, maar gaan nu door naar de col op 1342 meter. De afdaling daarna is een plezier om te doen met eerst veel bochtjes en daarna lange rechte stukken waarop we mooi kunnen doorzeilen! Dan sluiten we aan op de NA-137 waar 2 politiemannen staan die het verkeer (dat er overigens niet is) in de gaten houden en die ons er op wijzen dat we eigenlijk onze helm moeten dragen. Het is voor het eerst sinds de invoering van de helmplicht in Spanje (in 2000) dat we daarop gewezen worden!

fietsenhangplaats
Hostal Lola is een "Bike Friendly" hotel met een goede stalling waar de fietsen kunnen worden opgehangen. Er is plaats voor 8 fietsen.

In Isaba zitten we opnieuw in Hostal Lola (net als in 2000), maar het is is opvallend mooi verbouwd en we hebben een prachtige kamer met groot balkon. Het is een “bike friendly” hotel en er is een aparte ruimte waar de fietsen aan rekken kunnen worden gehangen. Er is plaats voor 8 fietsen. We eten er ook uitstekend.


rioveralbergwand
Tussen de hoge bergwanden in de klim naar Zuriza, kan de GPS moeilijk mijn locatie bepalen.
dalvouwtopen
Aan het einde van de klim vouw het dal zich open en krijgen we een groots uitzicht op de indrukwekkende omgeving.
afdalingnaarisaba
De afdaling naar Isaba

Isaba – Montory

isabavanuitkamer
Isaba vanuit onze kamer
picdorhi
De Pic d'Orhi is duidelijk zichtbaar. Het is de eerste top hoger dan 2000 meter aan de westkant van de Pyreneeën
collarrau1
Op de Col de Larrau ligt Spanje (links) in de zon, aan de rechterkant hangt een wolkendek van 400 meter dik in het dal.

Vrijdag 9 juni, 60km.
Na 23 dagen Spanje zullen we vandaag via de Puerto de Larrau de grens met Frankrijk passeren! Daarmee nemen we ook afscheid van de Pyreneeën. We staan vroeg op, eten een eigen ontbijt op de kamer en rijden om 8.35 weg bij het hotel. Het is mistig en fris en we hebben jasjes en lange broek aan! Die hebben we echt nodig, maar in Uztárroz kan een deel daarvan alweer uit.

bronbijuztarroz

We klimmen in een prachtig, groen gebied – met veel water – naar de Portillo de Lazar van 1129m. Het laatste gedeelte is 6%, daarvoor veel lichter. We rusten uit op de col en dalen dan snel naar de hoofdweg waar de klim naar de Puerto de Larrau begint die we ons nog goed uit 2003 kunnen herinneren. We zien op borden langs de kant van de weg dat hier morgen de Irati/Xtreme wordt gereden, een loodzware fietstocht met heel veel steile beklimmingen!
Het is inmiddels flink zonnig geworden maar er komt wel hoge sluierbewoling opzetten die in ons voordeel werkt. Maar desondanks valt de klim ons zwaarder dan ik teruglees in mijn eigen verslag uit 2003. De klim is ruim 11 kilometer lang met gestaag 6%–7% en we pauzeren regelmatig in de schaduwrijke stukken die er gelukkig volop zijn. We hebben er bijna 4 uur voor nodig! Vlak voor de top komt een Duitse fietser naar beneden waar we een leuk gesprek mee hebben. Hij heeft aan de andere zijde 4 uur zijn fiets in de regen bergop lopen duwen!!! We spreken ook nog 2 Nederlandse motorrijders vlak voor de tunnel die naar de col voert.


Op de col zien we wat er aan de hand is: in Spanje is het fantastisch, zonnig weer, in Frankrijk hangt een 400 meter dik wolkendek in het dal waar wij dadelijk in moeten afdalen! We nemen uitgebreid de tijd om deze wonderlijk tweedeling te bekijken en hebben wat gesprekken met andere bezoekers hierboven.
Tenslotte stappen we – jas en lange broek weer aan – op de fiets en gaan aan de afdaling in de grijze soep beginnen. Het zicht is meestal niet meer dan 25 meter en Jonne die voor me rijdt kan ik regelmatig helemaal niet meer zien. Ook van de diepe dalen die naast ons moeten liggen valt niets te zien. Er komt sporadisch wat verkeer voorbij, een enkele motorrijder, een auto en wat wandelaars.

erroimendy
Op de Col de Erroimendy is de mist nog steeds een dikke soep. We weten hoe het er hier uit kan zien, want in 2003 was het wél mooi weer!

Op de Col de Erroimendy (die in de afdaling van de Larrau een kleine oprisping is) komen we een kudde schapen tegen! Pas als we onder het wolkendek duiken komt het grootse, indrukwekkende landschap tevoorschijn dat hier te zien en te beleven is. Ik was vergeten dat het zulke diepe dalen waren.
De afdaling naar Larrau is bijna 1000 meter en het zijn enorm steile stukken (11%) waar we langs dalen! In het dorp houden we een koffiepauze en vervolgen dan nog steeds stevig dalend totdat we uiteindelijk 3 kilometer voorbij Larrau – langs de snelstromende rivier – in sneltreinvaart naar de D918 rijden waar we afslaan naar Montory waar we in Auberge de l’Etable een kamer hebben en we ook kunnen eten.
Onze fietsen staan in de garage.


picdorhi3
Links is de tunnel zichtbaar waardoor je uiteindelijk de Col de Larrau bereikt.
onderhetwolkendek
Eenmaal onder het wolkendek hebben we weer zicht op de dieppe valleien!

Montory – Salies de Béarn

Zaterdag 10 juni, 66km.
We zijn nu op het punt aangekomen waar we in onze plannen ook ongeveer uit hadden willen komen, maar wat gaan we nu doen?
Langs de Atlantische kust loopt een fietsroute, de ‘Vélodyssee’ en die willen we wel een stuk proberen, het lijkt een prima start om in de buurt van Bordeaux te komen. Vanaf Pau stroomt de Gave de Pau naar Bayonne en het zou mooi zijn als we ergens langs die rivier op het fietspad uit zouden kunnen komen dat langs de oevers loopt. Onze keus valt nu op Salies, temeer omdat daarnaartoe ook weer een mooie voie verte loopt.
Om 8.35 zijn we op weg en omdat we op willen schieten vanwege de verwachte warmte rijden we in racetempo naar de afslag bij Menditte. Als we Tardets-Sorholus passeren hebben we allebei een sterk déja-vue aan 2003. We doen er ook nu wat inkopen. Over mooie binnenweggetjes rijden we dan naar Mauleon-Licharre, alleen afgeremd door het steile klimmetje bij Mendy van 11%. In Mauleon drinken we koffie en beginnen daarna aan de prachtige Route d’Ainharp, in het begin een paar steile stukken van 8%–10%, daarna een prachtige klim in een overweldigend groen landschap naar het hoogste punt (346m) bij Ainharp waar we op een picknickbankje in de schaduw een rustpauze houden. ↓


picnicbankje
Hoger dan dit punt (346m) komen we vandaag - en ook de komende dagen - niet meer. We keren huiswaarts!

De afdaling naar St. Palais (in het Baskisch: Donau Palue) verloopt in één grote sessie! Daarna komen we op de tamelijk slechte (qua wegdek) D29 naar de D125. Er zijn op deze weg weinig plekjes geschikt om te rusten (geen bankjes), dus dat doen we maar staande onder de bomen.


spoorbrug
Spoorbrug op het ‘Voie Verte de Salies de Béarn á Escos’

Tenslotte komen we op het ‘Voie Verte de Salies de Béarn á Escos’ dat vandaag de kroon op deze etappe is. Een prachtig traject met veel schaduw en een goed wegdek met veel mooie uitzichten en heel veel groen.
Pas bij aankomst in Salies merken we dat het behoorlijk heet is geworden! We hebben in een prachtig landhuis ‘Le Trianon de Salies’ een mooi appartement met kitchenette en dat betekent een bezoek aan de supermarkt om eten te kopen dat we op onze kamer kunnen gaan klaarmaken en opeten. Het is vrij warm op de kamer maar we hebben een grote ventilator die verkoeling brengt. Onze fietsen staan beneden in de hal van het huis.

fietspadsalies
Heerlijke rust op het fietspad naar Salies! En ook de schaduw komt goed van pas: het is alweer 32º

Salies de Béarn – Capbreton

ondres-1
Het strand bij Ondres-plage

Zondag 11 juni, 83 km.
We staan om 5.45 op, eten ons eigen ontbijt en zitten om 7.15 op de fiets. We worden hartelijk uitgezwaaid door de eigenaar. We doen nog een (rustige) klim het dorp uit en volgen dan vrijwel steeds dalend (of vlak) de D17 en de D29 naar Peyrehorade door een mooi groen landschap waaruit de bergen steeds meer verdwijnen.

sordelabbbaye
De Abdij van Sorde l'Abbaye, vlak voor Peyrehorade, waar we een korte pauze inlassen.

Na Peyrehorade rijden we langs de Gave de Pau een vlakke route, en er is onderweg vrij weinig gelegenheid om wat te drinken. Op de plaats waar de l'Adour en de Gave de Pau samenvloeien komen we een bankje tegen waar we wat eten en drinken, maar pas in Urt kunnen we koffie drinken in een restaurant dat net open gaat!


becdugavepicnic
Langs de Gave de Pau een mooi picnicplekje met uitzicht op de "Bec du Gave"

De route daarna is vrij druk en we karren maar gewoon door totdat we in Bayonne op het fietspad langs de rivier uitkomen.
Aan de zijde waar wij rijden oogt de stad niet erg fraai en ook als we aan de andere oever de stad weer verlaten (via veel industrie) is het niet erg bijzonder. Pas bij Ondres komen we terecht op de mooie ‘Vélodyssee’ fietsroute die we tot aan Capbreton kunnen volgen. We maken wel een uitstapje naar Ondres-plage om daar na ruim 3 weken weer eens de zee te kunnen aanschouwen! De zon gaat trouwens hier weer flink schijnen, maar op het strand waait het stevig. In Capbreton zitten we in hotel Porto Rico. Fietsen kunnen in het fietsenhok.


becdugave
Het kasteel bij de "Bec du Gave", de plaats waar de l'Adour en de Gave de Pau samenvloeien
capbreton
Het strand bij Capbreton

Capbreton – Mimizan-plage

duinpad
Na 50 kilometer gaat dit wel vervelen…

Maandag 12 juni, 86km.
Om 6u opstaan en 7.45 rijden. Vanaf hier is de Vélodyssee prima aangegeven en we kunnen probleemloos rijden op een eigen tracé. We hebben nu echter wel meer duinen, dus er moet wel wat geklommen worden waardoor ons gemiddelde weer wat zakt! Ook hinderlijk is dat bij iedere kruising met een andere weg, de fietsroute met een bocht wordt omgeleid waardoor je nooit de snelheid – die je in een afdaling hebt opgebouwd – kunt benutten voor de eropvolgende klim!
Koffie vinden we pas op een camping bij Vieux-Boucau les Bains. Vanaf daar loopt het fietspad ook over een voormalig spoortracé en fietst het een stuk vriendelijker. In Léon doen we boodschappen en houden een rustpauze met wat appelgebak erbij! De volgende 50 kilometer laten zicht het best alsvolgt omschrijven:

  1. harde tegenwind;
  2. mooi fietspad;
  3. meer klimmen dan verwacht;
  4. vrijwel geen rustpunten onderweg;
  5. geen variatie in landschap;


We houden korte pauzes in St. Girons-plages en Contis-plage en daarna nog een paar maal op schaduwrijke plekjes. Om 17u zijn we bij het hotel (Chez Jean-Paul), maar dat gaat pas om 18u open. Gelukkig is er een gast die net naar buiten komt waardoor wij erin kunnen, de eigenaar bellen en horen in welke kamer we kunnen intrekken.
Tijdens en na het eten maken we de plannen:
Fietsen naar Bordeaux zou te doen zijn, maar de harde wind uit het NW en de eentonigheid van de omgeving maken dat niet aantrekkelijk. Wat dat betreft is bv. de route variatie in Spanje veel aantrekkelijker. Die variatie kun je in Frankrijk natuurlijk ook vinden, want in de Pyreneeën is het ook zeer aantrekkelijk, maar een duinroute van 1000 kilometer (want zó lang is die Vélodyssee) spreekt ons niet echt aan.
We fietsen dus morgen naar Labouheyre via een mooie route en nemen daar de trein naar Bordeaux om te zien wat we verder kunnen doen!


duinpad2
Er zijn hier wel heel veel van dezelfde bomen…
Dat is wat ons vandaag doet besluiten om dit fietspad langs de kust niet veel verder te volgen dan tot Mimizan.
duinpad3
Hé, kijk eens, andere bomen!

Mimizan-plage – Labouheyre
Bordeaux – St. Pierre des Corps

Dinsdag 13 juni, 36km.

We vertrekken om 7u en rijden eerst naar Mimizan voor koffie en daarna een mooie fietsroute over een voormalig spoortraject naar Pontenx-les-Forges. Het is een prachtig pad waarvan het asfalt – voor een deel – net nieuw is gelegd.

bloemenbermen
Een bloemenzee in de bermen van het fietspad naar Pontenx.

Dan rijden we een stuk over de rustige D626 tot aan Lüe waarna we via een route door Grué tenslotte Labouheyre bereiken. Daar blijkt op het station dat de TGV vanaf Bordeaux naar Lille niet gaat lukken omdat er steeds nog maar één plek voor de fiets beschikbaar is (van de in totaal 3 per trein!). We besluiten de trein naar Bordeaux te nemen om daar dan weer verder uit te zoeken of er andere opties zijn.
In Bordeaux aangekomen zoeken we met een baliemedewerker uit welke mogelijkheden er zijn om in Lille te komen (daar willen we naartoe omdat van daaruit de treinverbindingen naar huis goed zijn, maar we willen de route via Parijs vermijden).


tgvmetfiets
In de TGV van Bordeaux naar Nantes is er voor de fietsen ruimte in een coupé met 12 plaatsen. Als de fietsen er niet in staan (je moet een plaats voor je fiets reserveren) kun je op die plek ook nog zitten.

We komen uit op een trein die via Tours naar Nantes gaat en vandaar kunnen we dan weer met de stoptreinen naar Lille komen. Eenmaal in die trein zittend (in een kleine coupé voor 12-16 personen en stalplaatsen voor de fietsen), realiseren we ons dat we veel makkelijker vanuit Tours een verbinding naar Lille kunnen vinden en we stappen dus niet over op de stoptrein naar Nantes! Het geld voor dat (niet gebruikte) kaartje krijgen we later (zonder problemen) terug. In Tours (feitelijk station St. Pierre des Corps) bekijken we opnieuw de mogelijkheden en dan blijkt toch dat de snelste en makkelijkste methode is om de intercity naar Parijs te nemen en daar de TGV naar Lille. We hebben in Parijs een overstaptijd van ruim 4 uur (we moeten naar een ander station), dus daar kunnen we nog wat van maken, vooral omdat we al om 6.30 de trein moeten hebben! Wij nemen onze intrek na al dit gepuzzel in hotel Le Faisan waar we ook goed kunnen eten.


St. Pierre des Corps – Parijs – Lille - Kortrijk

fietsenbovenwinkel
Tijdens onze tocht door Parijs zien we boven een restaurant deze twee fietsen aan de muur.
fietsenhokintrein
In het fietsenhok in de trein naar Parijs is voldoende plaats voor fietsen én bagage. Om in dat hok te komen moet je wel je fiets één meter optillen en door een smal deurtje wurmen. En als je dat gehaald hebt moet je ook direct een scherpe draai naar links maken om in de smalle gang naar dat hok te komen. Maar verder ging alles prima…
Woensdag 14 juni, 34km.

Om 5u staan we op en rijden om 5.50 weg voor de korte route naar het station. Goed dat we die gisteren op de heenweg al gezien hebben, dus we weten dat er wat omleidingen zijn. We waren trouwens ook in 2013 al in Tours toen we genoeg hadden van onze tocht langs de Loire en op weg waren naar de kust.
De trein naar Parijs heeft een idioot hoge instap door een smal deurtje en er zit een lastige draai om in het fietsenhok te komen. Wie dat heeft bedacht? Fietsen en bagage staan verder wel goed in dat hok en wij zitten in een 8-persoonscoupé die we tot Les Abrais voor onszelf hebben. We zijn keurig op tijd in Parijs en komen aan op station Austerlitz waar we om 8.30 aan de oevers van de Seine staan!

stationausterlitz
Station Austerlitz

Onze weerzin om via deze stad te gaan komt vooral door de drukte en daardoor het onveilige fietsen. Maar dat blijkt reuze mee te vallen. Niet de drukte, die is waanzinnig, maar er rijden ook enorm veel fietsers, er zijn veel fietspaden (ook de busbaan is voor fietsers bedoeld) en zeker in de straten die niet direct een hoofdverbinding vormen is het goed te doen. En ook de paden direct langs de Seine zijn plezierig en autovrij.

smaldeurtje


Wij fietsen en lopen richting Gare du Nord met pauzestop voor koffie en gebak. We bekijken – vanaf de buitenkant – wat toeristische attracties en het weer zorgt voor prima omstandigheden.

garedunord
Na 4 uur in Parijs te zijn geweest, wordt het weer eens tijd voor wat anders…

Op het station blijkt de TGV naar Lille ruim 20 minuten vertraging te hebben, en bij het instappen komen we een andere Nederlandse fietser tegen die ‘MaastrichtGenua’ (van Benjaminse) heeft gefietst. Hij heeft ook veel problemen gehad om met de fiets vanaf Nice de trein naar Parijs te nemen, ook weer vanwege de beperkte capaciteit die de TGV’s dus blijken te hebben.
In Lille aangekomen bekijken we wat er voor treinverbindingen er zijn met België/Nederland, maar we hebben eigenlijk ook nog zin om door te fietsen. Zodoende stappen we weer op de fiets en rijden naar Kortrijk.
Lille uitrijden is vrij druk, maar meestal wel met fietsstroken of -paden. In België aangekomen rijden we langs de Leie over een mooi, goed geasfalteerd pad naar Kortrijk waar we een B&B vlakbij de Leie hebben.


parijs-1
Om 9u 's-ochtends staan we al in prachtig zonlicht langs de Seine. Over de kades kun je verder goed fietsen.

Kortrijk – Goes – Vught

Donderdag 15 juni, 125km.
Het is prachtig, zonnig weer en de wind staat gunstig als we om 9u vertrekken. We weten niet waar we vandaag zullen stoppen. We volgen het pad langs de Leie en moeten bij Harelbeke vanwege de aanleg van nieuwe brug wat omrijden maar kunnen daarna ongehinderd doorrijden langs een prachtige route die ons als eerste in Deinze brengt waar we ijskoffie, macrons en ijsgebak eten! Daarna vervolgen we langs het kanaal dat van de Leie richting Gent stroomt, de Leie zelf meandert vanaf hier door het land maar heeft geen fietspaden erlangs. We stoppen in Landegem bij het station om te zien of daar een oplossing is voor het probleem dat is ontstaan: we wilden via het veer bij Perkpolder de Westerschelde oversteken, maar dat veer vaart uitsluitend in juli en augustus.

Maar de treinen vanaf Landegem helpen ons ook niet echt verder dus we besluiten om naar Breskens te fietsen. Dat is met de wind nog net te doen. We zullen hem niet echt tegen hebben maar vooral als zijwind. We belanden dan op het Kanaal van Schipdonk waar we bij de Koetshoeve een heerlijke lunch met uitstekende Belgische kaaskroketten gebruiken! Daar knappen we weer behoorlijk van op en we gaan enthousiast verder. Een stuk via het Leopoldkanaal waar we bij Vuilpan de grens met Nederland passeren en dan rijden we via Oostburg en Schoondijke naar Breskens. Om 17.50 arriveren we in Vlissingen en besluiten dan om van de krachtige westenwind gebruik te maken door naar Goes te fietsen! Na 1592 kilometer en 17695 hoogtemeters op de fiets, zit de vakantie er weer op!

Laatste versie: woensdag 6 december 2017

Built with BBedit Terug naar de Indexpagina
Marc Zoutendijk – © 1993-2093
Hier is een mailformulier
powermacosx