Van Faro naar Dinant met tegenwind!
8 mei — 6 juni 2018

praiabijportocovo
De indrukwekkende kust bij Porto Covo

Plannen en Voorbereiding

Bij de voorbereidingen voor deze vakantietocht die we in mei-juni 2018 wilden maken, kwam Portugal al snel als voorkeursbestemming naar boven. We waren in 2003 en 2005 al eerder in Portugal geweest en dat was ons toen goed bevallen: rust, mooie natuur en vriendelijke bevolking. Dat Portugal toen (en nu nog) een goedkoop land was, speelde geen rol.
We kozen 3 mogelijke trajecten:

  1. Langs de Guadianarivier zolang mogelijk de Portugees/Spaanse grens volgen en dan in het noorden van Portugal (ter hoogte van de Douro) Spanje binnenrijden en daarna richting San Sebastian om van daaruit een route naar huis te bepalen. Daarbij is de trein een belangrijk onderdeel;
  2. Een route die vanuit Faro naar het noorden zou gaan (Beja, Évora, Castelo-Branco, Viseu (waar een mooie fietsroute ligt) en dan ook weer via de Douro richting Spanje;
  3. De route langs de kust via de EuroVelo 1. Vooral omdat Paolo Guerra dos Santos via zijn website een mooie route (met duidelijk beschrijvingen en GPX bestanden) aanbiedt die een aantrekkelijk idee lijkt. Een nadeel van deze route weten we al voor we vertrekken: in Portugal waait aan de kust vrijwel altijd de wind uit het noorden, dus tegenwind is te verwachten;

Wat is het geworden?

Als we in Faro aankomen besluiten we dat we de route langs de kust gaan doen. Vooral omdat de wind nog mee lijkt te vallen als we ‘s-ochtends vertrekken. Al snel blijkt dat de route niet echt is ingericht voor fietsers met veel bagage, want er zijn nogal wat stukken onverhard (dat is niet echt een probleem), maar er zijn ook veel behoorlijk steile stukken tussen (14%–20%) en met de steeds meer toenemende wind (we rijden de eerste 10 dagen vrijwel steeds met windkracht 5 tegen!) is dat dagelijks een behoorlijk inspannend gebeuren.
Maar het meest vervelende aan het traject langs de kust is de niet aflatende stroom auto’s waar we mee te maken krijgen. De fietsroute gaat vrij vaak parallel aan de autowegen, soms moet je daarbij op de vluchtstrook rijden, soms is er een fietsstrook en soms moet je op de stoep, maar het aantal auto’s is onvoorstelbaar en een groot contrast met 2005 toen we hier in alle rust reden. De keren dat je even weg kunt van die drukte doordat de fietsroute een alternatief traject kiest, zijn een verademing, maar ook sporadisch!

Al met al is de drukte en de kwaliteit van de fietsroute er de reden van dat we steeds vaker stukken met de trein zijn gaan doen! Portugal heeft voor senioren aantrekkelijke prijzen en we hebben uiteindelijk de helft van Portugal per trein gedaan! Waarbij vooral het traject langs de Douro een aanrader is! De trein rijdt van Porto tot vrijwel de Spaanse grens vlak langs de oever van die rivier.
We zijn vanuit Portugal Spanje binnengereden (bij Fermoselle) en wilden vanaf daar een flink stuk door Spanje fietsen. Het weer werd in deze omgeving echter behoorlijk slecht met veel regen en wind, waardoor we besloten om met de taxi naar Salamanca te gaan om van daaruit de trein naar San Sebastian te nemen. Ook het verdere deel naar Hendaye namen we de trein en na een kort stukje van de Velodyssée kozen we weer voor de trein naar Biganos-Facture waar we vorig jaar onze route langs de kust eindigden. We fietsen vandaar naar het noorden en komen tot Royan. Daar pakken we de trein naar Angoulême, fietsen weer een stukje en nemen – om het slechte weer te ontvluchten – de trein naar Parijs en door naar Troyes waarvandaan we de route naar de Maas gaan volgen om via die rivier tenslotte in Dinant uit te komen. Dan met de trein naar Maastricht en tenslotte naar Vught.

Concluderend moet ik zeggen dat Portugal niet echt een land is waar de vakantiefietser met bagage veel heeft te zoeken. Er zijn maar een paar trajecten die echt voor de fietser zijn bedoeld (oude spoorbanen die zijn ‘omgebouwd’) en vrij vaak kom je weer terecht op de wegen waar ook autoverkeer is. En dat autoverkeer is in Portugal de laatste 10 jaar dramatisch toegenomen! Dat is bv. een grote tegenstelling met Spanje waar we in 2017 van Alicante naar de Port de Larrau zijn gefietst en op die tocht hebben we in 3 weken tijd misschien 400 auto’s gezien!! In Portugal kwamen we dit jaar op dag één al minstens 5.000 auto’s tegen! Ook dat is een groot verschil met 2003 en 2005 toen we ook vrijwel geen autoverkeer tegenkwamen.

In Frankrijk werden we geconfronteerd met de stakingen van de spoorwegen (sinds 2 april: 2 dagen staken en dan 3 dagen trein) waardoor we sommige trajecten via rare omwegen hebben moeten doen. Het langste stuk op de fiets hebben we uiteindelijk langs de Maas afgelegd waarbij we vanaf 17 kilometer vóór Verdun tot aan Dinant de Maasroute hebben gevolgd. Waarbij moet worden aangetekend dat je pas echt langs de Maas fietst vanaf 7 kilometer vóór Sedan, de rest van de route is die rivier vaak heel in de verte te zien… In 2012 fietsten we al een keer deze Trans-Ardennen route en die doen we dus dit jaar in omgekeerde richting.


zonsondergangazenhas
In Azenhas do Mar zien we een fantastische zonsondergang!

De route van dag tot dag


Kaartmateriaal


De pijltjes ↓ ↑ ← → aan het eind van sommige tekstkolommen geven aan of je voor het vervolg naar beneden/boven of naar links/rechts moet lezen. Een foto over de gehele breedte is altijd een scheiding (einde van hoofdstuk). Combinaties zijn ook mogelijk: →↑ betekent dat je in de rechterkolom weer helemaal bovenaan verder moet lezen.

Foto's
De foto's die op deze pagina staan, zijn met verschillende camera's gemaakt en daardoor niet allemaal van dezelfde kwaliteit en kleurruimte. De meeste foto's zijn gemaakt met een kleinbeeldcamera, maar ik heb ook foto's gebruikt afkomstig van mijn Garmin Virb Elite actioncam die ik (tbv. Mapillary) op mijn stuur had gemonteerd. Sommige foto's tenslotte zijn met een iPhone gemaakt.

Vught - Faro

Dinsdag 8 mei.

We vliegen vanaf Eindhoven naar Faro en om het gedoe op de luchthaven te vermijden met inpakken van de fietsen, haal ik bij de fietsenmaker een paar dozen en pak thuis de fietsen optimaal in. Daarna met taxibusje naar het vliegveld.
Let op: de bagageband (voor grote bagage) in Eindhoven heeft een maximum capaciteit van 1.80m en onze dozen zijn precies die lengte!

fietsuitdoos
De fietsen konden in hun geheel in de dozen. Wielen hoefden er niet uit, maar daardoor had de doos wel de maximumlengte die in Eindhoven op de band kon: 180cm!

Aankomst in Faro is zonder problemen, de fietsen komen binnen bij de band met grote bagage. Daar staat trouwens ook een standaard en wat overige gereedschap klaar waarmee fietsers hun fietsen in gereedheid kunnen brengen. Ik ben met onze fietsen (met eigen gereedschap) 3 kwartier bezig om alles rijklaar te maken waarna we snel naar ons hotel fietsen en daar nog kunnen eten en plannen maken voor de te kiezen route. En dat wordt dus de kustroute.

fietsgereedschapFARO
Op het vliegveld van Faro komen klaarblijkelijk veel fietsers aan, want er staat een standaard en andere technische hulpmiddelen klaar waarmee je uitgebreid aan je fiets kunt sleutelen. Die hadden wij dus niet nodig.

Faro - Armaçao de Pera

Woensdag 9 mei, 58km.

Door het tijdsverschil zijn we al om 6u wakker en beginnen we ermee om de fietstassen om te pakken zodat we de komende weken alles op de juiste plek in de tassen hebben zitten. Voor de vliegreis hebben we de tassen altijd anders ingepakt. Dan een uitstekend ontbijt en om 8.45u rijden we weg.
We zitten eigenlijk in Montenegro, een voorstadje van Faro, even ten noorden van het vliegveld. We hebben besloten om vanaf hier de route langs de kust te volgen, eerst naar het westen (richting Sagres), dan naar het noorden (richting Lissabon waar ik een collega wil bezoeken).
Dat betekent dat we in hoofdlijnen de route volgen die ook als Eurovelo 1 bekend staat. Lokaal is het traject tot aan Sagres ook bekend onder de naam: "Ecovia Literal do Algarve".
Kort voor we vertrokken leerde ik ook de uitgebreide website (en bijhorend Roadbook) kennen van Paolo Guerra dos Santos die veel doet om het fietsen in Portugal te stimuleren. Ik heb dat roadbook aangeschaft (een goed uitgewerkte digitale publicatie) omdat ik verwachtte hiermee goed te kunnen plannen. Helaas is het routenetwerk zoals dat in dat boek (en op de website) is beschreven, vooral bedoeld voor fietsers zonder bagage, want een aantal trajecten is volkomen onbegaanbaar als je 25 kilo bagage op je fiets meevoert.

9mei-onverhard-1
Het mooie, onverharde gedeelte dat we bij het vertrek uit Faro moeten rijden. Dit belooft veel goeds…

Hoe dan ook, wij rijden vandaag naar Armaçao de Pera en komen daarbij terecht op prachtige stukken van de gemarkeerde route (die wel goed is aangegeven) waar het rustig fietsen is. Je moet dan wel de alomtegenwoordige en luidkeels blaffende honden achter ieder hek of muurtje voor lief nemen. Maar ook zijn er idioot drukke wegen waar je geen seconde zonder een auto achter je of voor je kunt rijden.
In Quarteira drinken we op de boulevard een ijskoffie en gaan dan over drukke wegen naar Olhos de Agua en Albufeira. In dat stadje moeten we op zoek naar een bepaald type USB-kabel dat ik thuis had laten liggen en dat ik nodig heb voor mijn Garmin GPS. Dat lukt snel en daarna kunnen we via rustige weggetjes bij de prachtige lagune komen (de Lagoa dos Salgados) waarover een houten pad (voor fietsers en wandelaars) is aangelegd (mapillary).
In Armaçao herkennen we de situatie uit 2005, maar er is wel heel veel bijgebouwd en er wordt nog steeds gebouwd (en gesloopt).
We fietsen wat rond op zoek naar een hotel (we hadden niets gereserveerd, wetende dat hier veel hotels zijn) en belanden in Atlantic Side, net achter de boulevard waar we een groot appartement hebben met balkon (maar niet in de zonzijde). We halen bij de supermarkt om de hoek eten dat we in het appartement klaarmaken. Onze fietsen staan in een afgesloten ruimte achter de receptie.

9mei-onverhard-2
Wel zijn er ook wat stukken waar je de geulen moet zien te vermijden.

9mei-kasseienweg
Dit soort wegen zijn we wel heel erg vaak tegengekomen.

9mei-paddoorlagune
En dit soort wegen te weinig!

Armaçao de Pera - Burgau

9mei-boulevard-armacao
De 'boulevard' van Armaçao
Donderdag 10 mei, 57km.

We zijn weer vroeg wakker en er hangt flink wat bewolking, maar als we om 9u weg willen rijden schijnt de zon alweer volop. Het kost enige moeite om onze fietsen uit het hok te krijgen, want de nachtportier (die er tot 9.30 zou moeten zijn) is niet te vinden! Na wat telefoontjes komt hij slaperig naar beneden!
We klimmen de stad uit over een heuvelrug en komen dan op een rustige, onverharde weg die ons naar Lagoa brengt. Langs de route heel veel bloemen, zoals dat gisteren ook al het geval was, en dat is in mei-juni nu eenmaal het plezier van de lente!
In Lagoa op het dorpspleintje een koffie met pastel de nata voor we verder gaan en via een vervelend drukke weg het dorp uit moeten klimmen. Daarbij verlies ik het fietscomputertje van mijn stuur, maar Jonne weet dat nog net te redden van het achterop komend verkeer!
De route naar Portimão is niet zo bijzonder met een lang, bonkig stuk en opnieuw veel verkeer. De brug over de Rio Arade (het stadje in) heeft een fiets/wandelstrook. Het stadje zelf is weer een verkeersramp.


Hier ook buigt de officiële route naar het zuiden af om dan een stuk langs de kust te rijden, maar wij kiezen een alternatieve route naar de IC4 toe. Dat is een mooi en rustig stuk, maar eenmaal op die IC4 wordt het een gevecht tegen de wind en het verkeer op die weg!
Vanaf Odiaxere – waar we een flinke pauze houden op het pleintje voor het gemeentehuis (er is een openbaar toilet binnen) – gaan we met wind in de rug naar Lagos dat ook al zo’n drukke verkeersramp is. In het stadspark zoeken (en vinden) we via onze telefoon een hotel in Burgau waar we via Luz (waar een heerlijke ijszaak ons even ophoudt) naartoe rijden. Het hotel staat bekend onder 2 namen (‘Praia do Burgau’ en ’Burgau Turismo de Natureza’) en dat schept wat verwarring bij het vinden ervan. We staan voor het goede hotel maar de naam klopt niet, dus rijden we om, klimmen een flink stuk in de steile straatjes en staan dan voor de achteringang van hetzelfde hotel! Gelukkig klopt het allemaal en worden we door de eigenaar bijzonder vriendelijk welkom geheten. Fietsen kunnen goed binnen worden gestald.


10mei-kruispuntonverhardOpnieuw een mooi stuk van de route. De witte pijl op het blauwe bord (EV1) was overal goed terug te vinden.
Hier staan we nog kort na het vertrek uit Armaçao

Burgau - Villa do Bispo - Aljezur

11mei-vertrekburgau
Bij vertrek uit Burgau ziet alles er heel zonnig uit…
Vrijdag 11 mei, 19km.

De afgelopen 2 dagen lijken goed te zijn verlopen en heel erg zwaar fietswerk hebben we niet gehad. Er viel overal te fietsen maar het verkeer onderweg en de wind zijn wel vervelend geweest en hebben ons vermoeider gemaakt dan we beseffen. Vandaag hebben we 3,5 uur nodig voor 19 kilometer! En dat komt vooral door de zeer steile stukken (14%-20%) rondom Salema en in de onverharde stukken waar we overheen moeten op andere delen van het traject. Tussen Figueira en Raposeira is het eigenlijk best een mooi stuk, maar we kunnen er vandaag niet echt van genieten, mede ook omdat ik wat last van mijn maag en darmen heb. Als we Villa do Bispo binnenrijden beseffen we dat verder rijden vandaag niet meer gaat, maar het stadje is niet erg aantrekkelijk om te blijven, wat te doen?


Bij een informatiecentrum over cultuur en natuur waar we langskomen, gaan we naar binnen en treffen daar 2 zeer behulpzame en aardige medewerkers aan. We vragen of er een taxibusje is te vinden dat ons een stuk verder zou willen brengen, naar bv. Aljezur? Na wat telefoontjes blijkt dat mogelijk te zijn en een half uur later staat het busje voor de deur met een zeer aardige (en goed Engels sprekende) bestuurder die ons voor €45 naar Aljezur brengt en ons afzet voor de deur van het hotel waar we in 2005 ook hebben gezeten! De receptioniste die we dat vertellen geeft het weer door aan haar moeder (die naast haar staat maar geen Engels spreekt) en die reageert heel enthousiast en bij het vertrek de volgende dag worden we zelfs hartelijk omhelsd! We eten bij een restaurant om de hoek, maar mijn maag blijft lastig doen en ik eet maar heel weinig.


11mei-opwegnaarvilladobispo
Dit zijn de laatste loodjes op weg naar Villa do Bispo, maar wat dan??

Aljezur - São Teotónio

Zaterdag 12 mei, 35km.

Veel blauw en veel wind!
We rijden via het ‘oude’ Aljezur langs de rivier naar de splitsing waar we moeten kiezen: verhard of onverhard? We kiezen het laatste en worden vrijwel direct daarvoor gestraft: zeer slecht wegdek, 15%-20% stijging. Dat wordt dus weer trekken en sleuren aan die fietsen terwijl je ernaast lopend probeert overeind te blijven.

12mei-steilvanuitAljezur
Jonne worstelt zich op het steile weggetje (15+%) naar boven.

Gelukkig niet heel erg lang, maar na gisteren zit de schrik er goed in. Zodra we aansluiten op de EN120 en zien dat dat een heel rustige weg is, besluiten we om de Eurovelo 1 te laten voor wat hij is en naar Odeceixe door te stoten via deze weg. We hebben alleen de wind als vijand.

Koffie in Rogil en vrij snel weer verder naar Odeceixe. De route is niet onaantrekkelijk en bij het plaatsje is een mooie afdaling (waar we in 2005 tegenop moesten).
Bij de rivier aangekomen willen we de EV1 weer oppakken en volgen de rivier in de richting van de zee over een mooie asfaltweg. Ter hoogte van Paris echter (in de richting van Azenha do Mar) begint weer zo’n onmogelijk steil stuk over een onverhard gedeelte dat we besluiten om terug te gaan naar de hoofdweg en daarover verder te rijden naar ons einddoel: São Teotónio.
Vóór we dat doen houden we een korte eetpauze – in de schaduw onder een overkapping – bij een bar die gesloten is.
Een hotel is op onze eindbestemming na enig zoeken gevonden en ‘s-avonds eten we uitstekend in een pizzeria. Mijn maag is weer helemaal in orde!
De fietsen staan in een aparte ruimte op de begane grond.


São Teotónio - Porto Covo

13mei-jonneinbushuisje
Langs de wegen treffen we gelukkig bushuisjes aan waar we op adem kunnen komen. Dit was zelfs een heel bijzondere, want er was ook nog een WC aanwezig.
Zondag 13 mei, 59km.

We ontbijten in het hotel om 8.15u en om 9u rijden we weg. De route naar Odemira is prachtig en voor het eerst deze vakantie zitten we met een vakantiegevoel op de fiets. De dagen tot nu toe waren vooral een gevecht tegen de wind en de auto’s.
In Odemira drinken we koffie met gebak en ontmoeten een Nederlands echtpaar dat positief is over hun wandelvakantie waarbij natuur en rust belangrijke ervaringen zijn!
De weg die we rijden heeft veel bomen en dus veel schaduw, en ook in het deel naar Cercal is dat zo. We hebben een paar mooie afdalingen en klimgedeelten, maar vooral de afwezigheid van auto’s is vandaag een verademing! In Cercal houden we pauze op de grote rotonde in het centrum en bekijken wat we verder zullen doen. We rijden daarom door tot Sonega en willen dan via de weg naar Vale Travessinho onze eindbestemming Porto Covo bereiken.


Volgens sommige ‘locals’ kan dat helemaal niet, maar hun adviezen kunnen we in de wind slaan, want als we 10 meter op die weg hebben gereden staat er een groot bord dat naar die plaats wijst! Wat dat betreft is de OSM kaart (meestal) een uiterst betrouwbare bron (maar zie ook de etappe naar Mosteiro van 21/5).
De weg is een prachtige afdaling (met gunstige wind dit keer) waar we mooi zicht hebben op de kust, maar als we afslaan naar het westen op het weggetje naar Porto Covo hebben we (ook al dalen we) toch nog alle kracht nodig om vooruit te komen want de wind wil van geen wijken weten!
In Porto Covo is ons hotel met klein appartement gauw gevonden en na ons te hebben opgeknapt gaan we de prachtige rotskust verkennen. Als we teruglopen zien we nog een supermarkt die open is, en is de keuze gauw gemaakt: we kopen eten en gaan dat op onze eigen kamer klaarmaken en opeten! Onze fietsen staan in een apart fietshok. Het hotel is een zogenaamd ‘Bikefriendly’ hotel.

13mei-portocovokust
De kust bij Porto Coveo.

Porto Covo - Grândola

14mei-datweggetjelinks
Wij nemen dat weggetje links ...

14mei-rustigweggetje
...en komen dan in een prachtige, rustige en bloemrijke wereld terecht!
Maandag 14 mei, 57km.

Vandaag is het de eerste dag dat we het echt warm zullen krijgen met temperaturen boven de 30º, maar voordat het zover is moeten eerst de kustweg naar de centrale bij Sines afrijden, en daarop is het weer een krachtige tegenwind uit het noorden! Het is ‘s-ochtends vroeg wel mooi en ook nog niet erg druk.
In 2005 reden we deze weg ook, maar toen kwamen we uit Santiago do Cacem. Aangekomen bij de centrale steken we de EN120 over en komen dan terecht in een heerlijke rustige wereld waar we eigenlijk al een week naar op zoek zijn: geen auto te zien, mooie natuur, heerlijke schaduw onder de bomen en een goed befietsbaar weggetje met af en toe wat zanderige gedeelten. Precies zoals we het ons herinneren (fiets mee op Mapillary). Tot aan Paiol (een paar huizen en een camping) is het een heel mooi stuk en een belangrijk deel is ook geasfalteerd. Na dat gehucht wordt het andere koek! Het is onvoorstelbaar dat we in 2005 (op onze tandem!!) hier zijn afgedaald, want we moeten nu een stevige klim maken over een behoorlijk slecht wegdek waarop we maar weinig grip hebben! Op sommige steile stukken moet ik Jonne helpen om haar fiets naar boven te duwen! De rust en het zicht op de kust achter ons maken echter veel goed.

14mei-wegalsmuur
Het is een weg maar lijkt een muur!

Eenmaal op het hoogste punt is daar ook de asfaltweg ER120 naar Santiago do Cacem en daarop kunnen we goed opschieten. Ook op deze weg is weinig verkeer en we kunnenn veel dalen; bovendien schijnt de zon flink! We doen boodschappen bij een grote Intermarché, eten daar ook wat en besluiten door te gaan naar Grândola omdat vanaf die plaats een goede treinverbinding met Lissabon mogelijk is. Het lijkt ons prettiger om dat traject met de trein te doen dan in de drukte naar zo’n grote stad te moeten rijden.
De weg naar Grândola is prachtig, opnieuw weinig verkeer, veel kurkeiken en bloemen en vriendelijk golvend door het landschap zonder zware inspanningen met een enkele klim en vooral een mooie, 8km lange afdaling naar de stad toe. Bij binnenrijden van van de stad moet je de IC1 oversteken, en daar is een speciale voetgangers- en fietsbrug voor gemaakt. Leuk hotel op mooi, historisch pleintje. Fietsen staan in de grote ondergrondse garage.
We lopen later naar het station om te informeren naar de mogelijkheden, en via een info-praatpaal (die ook Engels praat) komen we aan de weet waar we naar op zoek zijn: hoe komen we met de fiets en onszelf morgen in Lissabon?

14mei-duwenmarc
Beklimming van die muur!

14mei-eindevandeklim
Na anderhalfuur ploeteren zijn we bijna bij de asfaltweg naar Santiago do Cacem.

Grândola - Lissabon - Cascais

15mei-lissabononderdebrug
Dit kan alleen maar Lissabon zijn!
Dinsdag 15 mei, 44km.

We hebben alle tijd want onze trein gaat pas om 10.37u. We ontbijten op ons gemak en rijden dan naar het station. Dit is de eerste keer dat we een trein nemen in Portugal en via het Roadbook van Paolo weet ik dat de treinen op dit traject een beperkt aantal fietsen meenemen. Ook op de website van de Portugese spoorwegen is die informatie te vinden. De trein heeft wat vertraging en als hij er is gaat het simpel: alles snel inladen, waarbij we hulp krijgen van een Nederlandse fietser die al in de trein zit. We wachten af wat de conducteur zal zeggen, want een kaartje hebben we nog niet. Die conducteur stelt verder geen vragen, feliciteert me als hij hoort dat ik vandaag 70 wordt en we betalen het seniorentarief: €7 p.p. naar Lissabon en de fietsen gratis! In Portugal (blijkt later) hebben alle conducteurs een handig apparaat waarmee ze een kaartje voor je kunnen printen.
We arriveren in Gare do Oriente (op het expoterrein was hier afgelopen zaterdag nog het Eurovisie Songfestival) en maken de fietsen en onszelf rijklaar. Het is rond het station een gebied vol mooie gebouwen, winkels, theaters, cafe’s, bars en restaurants en het is er enorm druk!
Maar er loopt óók een fietspad langs de kust, soms onderbroken door werkzaamheden, maar steeds vlak langs het water, en over dat pad gaan we rijden!

15mei-havenlissabon
Fietspad langs de havens van Lissabon.

Een deel van de route gaat over het haventerrein waarbij je op avontuurlijke wijze op bijzondere plekken komt. Bij Cais de Sodré nemen we in een bar nog een ijskoffie en later – als we onder de grote 25 aprilbrug zijn – nog een ijsje. Het verkeer op die hangbrug maakt een ongelooflijke herrie omdat het wegdek uit geperforeerde staalplaten bestaat om de winddruk te verminderen! De brug zou anders te veel gaan slingeren bij sterke wind. En als er sterke wind is mogen motorrijders ook niet over die brug omdat ze er anders van onderaf worden afgeblazen door dat geperforeerde wegdek!
Tot aan Carcavelos rijden we vrijwel steeds over het voor fietsers/wandelaars bedoelde pad, ook al is dat soms is gewoon de stoep. Als we Estoril naderen wordt het wel enorm druk en is er geen speciaal pad voor de fietsers meer. We weten bij Estoril toch weer een mooi kustpad te vinden langs strand en water. Dan bereiken we ons einddoel: Cascais. We gaan langs de McDonalds voor een stevige maaltijd en ontmoeten later op de avond een van mijn collega’s die al jaren hier woont. We verblijven in een privéhuis en onze fietsen staan buiten onder een afdak, maar het hele terrein is ommuurd en de poort is gesloten.
Eigenlijk zou je voor dit traject vanaf Cruz Quebrada de trein moeten nemen.

15mei-lissabonterrasjeshaven
Onder de fameuze hangbrug is een mooie wandelpromenade.

15mei-eindefietspadinlissabon
In de "Jardim da Torre de Belém" eindigt na 28 kilometer de mooie fietsroute langs de Taag in Lissabon.
Vanaf dit punt kun je verder fietsen over stoepen, parallelwegen, stukjes fietspad, straten en strandpaden.
Maar heel vaak is het overal een gekkenhuis met verkeer van duizenden auto's!

Cascais - Azenhas do Mar

16mei-kustcascais
Als we het fietspad rond de kaap bij Cascais hebben gereden zien we bij Guinchos deze bloemrijke kust voordat we gaan klimmen.
Woensdag 16 mei, 33km.

We hebben voor vandaag geen duidelijk eindpunt, hotels blijken langs de kust genoeg plaats te hebben en we bepalen het liefst onderweg waar en wanneer we zullen stoppen. We rijden na een rustig begin om 10.15u weg en zijn snel op het fietspad dat vanaf Cascais rond de kaap loopt en dat bij Guincho stopt, een stuk van 8 kilometer. Het fietspad loopt overigens gewoon langs de autoweg maar het laatste deel is een mooi houten pad (dat hier ook nog via een aftakking een rondje door/over de zandduinen maakt). Op deze plek begint ook de 8 kilometer lange klim naar een hoogte van 270m bij Quinta do Rio Touro. Het is inmiddels flink warm geworden: 32º. Maar vervelender is dat we nu ook weer op de autoweg moeten rijden met meer verkeer dan ons lief is. Het stuk naar Malveira is nog goed te doen, daarna is het vervelend en in een bushuisje bij Arneiro nemen we even een adempauze.
Vlak voor je het hoogste punt bereikt is er een afslag van de hoofdweg waarop je via een onverharde weg een binnenbocht kunt nemen (de voorgestelde route van de EV1), maar wij blijven liever op het asfalt rijden. We nemen vóór Azoia wél de afslag om op die EV1 te gaan rijden want de drukte is erg vervelend aan het worden. Maar dat wordt er na deze afslag niet beter op, want er gaan hordes auto’s en autobussen naar het uitkijkpunt Cabo da Roca! We houden nog even vol totdat we het onverharde deel van onze route zien verschijnen (dat ook weer steil is) en dat maakt dat we direct omkeren en besluiten over de hoofdweg te blijven rijden. In Azoia (waar we weer in een bushuisje een korte pauze houden) nemen we dan een andere afslag naar die hoofdweg (dat is de EN247) en we kunnen dan eindelijk rustig, en mooi, 6 kilometer dalen tot bij de afslag naar Azenhas do Mar. Die weg is dus zo rustig omdat al het verkeer (dat vooral uit het zuiden komt) er eerder af is gegaan op weg naar Cabo da Roca!


Er rijdt hier ook een tram aan de sporen te zien, maar wij nemen de goed geasfalteerde weg door de luxe villawijken en belanden zo in het dorpje. We rijden een beetje rond maar zien niets dat ons aanspreekt en vervolgen onze weg om even voorbij het dorp te stoppen op een schaduwrijke plek om te overleggen. We hebben eigenlijk geen zin meer om nog 30 kilometer naar Eriçeira te rijden. Op onze telefoon kijken we eens wat er in de buurt is te vinden en wat blijkt: 300 meter verderop langs deze weg staat een fantastisch guesthouse! Alleen is onduidelijk wat er precies nog aan kamers vrij is, dus wij erop af en na aanbellen worden we door een ontzettend aardige jonge vrouw ontvangen. Het complex is nog maar net af (ze zijn in februari open gegaan, het zwembad wordt momenteel aangelegd) en er is nog een slaapzaal met 4 stapelbedden beschikbaar! Die kunnen we krijgen voor de prijs van 2 bedden (€44) en we hoeven niet bang te zijn dat er nog meer mensen bijkomen, want ze blokkeert de kamer direct op de hotelsites. Het is een zeer mooi ontworpen gebouw dat opgebouwd is op de resten van een ouder gebouw en het ligt zeer rustig in een prachtige omgeving. Er zijn ruime vertrekken, terrassen en een mooie tuin (en over 3 weken dus een zwembad). Onze fietsen staan in de garage.
We installeren ons, doen uitgebreid de was en komen op het terras weer helemaal bij. We hebben genoeg eten bij ons om later in de grote woonruimte lekker een diner te fabriceren en onze plannen verder uit te werken, want één ding is zeker: het fietsen langs de drukke kust, met maar sporadisch alleen voor fietsers bedoelde trajecten en bovendien met de nog altijd windkracht 5 blazende tegenwind is voor ons nu wel genoeg geweest. We willen met de trein zo snel mogelijk bij Porto en de Douro zien te komen. Dat lukt niet in één dag vanwege de treinschema’s, dus we kiezen een tussenstop uit in de buurt van Coimbra.


16mei-woonkamer
Onze woonkamer in het "Azen Cool House".

Azenhas do Mar - Pedra Furada - Montemor o Velho

17mei-molens-azenhas
Karakteristieke molens langs de route.
Donderdag 17 mei, 26km.

We zijn vroeg op, hebben en uitstekend ontbijt (inbegrepen in die €44!) en rijden om 9.15 weg. De route naar Pedra Furada kent één steile afdaling en daaropvolgende klim (tot 13%) en daarna gaan we door een mooi, golvend landschap. We worden wel weer begeleid door ontelbare auto’s en vrachtwagens. Pas de laatste 5 kilometer - als we de grote autosnelwegen (IC30 en EN9) zijn gepasseerd - wordt het wat rustiger. ↓

17mei-pedrofurada
In de brandende zon wachten op de trein...

In Pedra Furada hebben we alle tijd en die besteden we in een bar waar we voor €9,20 koffie, gebak, tosti’s en fris gebruiken!
Op het hete station wachten we daarna op de trein, die komt volkomen onverwacht (en te laat) van de andere kant aanrijden! De conducteur laat ons weten dat hij over 15 minuten weer van de goede kant zal komen, maar hij moet eerst nog deze vertraagde rit afmaken! (Het treintje rijdt dus steeds heen-en-weer). Hij komt inderdaad (een halfuur later) weer terug. De instaphoogte is vervelend hoog, maar eenmaal aan boord hangen de fietsen mooi in de haken en de tassen staan er tegenaan om het heen-en-weer slingeren te stoppen. →↑

17mei-kustmetnevel
Nevel van de zee hangt nog boven de kust.

De trein heeft airco en rommelt en bommelt door het land en om 15u zijn we in Caldas da Rainha waar we moeten overstappen. Omdat we daar ruim de tijd voor hebben kunnen we nog een paar boodschappen doen:

  1. Opticien om bril te laten repareren waarvan glas los zit
  2. Nieuwe dompelaar kopen; die had het 2 dagen geleden begeven
  3. Koffie met gebak

Dat lukt alledrie binnen een uur en daarna zitten we op het station te wachten op onze volgende trein. Die heeft óók vertraging en hij rijdt een uur later dan gepland. Helaas heeft déze trein geen goedwerkende airco en het wordt een graad of 35º! De conducteur laat ons naar een ander treindeel verhuizen waar het wat koeler is. Tijdens de rit reserveren we ons hotel en bij aankomst (om 18.45) rijden we via een supermarkt naar het hotel dat in een oude abdij is ondergebracht.

17mei-fietsintrein
De fietsen hangen er keurig bij!


Vrijdag 18/5, rustdag.
We rijden een korte rondrit over de nabijgelegen rijstvelden, maar het is zo saai dat we halverwege omkeren. We doen maar boodschappen en willen later op de avond het prachtige kasteel bezoeken dat ons door het hotel was aangeraden. We wachten tot de zon wat lager staat, maar als we om 18.30u voor de deur staan blijkt dat het kasteel al om 18.15u is gesloten (in tegenstelling tot wat de hotelreceptie had verteld).

17mei-sawa
Fietsen door de rijstvelden bij Montemor.

18mei-kasteel
Helaas van dit kasteel alleen maar de buitenkant kunnen zien...


Montemor o Velho - Coimbra - Espinho

Zaterdag 19 mei, 24km.

We staan vroeg op, ontbijten en rijden om 8u weg. Het is mooi weer, de weg is niet druk, dus we besluiten het hele stuk (24km) naar Coimbra-B (het station waarvandaan we de trein moeten hebben) over de hoofdweg te rijden. Je kunt eventueel ook de alternatieve route langs de Rio Mondego rijden, maar die is mogelijk niet altijd open bij hoogwater. Parallel aan de EN111 ligt ook de goed begaanbare landbouwweg.
De omgeving wordt hier mooier en binnen anderhalf uur zijn we op het station. We komen nu binnen het servicegebied van de stedelijke treinen rond Porto en dat is te merken aan de kwaliteit en de drukte. Bij het vertrek is het nogal een gedoe met veel instappers met mega (rol)koffers, maar er zijn ook nog 2 andere fietsers en uiteindelijk hebben we allemaal een plek.
De rit naar Aveiro verloopt probleemloos en bij de overstap daar op de trein naar Espinho gaat het helemaal makkelijk, want het perron is op instaphoogte en de fietsen kunnen met bagage zo naar binnen worden gereden. De conducteur geeft ons bovendien een makkelijke plek bij de deur die niet gebruikt wordt (steeds uit/instappen aan andere zijde).


In Espinho is ons appartement snel gevonden, we doen wat boodschappen en gaan dan langs de kust een prachtige tocht maken over mooie, houten vlonderpaden naar Miramar en weer terug. Eigenlijk zijn die houten paden alleen voor voetgangers (blijkens de bordjes die er soms wel/soms niet bij staan), maar daar houden de overige fietsers zich ook niet aan en politie hebben we hier in Portugal geen enkele keer gezien…

19mei-fietspadisparkeerplaats
Dit is typisch Portugees: het fietspad wordt gezien als een ideale plek om je auto te parkeren!

19mei-espinhokust
Op dit houten pad fietsten we van Espinho naar Miramar. Pas toen we het ook ook weer terug hadden gereden, zagen we dat het eigenlijk alléén voor wandelaars is bedoeld. Maar wij waren niet de enige fietsers op dat pad in overtreding!

Espinho - Vessadas

Zondag 20 mei, 56km.

Als we om 8.10u vertrekken is het (voor het eerst deze vakantie) nog helemaal bewolkt!
We hebben een klim van 9km voor de boeg, een deel 6%, soms wat vlakker maar ook wat bultjes van 12%.
Koffie in Grijo (waar de zon gaat schijnen) en lunch in Olival.
De route gaat over veel rustige stukken, er is nauwelijks verkeer, maar de kwaliteit van het wegdek is ongehoord slecht: doorlopend een bonkig kasseienwegdek waarbij Parijs-Roubaix een verademing is! Pas na het passeren van de A32 komen we op asfaltwegen terecht. De afdaling naar de stuwdam is 8%, daarna rijden we over een prachtige weg door een aangenaam landschap bij een temperatuur van 34º. We stoppen voor een eetpauze in Quintas en koersen daarna af op de 2 bruggen die parallel over de Douro gaan bij Torrão, waarbij we onderweg nogmaals stoppen voor een frisse verkoeling bij een cafe langs de weg.→

20mei-hotsebotsweg
De helft van de route van vandaag gaat over dit soort wegen!
20mei-zichtopdedouro
Onze kennismaking met de Douro!

Wij steken de 2e brug over omdat de weg naar ons hotel via die verbinding makkelijker te bereiken lijkt, maar dat is een misrekening want na de afslag voorbij de brug wordt de hoofdweg een IP1 weg, en die zijn verboden voor fietsers. We zouden er trouwens ook niet willen rijden. Daarom volgen we de oude Romeinse weg naar Castelo de Paiva, een rustig klimmende weg, gevolgd door een stevig dalende weg naar ons hotel in Vessadas. Uiteindelijk is deze route veel beter dan ons oorspronkelijke idee, want dan zouden we een loodzware klim naar ons hotel hebben gehad. Vessadas hoort bij Fornos en we komen terecht in een prachtig landhuis waar wij de enige gasten zijn! We hebben ook hier weer een grote slaapkamer, badkamer, woonkamer, keuken en nog wat vertrekken tot onze beschikking, alsmede een prachtig balkon dat we echter te laat ontdekken om nog mooi de ondergaande zien te kunnen zien!
We gebruiken de keuken voor het bereiden van onze maaltijd en het verder uitwerken van de plannen voor morgen.


21mei-tweebruggen
De twee bruggen naast elkaar over de Douro.
De brug rechts stortte in 2001 in, waarbij 59 doden vielen.
Die ramp staat bekend als de Hintze-Ribeiro ramp.

Vessadas - Mosteiro - Torre de Moncorvo

21mei-fietsverplaatsen
Op station Mosteiro nemen we de trein die langs de Douro rijdt.
Het is niet altijd zeker of je fiets ook met deze trein mee kan. Maar de stationschef heeft contact gezocht met de conducteur en we hebben toestemming!
Maandag 21 mei, 44km.

We staan om 6.20u op, pakken in en gebruiken het ontbijt om 7.30. Het is nog bewolkt als we vertrekken en de afdaling naar de brug is snel gedaan. Daar begint dan een 7km lange klim naar 400m hoogte (5%). Tot onze verbazing is het op dit vroege tijdstip vervelend druk op de weg, en we wijten dit aan kantoormensen die allemaal op weg zijn naar hun werk, want later neemt die drukte weer af. Op het hoogste punt gaat de zon schijnen en kunnen we aan de afdaling naar de stuwdam over de Douro beginnen, een mooi stuk, maar met een wat hobbelig wegdek.
Na de stuwdam komt een pittige klim van 10% naar een benzinestation/bar op de weg naar Pala en daar houden we een pauze met uitzicht op het weggetje dat ik eigenlijk vanaf hier had willen nemen omdat het zo mooi langs de oever loopt. Dit weggetje stond op OSM als een asfaltweg op de kaart met 2 rijstroken, maar het blijkt een bonkige kinderkopjesweg te zijn waarop niet te fietsen valt (OSM is inmiddels gecorrigeerd).

21mei-wijnterassenlangsdedouro
Vanuit de trein heb je gedurende de hele reis een prachtig zicht op de wijnbouw-terrassen langs de Douro.
21mei-tassenparade
Onze tassen in het gelid. Samen hebben we ruim 40kg bagage bij ons.

We klimmen dus nog even door over de hoofdweg. Erg druk is het niet. Bij het station in Pala is het erg rustig en als we de dienstregeling (op onze treinapp van de Portugese spoorwegen) eens goed bekijken, blijkt dat we vanaf het volgende station, Mosteiro, in één ruk door kunnen naar Pocinhos. We rijden dus door naar dat station (een paar kilometer verder) dat bovendien een groter station blijkt te zijn. De stationschef gaat voor ons informeren of we ook de fietsen mee kunnen nemen in de trein die er straks aankomt. Dat wordt namelijk bepaald door de conducteur en na enige tijd komt hij ons vertellen dat we inderdaad mee kunnen!
De rit langs de Douro naar Pocinhos is een sprookjestocht en kan iedereen worden aangeraden. Fietsen langs de rivier is hier niet interessant: je moet een paar keer van oever wisselen, rijdt tussen het drukke verkeer, moet steeds klimmen en dalen en je rijdt ook nog eens hele stukken ver bij de rivier vandaan.
Bij aankomst in Pocinhos is het nog steeds erg heet en de laatste klim naar Torre de Moncorvo doen we over een hééél stil weggetje bij 32º. We komen terecht in een erg smaakvol hotel waar nog 4 andere fietsers hun intrek hebben genomen.

21mei-torremoncorvo
Onze eindbestemming is in zicht: Torre de Moncorvo.

Torre de Moncorvo - Quinta das Quebradas

Dinsdag 22 mei, 39km.
22mei-ecopista-bord
In 2006 zag het bord er wat mooier uit...

Bij het ontbijt ontmoeten we de Oostenrijkse fietsers waarvan we gisteren al de fietsen hadden zien staan. Ze rijden op huurfietsen van ‘bikeiberia’.
We doen daarna boodschappen bij de supermarkt naast het hotel en rijden om halftien naar het begin van de ‘Ecopista do Sabor’. Ecopistas zijn de Portugese variant van de Spaanse Vias Verdes of in meer algemene zin de Europese ‘Greenways’. Als het een fietsroute is (met een echt begin- en eindpunt en niet zomaar een stukje fietspad langs de havens van Lissabon), dan wordt het in Portugal een ‘Ciclovia’ genoemd. Heel vaak zijn het oude spoorlijnen die zijn omgebouwd tot wandel- of fietspad. In Spanje, Frankrijk en Duitsland zijn er veel te vinden en we maken er vaak en graag gebruik van. In Portugal is de ontwikkeling minder ver wat dat betreft. En het meeste bekende stuk is de oude spoorweg tussen Santa Comba Dão en Viseu waar nu een mooi geasfalteerd fietspad van is gemaakt van 49km lengte. Maar dan heb je het wel zo ongeveer gehad als je het hebt over routes die echt als verbinding kunnen dienen en die je op kunt nemen in een langer traject. Maar vandaag gaan we dus ook nog die andere Portugese ciclovia doen die we konden vinden, en dat is het deel tussen Torre de Moncorvo en Carviçais. Het is de oude spoorweg tussen Pocinho en Miranda do Douro en op de website staat 105 kilometer die ooit klaar zou moeten zijn, maar gegeven het feit dat het stuk van 27 kilometer dat er nu ligt al in 2006 is opgeleverd, zie ik het somber in voor de rest van het traject.↓

22mei-overwoekerd
Helaas is het Ecopista do Sabor ook wel sterk verwaarloosd...

En ook het pad dat er nu ligt zou wel weer eens een opknapbeurt kunnen gebruiken. Op veel plaatsen is het overwoekerd, en het wegdek (onverhard) is ook al niet meer even plezierig om te fietsen. Ik heb het hele pad op Mapillary gezet (maar ook hieronder). Het is treurig om te zien dat er zoveel prachtige paden mogelijk zijn, maar dat er niets mee gebeurt.→↑

22mei-ecopista1
Het begin van het Ecopista do Sabor.

Vanaf waar wij vertrekken klimt de route heel geleidelijk naar 700m hoogte, iets meer dan 300 klimmeters in 13 kilometer. Wat erg lelijk is aan de route is, dat ze bij wijze van ‘onderhoud’ de bermen met gif hebben bespoten waardoor je steeds tussen 2 bruine wallen doorfietst en er geen bloem of groen meer is te bekennen! Hoe anders dan in Spanje waar we vorig jaar waren! Kijk maar hier!

22mei-larinho
Een mooie (maar ook de enige) rustgelegenheid langs de Ecopista do Sabor: het voormalige station van Larinho.

Op het voormalige station van Larinho is nu een cafe/restaurant ingericht en daar drinken we koffie. De route is op veel delen mooi schaduwrijk en er zijn meer pauzeplaatsen ingericht, maar wat opvallend is, is dat de infoborden en fietsklemmen onderweg alweer allemaal kapot zijn, gestolen of overwoekerd.
In de dennenbossen die op de berg staan waar het pad omheen loopt, worden deze bomen gebruikt voor de harsproductie, want aan veel bomen hangt een plastic zak waar die hars in wordt opgevangen. Na het hoogste punt weer een mooie afdaling naar Carviçais, hinderlijk daarbij is wel dat op plaatsen waar het pad een andere weg kruist, er hekjes staan waar je voor moet afstappen om je fiets met bagage doorheen te wurmen.
In Carviçais gaan we dan ook de weg op, alhoewel er nog een kilometer of 2 fietspad langs de weg (EN220) ligt. We komen daar ook een Engels jong stel tegen dat de route naar de Zwarte Zee aan het fietsen is. We maken ze attent op het mooie fietspad waar wij zojuist vanaf zijn gekomen. Als we door willen gaan blijk ik een lekke voorband te hebben waar een doorntje kans heeft gezien mijn Schwalbe antilekband te misleiden!
Na reparatie (snel een nieuwe band omleggen en de andere band later plakken in het hotel) rijden we over de EN220 verder naar de afslag naar Estevais en gaan dan over een fantastisch en stil weggetje naar onze eindbestemming. Het is mooi asfalt maar wel met twee stevige afdalingen en daaropvolgende klimmen van 6%–9%.
Quinta das Quebradas is een nederzetting met 30-40 huizen en ligt in een weldadig stille omgeving waar verder niets is te krijgen. Gelukkig is de eigenares van ons B&B ook bereid om voor ons een maaltijd klaar te maken die tot de lekkerste van de hele vakantie behoort.


Hier kun je het hele pad met me meefietsen!


Jammer dat de bermen van het fietspad met onkruidverdelger zijn bewerkt. We rijden door een bruine greppel!
22mei-ecopista


Ons uitzicht in Quinta das Quebradas.
22mei-quintadasquebradas

Quinta das Quebradas - Fermoselle

23mei-oudspoortrace
Vandaag kruisen we het voormalige spoortrace dat eigenlijk het vervolg zou moeten zijn van het fietspad dat we gisteren hebben gereden.
Het is niet te verwachten dat hier de komende 10 jaar nog iets aan gaat gebeuren. Een gemiste kans!
Woensdag 23 mei, 52km

We zijn 2 weken onderweg en hebben er ruim 600 kilometer op zitten. Veel minder dan we normaal gesproken doen want dan is 500-600 km per week gebruikelijk. Maar vooral de enorme drukte in de eerste week en de hevige tegenwind in de eerste 10 dagen, hebben ons gemiddelde flink gedrukt. Dat we toch zo ver zijn gekomen ligt aan de trajecten die we met de trein hebben gedaan, en dat zal ook zo’n 600 kilometer zijn!
Vandaag gaan we de grens met Spanje passeren en ik heb ervoor gekozen om dat bij de stuwdam (in de Douro) van Bemposta te doen.
We staan om 6u op om rustig alles in te pakken en krijgen een prima ontbijt waarna we om 9u vertrekken. Dat begint direct weer met een stevige klim maar dat is in de ochtendkoelte goed te doen. Bovendien hangt er een grijs wolkendek dat een groot deel van de dag (tot aan die stuwdam) voor aangenaam fietsweer zorgt. We rijden naar de hoofdweg, richting Castelo Branco en slaan dan weer af op de EN221 om op die weg na een paar kilometer weer de afslag te nemen naar Bruçó om vervolgens door en langs het natuurpark van de Douro naar Vilarinho dos Galegos, Ventoselo, Algosinho en Bemposta te rijden.
Het is een erg mooie route met veel groen en bloemen, maar opvallend zijn ook de vele verbrande bomen, restanten van de bosbranden uit de afgelopen jaren. Qua klimwerk is het goed te doen, maar wel een paar keer van die heftige stukjes naar een rivierdal toe en er weer uit van 12%–14%, daar lopen we dan weer of we fietsen zigzag naar boven en dat is ook goed te doen, zeker omdat hier vrijwel geen verkeer is.

Daarbij kruisen we weer het traject van de oude spoorlijn en je handen gaan ervan jeuken om dat gedeelte direct onderhanden te nemen en om te bouwen tot fietsroute. Wat een klunzen zijn het toch.

Door dat zigzaggen en remmen in steile afdalingen komt er extra veel kracht op de band te staan en begeeft mijn binnenband het opnieuw, een scheur bij het ventiel! Gelukkig heb ik de andere band gisteren geplakt in het hotel en die kan er nu weer in worden gezet.

23mei-bandenwissel
Door de steile afdalingen en de daarbij horende remkrachten, was de binnenband in mijn voorwiel gaan schuiven. Daar kon het ventiel niet tegen...

In Bemposta komen we even op adem en dalen dan erg steil en mooi naar de stuwdam toe, altijd een indrukwekkend gezicht om die enorme betonconstructies te zien die nodig zijn om de druk van 7,5 miljoen ton water te weerstaan!
Ook gaat de zon nu behoorlijk schijnen en dat breekt ons in het laatste deel vandaag behoorlijk op, want er staan geen bomen en het wordt binnen de kortste keren ruim 37º op het asfalt! En wij moeten ruim 5 kilometer klimmen! Steiler dan 7% wordt het niet, maar in de hitte moeten we toch af en toe lopen. In Fermoselle vinden we snel ons hotel en kunnen daar opnieuw weer even bijkomen. We eten ‘s-avonds op het centrale plein, vlak bij ons hotel.


23mei-langrechtweggetje
Na Villarinho dos Calegos ligt een stuk weg (3.5km) zonder één bocht, wel eerst een stukje dalen, maar dan toch weer omhoog…

23mei-stuwdambemposta
Een blik vanaf de stuwdam van Bemposta in de Douro op de grens van Spanje en Portugal.

Fermoselle - Trabanca - Salamanca - San Sebastian

24mei-afdaling1
De afdaling van Fermoselle naar de brug over de Rio Tormes.
Heel jammer is dat het wegdek in de reparatiestand staat, wat het afdalen niet erg prettig maakt!
Donderdag 24 mei, 14km

Vandaag fietsen we 14 kilometer, doen 100km per taxi en daarna nog 700 per trein, en dat kwam zo:
Na een eenvoudig ontbijt rijden we weg en er volgt een prachtige afdaling naar de brug over de Rio Tormes. Dat prachtig slaat vooral op de omgeving en de natuur, want de weg (een asfaltweg) wordt onderhanden genomen en het wegdek is nu bestrooid met een soort cementzand/grind waarover niet sneller valt te rijden dan 5 km/u! En dan moet je nog uitkijken dat je niet onderuit gaat, want het is een weg met veel bochtjes! Oftewel: hoe verknal je het plezier van een afdaling. Het is bijna 6 kilometer lang.
Beneden bij de brug nemen we even de tijd om wat te genieten van de mooie omgeving en zien dat de overkant, waar we moeten gaan klimmen, in ieder geval een normaal wegdek heeft! Inmiddels is echter wel de lucht wat dreigender geworden en het ziet er niet heel erg hoopvol uit. De weerberichten voorspelden voor vanmiddag wat regen…
De klim naar Trabanca is ruim 7 kilometer en gaat over 300m hoogteverschil. Weer een prachtige klim, gelukkig dus geen hete zon en bijna steeds goed te klimmen op een paar steilere stukjes na. Als we de klim achter ons hebben liggen beginnen de eerste druppels te vallen en we kunnen schuilen in een benzinestation (mét koffie) dat hier staat. Terwijl we daar staan overdenken we wat we nu kunnen doen?? →↑

24mei-tankstation
Gestrand in een tankstation bij Trabanca. Verder fietsen heeft met het storm- en regenachtige weer geen zin. Maar wat dan?

We wilden eigenlijk richting Zamora gaan om vandaar een mooi traject verder in Spanje te gaan doen, maar de regen (en harde wind) is nu wel een grote spelbreker, want dan valt er op de wegen waarover wij moeten gaan niet te fietsen. We vragen de pomphouder of hij misschien een taxibedrijf weet dat ons op weg zou kunnen helpen? Er moet dan wel een grote auto of busje beschikbaar zijn. Geen probleem, hij belt er twee en de tweede is beschikbaar!! We kiezen er dan voor om naar Salamanca te gaan omdat daar de vervolgopties gunstiger zijn.

24mei-regenindetaxi
Gedurende de rit naar Salamanca is dit ons uitzicht...

De rit naar Salamanca verloopt in stromende regen en wind en pas bij aankomst daar wordt het droog! Maar hoe nu verder? We bekijken de mogelijkheden en komen uiteindelijk op een verbinding uit naar San Sebastian. We hebben een beetje genoeg van het slechte weer en het gesleur met de fietsen en hopen aan de atlantische kust van Frankrijk op betere omstandigheden. Helaas is die verbinding zo ongeveer de langzaamste die we kunnen krijgen: eerst naar Avila, en dat gaat snel. Maar daar aangekomen heeft onze overstap 35 minuten vertraging en gaandeweg de reis komt naar nog een uur bij, zodat we pas om 20.45u in San Sebastian aankomen, na een bijna 9 uur durende treinreis! Het hotel dat we onderweg hebben gereserveerd heeft gelukkig een grote kamer voor ons waar we zelf ons eten maken en daarna uitgeput in slaap vallen!


24mei-brugnaafdaling2
Na 30 minuten over het gruis te hebben afgedaald, staan we op de mooie brug over de Rio Tormes.
Als we gaan klimmen is het weer normaal asfalt, maar helaas worden de luchten steeds dreigender...

San Sebastian - Hendaye - Biganos/Facture

Vrijdag 25 mei.

Hoe verloopt een rampendag?
Bestudering van het weerbericht leert ons dat eigenlijk de gehele westkant van Frankrijk niet zo heel erg opwekkend is met zelfs stormwaarschuwingen voor over een paar dagen. Omdat we vorig jaar de Vélodyssée al gefietst hebben tot in de buurt van Bordeaux, vatten we dan nu maar het plan op om daar te beginnen, en dus zoeken we een gunstige treinverbinding die ons daarheen brengt. We hebben dan wel te maken met de treinstakingen in Frankrijk die al bijna 2 maanden het treinverkeer ernstig ontregelen. Er wordt 2 dagen gestaakt en 3 dagen gereden. Maar wat er rijdt (of niet) wordt pas op de avond ervoor (soms ook niet) duidelijk.
Wij nemen - de heel mooie en snelle trein/metroverbinding tussen San Sebastian en Hendaye die vertrekt vanaf station Amara. We zijn binnen een halfuur in Hendaye en omdat de trein naar Biganos-Facture 10 minuten vertraging heeft kunnen we die nog halen. Omdat we geen kaartjes hebben kunnen kopen aan het loket moeten we die dan wel in de trein kopen, maar dat is geen probleem. Wel even controleren of we daarvoor genoeg contant geld bij ons hebben, want pinnen kan niet. Mijn portemonnee zit niet in mijn stuurtas maar die heb ik waarschijnlijk in mijn broekzak gestoken toen we in San Sebastian met de fietsen door de toegangspoortjes moesten laveren. Maar daar zit hij niet en de rits van mijn broekzak staat open…
Zit hij dan misschien in mijn jack dat we in de fietstas hebben gestopt? Nee, ook niet. Heeft Jonne hem bij haar in de stuurtas gestopt?? Nee, ook niet!!
En dan begint het vreselijke tot ons door te dringen: IK BEN MIJN PORTEMONNEE KWIJT!! Verloren of gestolen doet er niet zoveel toe, maar weg is weg! Pinpas, IDkaart, NSkaart en nog wat andere zaken: allemaal weg!
Als we van de schrik bekomen zijn (en de trein zonder ons wegrijdt) bel ik als eerste de bank om mijn pinpas te laten blokkeren. Dat is binnen 2 minuten geregeld.
Dan gaan we naar het kantoor van de Spaanse spoorwegen om door te geven dat die portemonnee (waarschijnlijk) in hun trein is kwijtgeraakt. Er wordt direct voor ons gebeld maar er is nog niets gevonden. Ik moet wel mijn telefoonnummer achterlaten, zodat ik bij eventueel terugvinden kan worden gebeld.
Nu moeten we op zoek naar het stadhuis om te kijken of zij ons behulpzaam kunnen zijn bij het contact met de ambassade omdat ik nu geen reisdocument meer heb.


Heel erg behulpzaam zijn ze niet op dat stadhuis (in Frankrijk heeft een stadhuis nu eenmaal personeel omdat een stadhuis zonder personeel natuurlijk niet kan!) maar een telefoonnummer van de ambassade/consulaat kunnen ze wel voor ons opzoeken. Dat hadden we zelf ook al gedaan en op de website van de ambassade ook gelezen dat het consulaat in Bordeaux geen reisdocumenten verstrekt, daarvoor moet je altijd naar Parijs! Bovendien staat op het consulaat een antwoordapparaat aan en kun je telefonisch niet in contact met ze komen. Waarvoor het consulaat dan wel is?
De ANWB alarmcentrale (we hebben daar een reisverzekering) is ook niet in staat iets zinnigs te zeggen en uiteindelijk vinden we zelf een alarmnummer van de Nederlandse overheid en daar krijgen we eindelijk iemand aan de lijn die wél weet wat er moet gebeuren: bij de politie aangifte doen van vermissing van de ID kaart omdat ik anders problemen kan krijgen bij het aanvragen van een nieuwe en met dat aangiftebewijs kan ik in de trein en bij hotels ook nog terecht. Op zoek dus naar het politiebureau, dat vlak bij het station ligt. Inmiddels is het wel gaan regenen en onweren en als we op weg zijn naar het station (lopend) gaat mijn telefoon: MIJN PORTEMONNEE IS TERECHT!!!!!!!!!
Een treinmedewerker heeft hem gevonden, hij was dus inderdaad uit mijn broekzak gevallen! Nu moeten we dus terug naar San Sebastian, halen de portemonnee op, eten op het station en gaan dan weer met de trein terug naar Hendaye waar we nu heel wat vrolijker aankomen dan een paar uur geleden!
Ook het weer is nu wat beter geworden en we besluiten een deel van de Vélodyssée te gaan fietsen omdat de volgende trein vanuit Hendaye pas rond 16.30 vertrekt. Zo gezegd zo gedaan! Het begin van die route gaat over mooie vrijliggende fietspaden, maar bij de eerste serieuze klim langs de mooie rotskusten, (de ‘Route de la Corniche’, ik schreef daar in 1993 al over) moeten fietsers en auto’s samen over een smalle weg die enorm druk is en waar fietsers dus zeer instabiel zijn omdat ze steeds klimmen. We hebben er bij St. Jean de Luz genoeg van en nemen daar de trein naar Biganos-Facture waar we om 19u aankomen. Aldaar blijkt het hotel niet van onze komst op de hoogte en moeten we weer een probleem oplossen, maar dat is peanuts vergeleken bij wat we eerder vandaag hebben meegemaakt!



Biganos/Facture - Lacanau Océan

26mei-slechtweeropkomst
Op weg naar Lacanau-Océan rijden we steeds slechter weer tegemoet. Gelukkig hebben we in deze bossen veel bescherming tegen de wind.
Zaterdag 26 mei, 59km.

Voor vandaag geven de Franse weerberichten voor het gebied waar wij doorheen fietsen, zeer ernstige waarschuwingen af voor regen, onweer, bliksem en harde wind en windstoten! Met name in de middag. Als wij om 9.30 wegrijden is het prachtig, zonnig weer en zitten we na 5 minuten fietsen langs de hoofdweg op het prachtige asfalt fietspad over een oud spoortrace waarop we tot aan Ares blijven rijden. Het is overal vrijliggend van overig verkeer, je kruist alleen de zijstraten bij de verschillende dorpjes waar we doorheen komen. We kunnen op dit pad goed opschieten, er is weinig overig fietsverkeer en een enkele rollerskater. In Andernos-Les-Bain nemen we tijd voor een ijskoffie (van slechte kwaliteit, het is gewoon koffie met ijsblokjes). Na Ares buigen we af van het spoortraject en via mooie bossen komen we dan op het traject dat door de duinrand gaat.
Inmiddels wordt de lucht wel dreigender en we brengen de regenkleding vast in de stand ‘paraat’, maar trekken nog niets aan. De temperatuur is prima om te fietsen en met de snelheid die we hebben zouden we ons in die pakken rotzweten. We rijden veel onder de bomen en die houden de eerste regen nog behoorlijk tegen, maar bij camping ‘La Jenny’ trekken we toch alles aan wat we aan regenkleding hebben en vervolgen de tocht. Merkwaardig is dat er veel meer fietsers zijn die zich van de regen niets aan trekken. Het water komt nu met bakken uit de lucht en we proberen een schuilplaats onder de bomen te vinden maar dat heeft met deze hoeveelheid regen geen enkele zin, de bomen houden niets meer tegen! Verontrustender is wel dat nu de bliksem en het onweer dichterbij komt en dat is wel angstaanjagend, zeker als er op 15 meter naast je ineens een enorme lichtflits inslaat met de bijhorende oorverdovende klap! Maar nog steeds rijden er ook andere fietsers rond en later hoorde ik van iemand dat je - doordat je op rubber banden rijdt - betrekkelijk veilig bent op een fiets (de bliksem verspreidt zich via de grond), maar ik blijf toch liever binnen. Dan passeren we camping ‘Le Porge Océan’ en daar kunnen we in een openbaar toiletgebouw gaan schuilen.→↑

26mei-schuilenintoiletgebouw
De flammekuche smaakt uitstekend!

Toen we gisterenavond gingen eten hielden we van onze Flammekuche een flink stuk over en dat hebben we in laten pakken. Dat komt nu uitstekend van pas want we hebben door de inspanning die we hebben geleverd (ons gemiddelde van vandaag is ruim 16 km/u) een flinke honger gekregen. Er passeert nog een Nederlands fietspaar dat ook komt schuilen en gezamenlijk wachten we het voorbijtrekken van de bui af.
Na 3 kwartier is het zover en kunnen wij het laatste stukje rijden, met wat lichte regen als begeleiding. In Lacanau stappen we bij ons hotel kletsnat de receptie binnen en krijgen een prachtig appartement met een heel groot balkon waarop we alles wat nat is geregend (zeg maar alles wat aan de fietsen heeft gehangen) op dat balkon te drogen kunnen hangen. De regen was zo hevig dat in sommige tassen zelfs de plastic binnenzakken nat zijn geworden en zelfs onze regenjasjes zijn wat doorgeslagen. Ook de fietsen staan op dat balkon.

26mei-tassendrogen
Na de zeer zware onweersbuien krijgen we toch nog voldoende zon om alles weer te drogen!

En dan gebeurt het wonder: de zon gaat met volle kracht op ons balkon schijnen en voor het eind van de avond is alles droog! We zijn er wel 2 uur mee bezig, doen daarna boodschappen om in onze keuken een maaltijd klaar te maken (Gazpacho en Tortilla) en eten dat weer op ons balkon in de zon!
Later geef ik ook de fietsen nog een flinke onderhoudsbeurt, want er zat geen druppel vet meer op ketting en tandwielen.
Het complex waar we in terecht zijn gekomen is behoorlijk groot en een beetje gedateerd met lange, betonnen gangen die er wat sinister bijliggen.
Overigens is het deel dat we vandaag fietsen met ster het mooiste deel van de Vélodyssée zoals de volgende dagen zal blijken.

26mei-wasdrogen

26mei-regenbui
Vanuit onze schuilplek zien we af en toe een fietser voorbij komen.

Lacanau Océan - Soulac sur Mer

Zondag 27 mei, 82km.

We rijden om 9.30 weg en de eerste 16 kilometer (tot voorbij Maubuisson) is flink klimmen over stevige duinheuvels, maar het is wel een mooi gedeelte. Na Carcans Plage gaat de route over een gewone weg (17km lang), maar ook hier is het een plezierig gebied. Bovendien is er nauwelijks verkeer want de weg is aan de kant van Hourtin Plage voor verkeer afgesloten dmv. een slagboom.
Er volgt nu een stuk van 20km naar Montalivet en dat is van een onbeschrijfelijke saaiheid! Heel lange rechte stukken waarin kilometers lang niets verandert. Een ramp, die we pas be-eindigen door in dat plaatsje een flinke pauze te houden met een crêpe met ijs.

27mei-strakasfaltinduinen
Strak asfalt door de duinen en volop zon.

Het deel daarna is ook niet heel erg bijzonder maar er is in ieder geval wat meer groen te zien. Het rare van de route is trouwens dat je de kust nergens ziet! Alleen bij Montalivet is de zee te zien en als je in Soulac de boulevard oprijdt!

Gisteren heeft toch meer van onze krachten gekost dan we dachten, want we zijn beiden behoorlijk moe na deze etappe. Bovendien was er ook weer veel meer (tegen)wind dan voorspeld!
We zitten in Hotel Michelet vlak achter de boulevard en eten in een van de vele restaurants die er zijn. Vervelend is dat er voor morgen weer regen wordt verwacht…

27mei-soulacsurmer
Pas bij aankomst in Soulac krijgen we de zee te zien!

Soulac sur Mer - Royan - Angoulême

Maandag 28 mei, 18km.

Vandaag wordt een soort rare tussenetappe, we hebben eerlijk gezegd geen idee hoe het vervolg van onze tocht eruit gaat zien! We vertrekken in de regen en in die regen rijden we wel weer en heel mooi stuk naar de haven van La Pointe de Grave waarvandaan de veerboot naar Royan vertrekt. Als we bij de veerboot aankomen stopt ook de regen! De overtocht duurt 20 minuten en we gaan eens kijken op het station welke treinen er vandaag rijden (nog steeds staken de spoorwegen), want we willen weg uit deze streek en meer naar het oosten van het land waar beter weer is dan hier. Het blijkt dat de trein naar Angoulême vandaag wel rijdt en die nemen we dan maar. En er zijn genoeg hotels beschikbaar om die ter plaatse te gaan bekijken.

28mei-veerbootroyan
De veerboot naar Royan ligt klaar. Er is meer dan genoeg plaats.

De rit duurt anderhalf uur en in Angoulême (waar we op het station een Amerikaans echtpaar op de fiets ontmoeten dat ook al door de treinstakingen wordt gehinderd) zoeken we op het station eerst een geschikt hotel en lopen er gelijk naartoe om te vragen of er plaats is. Dat is geen probleem. Fietsen kunnen ook binnen staan en wij gaan boodschappen doen (in de regen) en daarna opnieuw naar het station (het is nu droog) om de mogelijkheden voor morgen te onderzoeken. Wordt er gestaakt? Zo ja, wat dan? Daarna naar een snackbar om wat te eten en dan nog even de vele voorbeelden van stripfiguren bekijken die hier overal op de muren zijn geschilderd. Er is hier ook een groot museum van de stripkunst en een jaarlijks festival. Voor alle duidelijkheid: ik heb het hier over de getekende strips, niet over de vorm waarbij je uit de kleren gaat.

28mei-fietsenintrein
In de trein naar Angoulême kunnen we de natte bende weer te drogen hangen!

In Angoulême zijn veel huizen voorzien van tekeningen van stripfiguren.

29mei-angoulemestrip3
29mei-angoulemestrip4

Angoulême - Luxé

29mei-angoulemestrip1
Dinsdag 29 mei, 38km.

We weten dat het kaartverkoopkantoor pas om 9u open gaat, maar omdat we willen voorkomen dat we bij een rij van 30 anderen moeten aansluiten, gaan we vroeg naar het station. De drukte valt echter mee, er is maar één andere belangstellende! Het personeel is niet erg deskundig of behulpzaam, want wat wij willen (en dat is via Parijs naar het oosten) kunnen ze niet uitzoeken of wordt te ingewikkeld omdat vandaag vrijwel geen treinen rijden. We hadden zelf al gezien dat we, als vanuit Angoulême naar het noorden fietsen, regelmatig stations tegenkomen waar je ook op kunt stappen, dus besluiten we vandaag gewoon naar het volgende station te fietsen (dat is Luxé) en daar dan morgen de trein naar Poitiers en Parijs te nemen. ↓

29mei-vertrekuitangouleme
Deze foto en de foto rechts: langs de Charente.

Omdat het regenachtig weer is kleden we ons weer helemaal in de regenpakken en vertrekken. We rijden daarbij via een prachtige route langs de Charente de stad uit (zie Mapillary). De regen valt wel mee, maar het pad is een aaneenschakeling van water- en modderplassen en na deze tocht hangt er 2 kilo vuil, modder en rommel extra aan onze fietsen! Als we het modderpad verlaten vinden we gelukkig snel een bar waar we koffie kunnen drinken en aangesterkt weer verder gaan. Inmiddels is het beter weer aan het worden en nadat we in Balzac bij een bakker nog wat extra eten hebben gekocht, gaan ook de regenpakken uit.→↑

29mei-angoulemestrip2

We rijden inmiddels door een prachtig, waterrijk gebied waarbij we steeds die Charente kruisen of volgen. Vooral het stuk bij Guisalle is erg mooi. Op een pleintje in Le Bouquet houden we een kleine eetpauze, we moeten niet te vroeg op onze eindbestemming aankomen, anders kunnen we er nog niet in. Daarom nemen we ook voor het volgende stuk alle tijd. De zon schijnt inmiddels volop!

29mei-langsdecharente

Bij La Fichère volgt het enige, serieuze klimstuk van vandaag op een heuvel waar ook de windmolens staan. Die maken een sinister geluid in het verder zeer stille landschap. Heel bijzonder ook vandaag: we hebben voor het eerst deze vakantie de wind mee!!
Als we in Luxé aankomen gaan we eerst even op het station kijken hoe de situatie daar is zodat we morgen niet voor verrassingen komen te staan. Ons B&B staat eigenlijk in La Terne en we kunnen er om 14u al in. Ik had laten weten dat we per fiets reizen en dat we mogelijk wat vroeger zouden zijn. Omdat alles hier in de buurt vandaag gesloten is (dat ontdekken we als we willen gaan eten) blijven we de rest van de dag op onze grote kamer en zoeken uit hoe de rest van de reis er uit komt te zien. En we kiezen er voor om via Parijs naar Troyes te gaan (per trein), van waaruit een doorsteek (op de fiets) naar Maas of Moezel tot de mogelijkheden behoort.


29mei-windmolens
De windmolens bij La Fichère. Vandaag hebben we ook wind mee!

Luxé - Poitiers - Parijs - Troyes

30mei-treindag
In de trein naar Troyes hebben onze fietsen een uitstekende plaats!
Woensdag 30 mei, treindag.

We staan vroeg op omdat onze trein om 9.10 zal vertrekken. Hij komt inderdaad op tijd en de instap is eenvoudig zonder dat de bagage van de fiets af moet. In de TER heb je soms een systeem met haken, soms een plek waar je de fiets tegen opgeklapte bankjes of een speciaal rek kunt zetten. Omdat op het station geen kaartverkoop is moeten we het kaartje bij de conducteur kopen en we waarschuwen hem vooraf, maar hij is de hele rit naar Poitiers niet meer langs geweest, dus dat deel van de reis was gratis vandaag. Een gevolg van de stakingen?
In Poitiers komen we op tijd aan en gaan naar de kaartverkoop om onze wensen duidelijk te maken: 2 personen met fiets, met seniorenkorting én met Railplus via Parijs naar Troyes. Ze begrijpen er niets van! We zijn er een halfuur mee bezig, 4 personen achter de balie bemoeien zich ermee in het Frans en het Engels en uiteindelijk lukt het, maar het geeft opnieuw aan dat Fransen wel erg in hun eigen wereld leven en totaal geen zicht hebben op internationale afspraken! We hadden het kaartje overigens net zogoed niet hoeven kopen, want ook in de TGV naar Parijs wordt niet gecontroleerd!


Als we na deze acties even rustig gaan zitten om koffie te drinken, zie ik dat onze trein een uur eerder gaat dan waar we op rekenden. 11.15 ipv. 12.15! Dus dat wordt nog even hollen, fietsen in liften slepen en de plek in de trein opzoeken. Gelukt! In de TGV is een aparte coupe waar ook de fietsen kunnen staan (maximaal 3) en je zitplaats is bij die fietsen gereserveerd.
In Parijs hebben we ruim de tijd om van Gare Montparnasse naar Gare de L’Est te fietsen en we doen er 22 minuten over. Je fietst op de bus- taxibaan en krijgt alle ruimte. Een leuke tocht. Op het station staat ook de trein naar Troyes klaar en kunnen we er de fietsen weer makkelijk in kwijt. Met 10 minuten vertraging komen we aan, zoeken een hotel op en als we daarheen willen gaan barst er een enorme onweersbui los die 3 kwartier aanhoudt. We schuilen onder de luifel van een winkel en rijden daarna naar ons prachtige appartement in een spiksplinternieuw hotel dat op een oud fabrieksterrein is gebouwd op de resten van een oude fabriek, deels met gebruikmaking van bestaande muren en constructies. Er is ook een grote garage met apart hok voor de fietsen. De Seine stroomt op 2 plaatsen om het hele complex heen!
De supermarkt is om de hoek, we halen ons avondeten en zien het vervolg voor de komende week weer helemaal zitten!


30mei-wijindetrein
En ook wij hebben een mooie plek naast onze fietsen!

Troyes - Montier en Der

Donderdag 31 mei, 88km.

Opnieuw vroeg wakker en na ontbijt vertrekken we via de mooie oude straatjes van Troyes op weg naar de fietsroute langs de oevers van de Seine en daarna het Vélovoie Des Lacs. Het is prachtig weer en we fietsen met plezier. Langs de route wordt op een aantal plaatsen onderhoud gepleegd waardoor soms vreemde blokkades ontstaan. Er zijn wel omleidingen aangegeven (niet erg duidelijk), maar het lukt ook wel om je fiets erlangs te slepen. De meest ingrijpende plek is ter hoogte van Courterangers, waar over een afstand van ruim een kilometer het wegdek geheel is weggeschraapt en de ondergrond van het nieuwe wegdek al wel is gestort. Maar over losliggende keien fietst het wat lastig.

31mei-keienweg
Over een lengte van ruim een kilometer is het gehele asfaltdek weggeschraapt en er ligt nu een nieuwe ondergrond waarover moeilijk valt te fietsen. Gelukkig is dat over een paar weken weer heel mooi asfalt.

Opvallend ook is dat langs de hele route nergens iets is te krijgen, geen drinken, geen eten, helemaal niets.
Als we bij het Lac D’orient aankomen is daar wél een soort bar met bankjes en drink/eet mogelijkheden, maar die is vandaag dicht! Vanaf hier loopt de route langs de oevers van het meer op een hoge dijk of door de bossen. Een mooi gedeelte. Op de internetpagina van de route had ik gezien dat ter hoogte van Geraudot wat zwaardere werkzaamheden worden uitgevoerd en als we daar aankomen nemen we niet het risico en volgen de omleiding. Dat is wel een stuk dalen en weer klimmen en uiteindelijk 3 kilometer langer. Na de meren wordt het een route door heuvelachtig landschap maar allemaal heel goed fietsbaar! De wind is mee en de temperatuur is 30º. Het laatste stukje van de route doen we over de drukke hoofdweg en bij binnenrijden van Montier rijden we langs de supermarkt en dan recht op ons prachtige Maison des Officiers aan. Een heel bijzonder hotel met een rijke geschiedenis! We zijn de enige gasten in dat reusachtige huis. Voor de fietsen is er een goede bergplaats.

31mei-paardenstallen
Bij ons prachtige "Maison des Officiers" hoort ook een door Napoleon opgerichte stoeterij met bijhorende stallencomplexen.

31mei-oudekerk
Prachtige oude gebouwen en kerk zijn onderdeel van het hele complex.

Montier en Der - Reviginy sur Ornain

1juni-brug
Bij het Lac du Der-Chantecoq (een watersportgebied), gaat het fietspad over een lange brug.
Vrijdag 1 juni, 86km.

Zoals voorspeld is het vandaag grijs weer. We staan om 6.30u op en na ons eigen ontbijt rijden we om 8.30 weg. Via de D12 het dorp uit en dan het via het Vélovoie des Lacs de Champagne naar het Lac du Der-Chantecoq. Het is een erg mooie route, licht golvend en door veel bos. Er is vrijwel geen verkeer. Bij het meer is veel activiteit van schoolkinderen op zeilkamp en wij weten bij een kampeerterrein een leuke plek te vinden voor onze ‘koffie-onderweg’.
Wij gaan weer verder en komen uit bij het fietspad langs het Canal D’amenée dat ons naar St. Dizier voert. Wind in de rug is bij dit grijzige weer wel prettig. In St. Dizier houdt het pad op en rijden we naar het centrum. Het is een rommelige, vieze stad, veel leegstand en weinig moois. ↓

1jun-jachtgebied
Het bosgebied waar we na de regenbui doorheen rijden is ook een jachtgebied dat in de weekends gesloten is!

We nemen op het centrale plein een koffie met gebak en gaan dan weer verder. Via de D16 richting Cheminon, maar bij Trois Fontaines besluiten we de fietsroute weer te gaan volgen. Dat hadden we vanaf St. Dizier bewust niet gekozen wegens veel onverharde stukken. Vanaf het punt waar we nu staan is het echter een prachtige route. Er is wel weer een stuk onverhard dat we omzeilen via een korte variant maar daar worden we wel overvallen door een korte, krachtige regenbui!→↑


Na Sermaize-Les-Bains rijden we langs het Canal de la Marne au Rhin, een heel mooi stuk naar Revigny waar we opnieuw in een enorm landhuis een onderkomen vinden. Er is een prachtige tuin bij met veel bloemen en een heel bijzondere boom. Fietsen kunnen in de bergkelder. Wij doen boodschappen in de buurt en eten later buiten. Er is nog een echtpaar uit Denemarken op de fiets en een Belgisch paar met een busje.

1jun-canalmarnerijn
Langs het Marne-Rijnkanaal.
1jun-doorgangopbrug

Bij het binnenrijden van Revigny moeten we nog wel een blokkade nemen: de brug (over de spoorweg) is gesloten!
Gelukkig bleek er voor voetgangers/fietsers een doorgang te zijn. Dat scheelde weer 5 kilometer omrijden!
1jun-brugdicht

Onze prachtige verblijfplaats in Revigny.
1jun-landhuis


Reviginy sur Ornain - Verdun

2jun-marnerijnkanaal
Het fietspad tussen de spoorweg en het Marne-Rijnkanaal.
Zaterdag 2 juni, 83km.

Inmiddels beginnen de plannen over hoe we richting huis kunnen gaan, vorm te krijgen: de Maas ligt nu binnen ‘pedaalbereik’ en als je Maas zegt, zeg je ook Nederland.
In 2012 hebben we de Trans-Ardennen fietsroute van Givet naar Charleville gereden en die zouden we dan nu andersom kunnen doen.
Bovendien is het fietspad inmiddels over een langer traject uitgewerkt en het is een plezierige manier om weer dichterbij huis te kunnen komen.
Het is mooi weer als we vertrekken, nog een beetje grijs, maar later veel zon. We rijden over de ‘gewone’ weg weer naar het fietspad langs het Marne-Rijnkanaal. Dat fietspad is een wat gruizig pad met veel begroeiing van hoog gras en struiken langs de zijkanten die hinderijk tegen je benen aan slaat.
Bij Varney missen we de afslag doordat daar het fietspad in een tunneltje onder die weg door gaat waar je eigenlijk op zou moeten rijden, en pas een paar kilometer verder (als Bar-le-Duc wel erg dichtbij komt) ontdekken we onze fout. Omkeren dus en nu wel opletten.

2jun-fouteroute
Eigenlijk hadden we hier het weggetje links moeten nemen, maar daar komen we pas achter als we al bijna bij Bar-le-Duc zijn!
2jun-marnerijnkanaal-gras
De begroeiing langs het kanaal is hinderlijk hoog en slaat bij het fietsen tegen je benen. Controle op teeken is noodzakelijk! Het wegdek zelf is ook wel aan onderhoud toe.

Tot aan de afslag naar La Vaux Marie is het een saai landschap met veel graan en mais. In de dorpjes die we passeren is absoluut helemaal NIETS te krijgen! Vanaf Beausite klimmen we door een wat mooier landschap naar het hoogste punt van vandaag, de brug over de TGV-lijn. Daarna een mooie afdaling door bosrijker gebied en we bereiken dan bij Villers-Sur-Meuse de Maas! Een flinke tegenvaller: de rivier is hier nauwelijks te zien en nog maar een smal watertje, de weg ernaast (nou ja, ernaast, de rivier ligt goed verscholen tussen het groen, vaak op honderden meters afstand) is een saaie weg met veel verkeer van/naar Verdun. We zetten maar even door en bij die stad weten we een mooi, vernieuwd pad langs de oever te vinden (voor wandelaars en fietsers) dat ons zonder een meter te klimmen in het centrum brengt. Bij de sluis na het tunneltje komt een medewerker van de waterwerken naar ons toe en vraagt of we water willen hebben (voor onze bidons) en tijdens een praatje weet hij ons ook een hotel aan te bevelen. Daar gaan we op af en er blijkt plaats te zijn.
Verdun is een mooie, levendige stad met veel terrasjes langs de Maas. Wij doen eerst boodschappen, gaan nog even langs het station: de trein naar Thionville en daarna fietsen over de Vennbahn behoort tot de opties, maar morgen rijdt er niets! Daarmee is voor ons duidelijk wat we de komende dagen op het programma hebben. We eten (dus niet alleen vanavond) aan de oever van de Maas.


2jun-tunnelverdun
2jun-verdun
Bij het binnenrijden van Verdun moeten we door een smal tunneltje (links) en we komen dan via de straatjes van de binnenstad uit bij de prachtige oever van de Maas.

Maar voor we bij Verdun zijn fietsen we door eindeloze, uitgestrekte groene graanvelden...
2jun-grotegroenevelden

De mooie route om Verdun binnen te rijden

Verdun - Mouzon

3jun-klimmennaarmouzon
De rustige klim op weg naar Mouzon.
Zondag 3 juni, 78km.

Mooi blauw weer als we opstaan en dat blijft zo de hele dag met temperaturen tot 30º. Om 8.15 rijden we al en volgen weer de Maasroute. Die kent 2 varianten: noord (die rijden wij) en zuid (daar komen we vandaan). Opnieuw ligt de rivier steeds ver van de weg af, een enkele keer komt een bocht even langs om ook weer snel te verdwijnen. In Marre drinken we koffie (en krijgen er 2 crêpes als ‘cadeau’ bij). We doen dat bij het hotel dat gisteren ook een optie was geweest als we in Verdun niks gevonden hadden.↓

3jun-monument
In deze streek staan honderden monumenten en herinneringspalen voor de oorlog van 1914-1918.

De route van vandaag is wel veel fietsvriendelijker en minder druk. Dat komt misschien doordat we vroeg zijn, mogelijk ook omdat het zondag is. Ook vandaag weer hebben de dorpjes waar we door/langs komen helemaal niets te bieden op koffie/thee/fris/ijs/gebak gebied. En daar waar wél iets is, ligt het dorp 3 kilometer van de route af!
Opvallend in de hele streek (ook gisteren al) zijn de vele verwijzingen en borden met informatie over de herinnerings-velden aan de oorlog van 1914–1918.
Na Doulcon (waar we langs de weg een mooie rustplek vinden om een lunchpauze te houden) wordt de route wat ‘kleinschaliger’ en vooral na Laneuville is het een prachtig gedeelte met een paar stevige klim- en daalstukken.→↑

3jun-rustplek
We vinden een uitstekende rust- en lunchplek in de schaduw.

Bij Beumont-En-Argonne gaat de maasroute via Yoncq, maar je kunt ook een verkorting kiezen via de D19 naar Mouzon. Wij kiezen voor dat laatste, vooral ook omdat er net een Nederlands fietspaar langskomt dat aangeeft dat het goed is te doen. Zeker ook omdat voor ons de steilste stukken nu gedaald kunnen worden!
In Mouzon komen we weer (en ook weer helemaal alleen) in een enorm ‘Manoir’ terecht met prachtig ingerichte kamers en veel bijzondere details. Het ligt heel rustig in een grote tuin. Ook het plaatsje zelf is prettig met een bijzondere kerk en andere gebouwen. We kunnen er uitstekend in een pizzeria eten.

3jun-schaduw
De schaduw fietst ook mee...

3jun-opwegnaarmouzon
Het laatste deel op weg naar Mouzon.

Mouzon - Monthermé

4jun-luxepauze
Zicht op de Maas bij Bogny-sur-Meuse
Maandag 4 juni, 69km.

Mooi weer en een bescheiden ontbijt. Bij de supermarkt nog even wat boodschappen en via de D27 richting Sedan. Het is een rustige weg en dan begint, 7 kilometer voor Sedan eindelijk het echte ‘fietspad langs de Maas’! Hier keken we 2 dagen geleden naar uit! Het asfalt is uitstekend, de omgeving bijzonder en het fietsplezier is groot. Het is wel vrij benauwd en klam weer.
We nemen er alle tijd voor, want om 12.30u hebben we afgesproken bij een kennis die in Charleville woont, het fietspad grenst aan haar achtertuin!

4jun-beginfietspadlangsdemaas
Hier begint het fietspad langs de Maas dus pas echt!

Na Sedan drinken we koffie in Donchery en rijden dan naar onze kennis toe waar we ruim anderhalf uur doorbrengen.
Het deel daarna is bekend terrein omdat we hier al in 2012 reden, komend van de andere kant. We houden in Bogny-Sur-Meuse nog een ‘luxepauze’ want we willen niet al te vroeg in ons hotel aankomen. In dat hotel hebben we later een erg leuke (en grote) vierpersoons-kamer met uitzicht op de brug over de Maas. We kunnen er ook nog uitstekend eten.

4jun-sluischarleville
In Charleville-Mézières maakt de Maas een paar grote lussen. Voor de scheepvaart zijn daar een paar doorsteken gemaakt met sluizen.

4jun-ardennenheuvelslangsdemaas
De heuvels van de Ardennen vormen het fraaie decor op deze route.

Monthermé - Dinant

5jun-mistkomtop
Als we Revin naderen, komt ook de mist opzetten en wordt het fris.
Dinsdag 5 juni, 85km.

Het is zonnig weer als we om 8u wegrijden maar de wind is veel sterker (en natuurlijk tegen) dan voorspeld was, dus we moeten stevig trappen. De temperatuur is aangenaam, maar na Revin hangt er een mistige nevel in de lucht en rond de heuvels en wil de gevoelstemperatuur niet hoger dan een graad of 12º worden.
De tunnel bij Revin is nu wel weer open voor fietsers (in 2012 moesten we omrijden) en we willen koffie drinken in hotel Le François, maar dat gaat niet: gesloten volgens het onbeschofte personeel. We gaan dus verder en in Fumay lukt het wel. Dat blijft trouwens een probleem op deze route, de horecavoorzieneningen onderweg zijn uiterst mager, een bezwaar dat we in 2012 ook noteerden. ↓

5jun-tunnelrevin
In Revin is de tunnel ook weer voor fietsers toegankelijk.

Na een kilometer of 40 krijg ik door de tegenwind en de kou wat last van mijn knie en gaan we het wat langzamer doen. Als rond 11.30u de zon wat gaat schijnen verdwijnt het probleem ook weer! Bij de kerncentrale van Chooz maken we weer de klim (voor de centrale langs) en komen dan op het laatste stuk naar Givet.→↑


5jun-eindfietspadlangsdemaas
In Givet eindigt (of begint) het "Voie Verte Trans Ardennen".

Hier verdwijnen ook de typische heuvels van de Ardennen, langs de oever, uit beeld. In Givet zijn bijna alle restaurants en bars gesloten dus eten we maar ons eigen spul, zittend op een muurtje met uitzicht op de Maas.
Het laatste stuk naar Dinant gaat afwisselend over jaagpaden, sluispaden of de normale weg. We arriveren om 15.45u en zitten in een ontzettend leuk huisje met alle comfort. We kopen eten, bezoeken het geboortehuis van Adolphe Sax en wandelen naar het station om te kijken hoe we thuis kunnen komen. We hebben al besloten dat we niet verder langs de Maas gaan fietsen, het traject vanaf Dinant tot Maastricht is vooral industrieel gebied waar een fietspad doorheen loopt. Dat zien we de volgende dag bevestigd als we met de trein het hele stuk langs de Maas doen.
We hebben een zeer gevarieerde vakantie gehad met uiterst onverwachte bestemmingen, situaties en weersomstandigheden. En we hebben net zoveel kilometers gefietst als in de trein gezeten!


5jun-dinantinzicht
Dinant in zicht!

Laatste versie: vrijdag 17 augustus 2018

Built with BBedit Terug naar de Indexpagina
Marc Zoutendijk – © 1993-2093
Hier is een mailformulier
powermacosx