Winter in de Lente
Een voorjaarstocht vanuit Madrid
29 april – 11 mei 2004

sierrasneeuw1.jpg
Uitzicht op de besneeuwde Sierra de Guadarrama

Voor een korte voorjaarsvakantie hadden we de ogen gericht op het gebied rond Madrid, en dan vooral de Sierra de Guadarrama of de Serrania de Cuenca. In de Sierra de Guadarrama zou dan de aandacht vooral op het Parque Natural Hayedo de Tejera Negra komen te liggen. Een gebied dat vanuit Madrid in 3 dagen zou kunnen worden bereikt.
Omdat de weersvoorspellingen voor Spanje al een tijd ongunstig waren had ik een aantal alternatieven bedacht die er vooral op neerkwamen dat we óf een rondje met de klok mee, óf een rondje tegen de klok in zouden maken.

Omdat het gaandeweg nog veel slechter weer werd dan voorspeld, met sneeuw in de hoge Sierrra's (boven de 1500m was alles onbegaanbaar), veel wind en regen en lage temperaturen, is de uiteindelijke reis toch nog anders gelopen dan het plan was! We zijn zelfs 2 dagen eerder teruggekeerd naar Madrid omdat de weersvoorspellingen zeer veel regen lieten zien voor die laatste dagen. We hebben – op twee dagen na – vrijwel steeds de regenkleding aangehad. Was het niet tegen de regen, dan in ieder geval tegen de koude wind. De temperaturen liepen uiteen van 2° tot 10°! In de zon en uit de wind zittend was het soms wel 15°!


Dit was de route:

Klik hier voor een kaart van de route.
barajasairport.jpg
Aankomst op vliegveld Barajas

De gebruikte kaarten:


Vught – Madrid

Donderdag 29 april
Het vliegtuig vertrekt om 16.00u, maar we zijn al vrij vroeg op schiphol om de fiets in te pakken met de (voor ons inmiddels routinematige) twee-dozen techniek. Als we met alle spullen voor de balie staan lijkt alles vlot te gaan maar het gewicht van onze bagage blijkt 64 kg te zijn! De fiets mag bij Iberia voor niets mee als hij binnen de 20kg bagage valt, maar hij weegt nu inclusief dozen al 32 kg! Bij Transavia hebben we hem nooit gewogen, omdat je daar voor het fietsvervoer betaalt. Die dozen zijn ook vrij zwaar (4kg per stuk) waardoor we nu eigenlijk met een flink overgewicht zitten, want de fietstassen wegen ook 32kg! De baliemedewerkster ziet dat we vrijwel geen handbagage hebben (alles zit in onze fietstassen), ze mag eigenlijk 25 kg per persoon toestaan maar ze knijpt voor ons haar ogen dicht en alles kan mee zonder extra kosten.
Als ze vervolgens de fiets wil aanmelden bij de bagageafhandeling om op te komen halen, blijkt er een nieuw probleem: de fiets zou te groot zijn in deze vorm om door de deur van het bagageruim te gaan (een Airbus A320), en als hij wel zou passen zou hij weer niet in het bagagenet passen! ⇒


Wat nu weer? De vrouw achter de balie weet van aanpakken, ze belt, schrijft briefjes en hangt speciale labels aan onze bagage om te voorkomen dat die wél, maar de fiets niét mee zou gaan. We zitten geruime tijd te wachten en gaan dan uiteindelijk door naar de gate om daar te kunnen horen of die fiets nu wel of niet mee kan.
Dan zie ik met eigen ogen hoe onze fietsdoos op de bagageband bij het vliegtuig wordt geladen en inderdaad blijft steken in de deuropening! Hij gaat er weer af en wordt op een enorme wagen gelegd waarmee ook containers het vliegtuig in worden gereden. Die rijdt naar de andere laaddeur van het vliegtuig, en nu gaat hij er probleemloos in. Ook zie ik dat nu onze andere bagage uit een stapel wordt gehaald en wordt ingeladen, de briefjes hebben gewerkt! Wij stappen opgelucht in en landen om 18.45 in Madrid.
De doos wordt – na alle overige bagage – op de rolband naar binnen geschoven, hij past maar net door het luik en wij lichten hem weer meteen van de band. De dozen zijn gehavend en die laten we maar weer achter, er is ook geen bagageruimte waar ze bewaard kunnen worden (alhoewel er een bagageafdeling van Iberia in de hal zit waar het in principe wel zou moeten kunnen, maar we hebben er geen zin in). De fiets is verder in orde.


hotelosunabed.jpg
Even bijkomen van de reis. . .


Ik had vanuit Nederland al een hotel gereserveerd waar we in 1997 ook een paar dagen hadden gezeten, hotel Osuna, in de wijk Barajas vlak bij het vliegveld en dicht bij de uitvalswegen zodat we niet eerst half Madrid door moesten fietsen bij aankomst en vertrek.
Via een drukke verkeersweg, en een wat rustigere parallelweg zijn we om 19.30 na een ritje van 6km in ons hotel. We eten wat van onze voorraad en komen even bij van de reis. Het is hier aangenaam, zonnig weer. De verwachting voor de komende dagen: wisselvallig en koel. We zullen zien!


Madrid – Pastrana

30 april, 92 km
We staan om 8u op, eten op de kamer ons eigen ontbijt en rijden om 9.45u weg. De weersverwachting voor het gebied ten oosten van Madrid (de Serrania de Cuenca) is beter dan voor de Sierra de Guadarrama en daarmee is ook ons routeplan bepaald: we doen een rondje tegen de klok in, en voor vandaag betekent dat dat we richting Pastrana zullen rijden. Vanuit de wijk waar we nu zitten (Barajas) gaat een grote, lange avenida van Canillejas naar Vicalvaro in het zuiden van Madrid. ⇓

nuevobaztan.jpg
Vandaag nog in de zon genieten van de mooie bomen en bloemen! We zijn net Nuevo Baztán uitgereden.

Er valt goed te fietsen en het verkeer valt eigenlijk wel mee. Bij Vicalvaro kom je in een grote industriewijk terecht en er wordt hier ook driftig aan het aanleggen van nog bredere wegen en fly-overs gewerkt, zodat we nog even door moeten bijten op de M203, vooral door het vrachtverkeer, maar als we eenmaal op de M823 rijden (om van de drukte af te komen) wordt het een stuk beter. Het weer is vrij zonnig, er zijn grote stukken blauw en de wind waait vrij krachtig, maar wel met ons mee! De M823 is een kleine weg die van de hoofdweg afvoert om er later weer op terug te komen, maar we rijden door een aangenaam landschap met veel groen en bloemen en licht heuvelachtig. In Rivas nemen we even tijd voor koffie, dalen over een net geasfalteerde weg af naar de M203 die ons naar Mejorada del Campo brengt. Daar doen we boodschappen en gaan dan door het dorp naar Velilla de San Antonio waar we weer de aansluiting met de M217 naar Loeches zoeken. Eenmaal op die weg is het echt rustig en dat zal tot aan Pastrana zo blijven. Het landschap is ook hier licht golvend en het valt eigenlijk erg mee. We hadden ons ingesteld op tamelijk saai landschap op de hoogvlakten rond Madrid, maar het is hier plezierig fietsen. Bij de afslag naar Pozuelo del Rey moeten we voor het eerst pas echt klimmen en daarom nemen we in Pozuelo een heerlijke lunch met Linzensoep en Kipfilet met tijm. Smaakt uitstekend waarna we weer vol energie verder gaan. We komen nu op de M219 naar Nuevo Baztán waarna een stevige afdaling ons naar het rivierdal voert (de bomen staan hier prachtig in bloei), en daarna weer stevig klimmend het dal uit. Vooral na Olmeda de las Fuentes zit een forse klim. Na Valdealcalá krijgen we een reusachtige afdaling naar de M215/M236 waar we afslaan naar het noorden om de CM2003 naar Pastrana te nemen. ⇒

fietsingroenedal.jpg
Allemaal groene dalen door de vele regen...

Deze weg voert door een prachtig dal en klimt licht tot matig (< 5%) tot aan Escariche waar we een korte pauze houden om dan weer wat pittiger te klimmen naar Escopete. Het gaat ons wel in de benen zitten, want we hebben inmiddels zo'n 80 kilometer gereden en veel hebben we niet getraind. Het laatste deel gaat weer over een hoogvlakte (tot aan de CM200) waarna we snel en steil naar Pastrana afdalen. De bewolking is wat toegenomen, er valt zelfs een spatje regen uit dat echter door de wind gelijk weer opdroogt.
We komen terecht in Hostal Mayno waar we een leuke kamer hebben met uitzicht over een deel van het dorp. De fiets kan in de strijk/was-ruimte staan.

Vandaag blijkt Cruce de Mayo te worden gevierd, en de herinneringen aan onze tocht in 2002 van Faro naar Sevilla doen het ergste vrezen als we ook hier vuurwerk horen, maar het blijft gelukkig bij een paar knallen. In het dorpje zijn al veel mensen op de been, er worden vuren gestookt, en de versieringen met bloemen worden op de muren aangebracht.
Er valt 's-avonds regen en we horen de mensen nog zingend over straat gaan als wij al in bed liggen.

pastrana.jpg
Uitzicht op Pastrana vanuit onze kamer. De lucht voorspelt niet veel goeds.

Pastrana – Sacedon

1 mei, 44 km
Als we opstaan is het geheel grijs en valt er een gestage regen. We eten maar op de kamer want het hotel heeft (in ieder geval vandaag) geen ontbijtservice of een bar die open is.
Om 10u rijden we weg, geheel gehuld in onze regenpakken die we aanhouden tot we in Sacedon zijn. Het is 5°!
De regen valt niet heel erg hard en we hebben de wind nog steeds mee, waardoor je niet van die enorme watervlagen in je gezicht krijgt, dat maakt het fietsen nog wel te doen.
We dalen eerst een km of 9 en gaan dan over een rustig klimmende weg (CM2009) door een prachtig landschap. Veel graan en bloemen en ondanks de regen een plezier om door te rijden. Er zit een pittig stuk klimmen in, een heuvelrug over (vóór Anguix), maar dat pittige komt vooral door de hitte in de regenpakken! Anguix blijkt trouwens helemaal geen dorpje te zijn maar is een omheind en afgesloten jachtgebied. Vlak voor de aansluiting met de N320 is een afslag naar rechts, en via een smal weggetje lijk je binnendoor naar de stuwdam bij Sacedon te kunnen rijden. Bij het bruggetje over de Taag is dan weer een splitsing waarbij wij rechtdoor gaan om uiteindelijk vast te lopen aan de voet van de stuwdam. Het blijkt een serviceweg te zijn.


Het weggetje aan de overkant slingert mooi omhoog, maar wij willen geen risico lopen en gaan dan maar terug naar de hoofdweg om later te zien (als we boven bij de stuwdam zijn) dat we dat weggetje maar beter wel hadden kunnen nemen omdat het mooi aansluit boven bij die stuwdam. Onthouden voor als je er zelf ooit langs komt!
Gelukkig is de hoofdweg niet al te zwaar, voert door een mooi bos en er is ook niet veel verkeer. Als we om 13.30u Sacedon binnenrijden, stopt de regen en gaat de zon schijnen!
We hebben in het hotel een heel leuke kamer in de tuin achter het hotel met uitzicht op het zwembad. De fiets staat in de galerij voor de kamer. De verwarming in de kamer gaat aan, de kleren worden te drogen gehangen en wij gaan naar de eetzaal (die ook verwarmd is! Dat hebben we nog nooit eerder meegemaakt in Spanje). We eten een heerlijk lunch met soep en forel die ons ook inwendig weer helemaal opwarmt. We houden siësta en gaan daarna boodschappen doen, maar op zaterdag is hier vrijwel alles dicht. Alleen bij het benzinestation vinden we nog wat en bij de pasteleria kunnen we nog voor wat lekkere broodjes terecht. Er valt nog een stevige stortbui. We blijven daarna lekker op onze verwarmde kamer.


Sacedon – Priego

2 mei, 60 km
Als we opstaan is het grijs maar droog en dat blijft het tot we in Priego aankomen op wat verdwaalde waaibuitjes na. Af en toe schijnt zelfs even de zon, alhoewel het zwaar bewolkt blijft. Het is 8° en in de zon loopt het op tot 15°. ⇓

naarpriego.jpg
Na het passeren van de CM2015 gaan we naar Priego.

We nemen eerst de N204 naar Pareja waar een 10 km lange klim begint. We hebben bij vertrek onze regenkleding nog aan, meer tegen de wind en de kou dan tegen de regen, maar tijdens de klim is dat niet te doen en gaan geleidelijk aan alle laagjes uit. Gedurende de rest van deze etappe gaat er dan soms weer een extra laagje aan, vooral tegen de koude daalwind, maar het blijft droog. Na de klim volgt een stevige, lange afdaling langs Escamilla naar de CM2015 en dan verder dalend over de CM2032 naar Salmeroncillos de Abajo.

pareja-col.jpg
Na Pareja volgt een mooie klim naar een naamloze col.

Door een prachtige omgeving gaan we nu afwisselend klimmend en dalend langs Valdeolivas en Albendia waarvandaan we Priego al tegen de berghelling zien liggen. Bij aansluiting op de CM2106 volgt de laatste, korte klim naar Priego waar we om 15.30u aankomen. In Hostal los Claveles is geen plaats of willen ze geen gasten. Het is ook een vervelende tent en ze raden ons aan door te gaan naar Cañamares, want volgens hen is ook het andere hotel in het dorp, El Rosa, vol! We gaan toch maar even kijken, en hoewel het er vol is met een bus Spanjaarden is er in het hotel genoeg plaats!! We hebben een leuke kamer met een balkonnetje en uitzicht op een bloementuin. De verwarming gaat meteen weer aan!
Als ik later ga vragen waar ik de fiets kan zetten, blijkt de hotelbaas Nederlands te spreken! Hij heeft in Holland gewoond en gewerkt. Hij had zelf al geprobeerd de fiets te verplaatsen, maar hij stond op slot.
We eten 's-avonds – als enige gasten – in de bar, er is speciaal voor ons gedekt en we krijgen een lekkere maaltijd met gebak toe vanwege moederdag. Het regent inmiddels alweer de hele middag en ook gedurende de nacht valt er veel regen. Ook voor morgen is de verwachting niet gunstig.


Priego – Beteta

3 mei, 37 km
Egaal grijs en regen als we opstaan. We nemen een dubbel ontbijt en vertrekken om 11u in regen en wind en dik ingepakt. Van Priego naar Cañamares loopt de CM2023 door de Estrecho de Priego, een prachtige desfiladero, maar zelfs in de regen is het heel mooi om te doen. Af en toe stormt het flink in de kloof, maar in 50 minuten rijden we, klimmend en dalend naar Cañamares waar we boodschappen doen en in een bar een lekkere bak koffie nemen. ⇓

canamaresindal.jpg
Terugkijkend op Cañamares vanaf een mooi weggetje boven de tunnel door de col.

Als we vertrekken is het vrijwel droog, maar de temperatuur komt vandaag niet boven de 8°! In de wind houden we onze regenkleding wel aan, maar de jasjes open om de ventilatie op gang te houden. Even voorbij Cañamares is een tunnel die verboden is voor wandelaars, fietsers, paarden en landbouw-voertuigen. Gelukkig hebben ze de oude weg over de col uitstekend opgeknapt. Het is een prachtig weggetje dat zich door de bossen slingert en waar we heerlijk fietsen. Ná de col gaat de weg weer prachtig verder om bij Cañizares fors te gaan klimmen om dan bij Vadillas stevig het dal in te storten, waar een enorm stinkende fabriek staat, maar daar zijn ook nog 2 hotels/hostals. Wij willen echter verder maar nemen in een bar nog eerst een stevig stuk tortilla bij de koffie en de thee en hebben zodoende genoeg energie voor het laatste stuk: de prachtige Hoz de Beteta. Een 8 km lange kloof door een woest landschap met aan alle kanten neerstortende en razende watermassa's. Prachtige watervallen, rivieren, beekjes, stromen, ondergelopen velden, kanalen en andere vormen van waterbeweging. Al dat neervallende water veroorzaakt wel een enorme herrie! ⇒

waterval.jpg
Het lijkt wel of Jonne in een motorpak rondloopt!

De eerste 3 km zijn vrij fors om te klimmen, daarna steeds 2%-4%. De lucht is dreigend maar het blijft gelukkig droog. Als we bij de afslag naar Carrascosa komen is de kloof abrupt afgelopen, de rotswanden houden gewoon op, we fietsen gewoon een ander decor binnen!

orchidee.jpg

De laatste kilometers voeren door open land, een weids dal, en alleen het dorp inklimmen is nog even pittig. Om 15.30u staan we bij hotel Los Tilos voor de deur. De fiets kan in de grote garage onder het hotel. Als je zelf ook in dit hotel wilt gaan zitten, neem dan (als je uit dezelfde richting komt) de afslag naar rechts bij het benzinestation, dan kom je bij die garage uit zonder die steile klim te hoeven maken!In het hotel blijkt ook een groep Nederlandse wandelaars te zitten die een SNP wandeltocht in dit gebied maken. Wij lopen zelf na ons te hebben opgefrist een mooie wandeling vanuit het dorp en komen daarbij zelfs orchideeën tegen. We hebben vanaf de hoge bergrug waar we op lopen een mooi uitzicht over het dal met Beteta.


hozdebeteta1.jpg hozdebeteta2.jpg
Een prachtige waterval in de steile wanden van de Hoz de Beteta.

Beteta – Salinas de Almallá

tajo2.jpg
De borden waarschuwen voor de gevaarlijke afdaling. Er staat een behoorlijk koude wind in dit gedeelte. De capuchon is echt nodig.

4 mei, 34 km
Als we opstaan is er veel blauw te zien, maar de bewolking komt wel opzetten. Als we wegrijden om 10.40u schijnt de zon toch al flink tussen de wolken door. Vanuit Beteta klimmen we door een mooi gebied naar Cueva del Hiero over de CM210 en dan verder naar de provinciegrens. Het is 5° en boven onze hoofden vliegen de roofvogels angstig dicht over! We gaan dan prachtig afdalen naar Poveda de la Sierra waar we een flinke bocadillo-tortilla nemen met een bak koffie erbij. We besluiten door te gaan (we zouden ook hier kunnen blijven, het is een leuk hotel waar we nu zitten), het is redelijk weer – in de zon zelfs warm – en we willen proberen het onverharde pad langs de Taag te nemen.

Tussen Poveda en Taravilla rijden we door het Parque Natural de Alto Tajo, een woest en ruig gebied dat wordt gekenmerkt door zeer diepe kloven waar de weg zeer steil doorheen gaat. Vroeger slingerde die weg zich omhoog en omlaag, na de recente 'verbeteringen' is de helft van het aantal bochten eruit gehaald en stort je met je fiets over die weg ware afgronden in waarbij de remmen het zwaar te verduren hebben. Je moet echter aan de andere kant weer omhoog, en bij stijgingspercentages van 11%-18% betekent dat veel lopen en sleuren aan zo'n fiets.
Dat kunstje moeten we 3 keer achterelkaar uithalen. Op het hele traject komen we één vrachtwagen, één personenauto en één busje tegen. Voor wie ze die weg hebben verbeterd is de vraag die in je hoofd blijft rondspoken. En ook hoelang die weg zo blijft liggen, want nu al zie je de corrosie toeslaan op veel plaatsen.

salinas2.jpg
Restanten van vroegere bewoningen in de heuvels boven Salinas. Ook de zoutpannen zijn goed te zien.
tajo3.jpg
Hier staat de zon weer flink te schijnen. Dat gebeurde iedere keer als we de fiets lopend naar boven moesten sleuren!

Het heeft veel geregend en daardoor verschuiven aardig wat steile rotswanden die geen steun meer hebben van bomen en struiken. Tussen de 2e en de 3e klim (precies dáár waar je weer gaat klimmen en een maximum daalsnelheid hebt bereikt) ontdekken we het pad langs de Taag dat een mooie doorsteek zou vormen, we stoppen met enige moeite en zien dan dat het pad – door de vele regen van de afgelopen periode – niet begaanbaar is! Het staat onder water en het begin ervan is een grote modderpoel. Het ligt er prachtig bij, mooi tussen de bergwanden in, maar we hebben er geen vertrouwen in. Dan maar weer de laatste klim met snelheid nul beginnen.
In Taravilla houden we een korte pauze, eten wat en dalen af naar de aansluiting met de CM2111, een weg waar we in 2000 ook overheen kwamen, maar toen was het 35°, nu 12°!

Als we naar Almallá rijden blaast een sterke wind ons zowat de andere kant op. Almallá bestaat uit 5 huizen en een zoutpan en heet ook eigenlijk Salinas de Almallá. Het hostal staat in de gidsen bij Tierzo genoemd dat hier 5 kilometer vandaan ligt (onzichtbaar achter de heuvel). De zoutpannen (uit de 10e eeuw) zijn niet meer in gebruik, maar vormen wel een historisch monument. In het hostal is gelukkig plaats en we worden vriendelijk ontvangen door een ouder vrouwtje dat zich zorgen om ons maakt.
We maken later een mooie wandeling door de heuvels naar Tierzo. Dan zien we ook het fraaie huis in de heuvels liggen dat ik me nog goed van onze vorige tocht kan herinneren en dat langs de route van 'El Cid' ligt. We eten uitstekend in het hostal.

salinas1.jpg
Prachtig avondlicht over de groene velden en de zoutpannen bij Salinas.

Salinas de Almallá – Zaorejas

salinas3.jpg
De populieren hebben nog geen blad en vormen een prachtig contrast met de donkere heuvels erachter.

5 mei, 50 km
Het is egaal grijs en als we om 10.10u wegrijden regent het behoorlijk en we hebben de regenkleding op volle sterkte aan. Maar al na 5 kilometer stopt de regen en bij de afslag naar Terolega/Ventosa is het echt droog en zijn de eerste blauwe stukken alweer zichtbaar. De CM210 golft mooi door het landschap en de omgeving is aangenaam. In Ventosa is niets te beleven en we rijden verder over de stille, smalle weggetjes in de richting van Corduente. Ik bel wel eerst even naar het hotel in Zaorejas om te horen of daar plaats is, want anders moeten we onze plannen aanpassen. ⇒


Schuilplaats op de col.

We rijden door een indrukwekkend gebied, maar het weer is niet erg behulpzaam en op de col schuilen we een korte tijd in een schuilhut om de regen te laten passeren. Daarna blijft het echter wel weer lang droog en schijnt zelfs af en toe de zon weer. Naar Torrecilla del Pinar (3 huizen) rijden we kilometers lang, licht dalend, over een heuvelrug maar dalen daarna steil het prachtige rivierdal in van de Rio Gallo, op dit moment een bruine, woeste modderstroom. We volgen deze rivier een kilometer of 4 vóór hij zich bij de groenkleurige Rio Tajo voegt. Op dat punt komt ook het pad uit dat we eventueel gisteren hadden zullen nemen. We klimmen nu via een heel erg mooi en smal paadje, omgeven door steile rotsen en wonderbaarlijk gevormde rotsformaties het rivierdal uit om na een kilometer of 3 in het open dal beneden Zaorejas uit te komen. We zien ons hotel al liggen, maar weten dat nog niet. Het ligt dichtbij en toch veraf: de weg ernaartoe gaat met een enorme cirkelboog het hele dal rond, en we hebben de eerste helft de wind behoorlijk tegen. ⇒


De route via Cuevas Labradas nl. is onduidelijk omdat de weg die op de kaart staat aangegeven (GU958 naar Torete) niet bestaat of slechts een onverhard pad is, en dat is nu onbegaanbaar. Het blijkt later (als we er aan de andere kant uiteindelijk wel langs komen – over de CM2015) een Camino Forestal te zijn en is bij goed weer zonder problemen te berijden. Wij volgen dit keer dus de CM2015. Na Corduente is langs de route niets meer te koop, en ook Zaorejas lijkt niets aan winkels te hebben. Na Corduente volgt een mooie, rustige klim van 10 km naar een naamloze col aan de rand van het Parque Natural Alto Tajo.

tajo4.jpg
Dalend naar het dal waarin de Taag stroomt.

Het laatste deel is de wind mee, maar dan valt er weer wat regen en zelfs hagel! Om 15.00u rijden we bij het hotel voor. Snel naar binnen, schone kleren aan en dan meteen de eetzaal in waar we nog terecht kunnen voor een heerlijke maaltijd. We kunnen vanaf onze tafel de hele cirkelroute zien die wij net gereden hebben, en iedereen aan tafel hier moet ons ook gezien hebben toen we onze klim naar boven maakten. Dat moet een mooi gezicht zijn geweest in onze felrode regenpakken!
Na een korte rust gaan we het dorp verkennen, maar dat blijkt een trieste zooi, bovendien gaat het ook nog eens regenen! Terug naar het hotel – waar overigens ook overal de verwarming aan is – en we blijven lekker op onze kamer. De fiets staat beneden op de overdekte balustrade van het hotel.


tajo7.jpg
Wat valt daar te zien.....??
tajo8.jpg
Dit!

Zaorejas – Cifuentes

6 mei, 69 km
Veel blauw, zon én wolken als we opstaan. Dat blijft de hele dag zo, maar de temperatuur begint op 4°, zakt dan naar 2°(!) en loopt later op de dag op tot 8° – 10°. We rijden weg over een soort hoogvlakte die ons langzaam naar 1300m hoogte brengt en er waait zelfs wat sneeuw rond! In de zon en uit de wind is het best lekker, maar die wind kunnen we helaas niet uitzetten. Het stormt windkracht 5 à 6 en het buldert in onze capuchons die we vrijwel steeds ophouden tegen de kou. De weg is wel al weer flink aangepast en rechtgetrokken, maar meer verkeer levert dat niet op, want we hebben het rijk alleen. We rijden behoorlijk vlug door, want in de eerste 3 uur hebben we een gemiddelde van 19.3 km/u op de teller; voor ons doen hoog. Als we bij de aansluiting met de CM2101 komen (de weg naar Peñalen), wordt ook duidelijk waarom deze wegen bestaan: voor de wegenbouwersmaffia! Het enige verkeer dat we tegenkomen bestaat uit zandwagens van die wegenbouwers, bezig met het aanleggen van wegen waarop hun zandwagens weer beter kunnen rijden zodat ze weer meer wegen kunnen verbreden zodat er weer zandwagens op kunnen rijden…
In Villanueva de Alcorón nemen we koffie en warmen ons op en gaan op zoek naar een winkel. Die blijkt goed verstopt hoog in het dorp te liggen. Voor het eerst sinds 4 dagen kunnen we weer wat leeftocht aanschaffen voor onderweg. Manmoedig trappen we ons door de volgende 22 kilometer heen waar niets leuk aan is. Als we dalen gaat het wel snel, maar de wind, de kou en de saaiheid hebben toch de overhand.


We zijn toch nog sneller dan verwacht bij de afslag naar Trillo, de CM2115 bij Peralveche. Er volgt nu een 11 kilometer lange afdaling tégen de wind in. Als die wind er niet zou zijn, en als de temperatuur boven de 10° zou willen komen, zou het aardig zijn (sommige stukken zelfs mooi!), nu karren we maar gewoon door. Bij de splitsing met de CM2063 houden we in een bushalte een lunchpauze (wie gaat hier in godsnaam met de bus naartoe?? Er is helemaal NIETS!!!), en vervolgen dan naar Trillo en doen dan de laatste kilometers naar Cifuentes wat rustiger aan, vooral ook omdat het nu wat aangenamer wordt om te fietsen. We passeren voor de derde opeenvolgende dag de Taag. Heel opvallend zijn de grotwoningen in Gargoles de Abajo die allemaal een barbecue voor de deur hebben!
Vlak vóór Cifuentes komt een Spaanse wielrenner naast ons fietsen en vertelt waar we een hotel kunnen vinden. Hij loodst ons mooi het dorp binnen. Hij wijst ons ook nog op het mooie Casa Rural buiten het dorp, maar dat is 5 km klimmen en dat willen we nu niet meer. Bovendien hebben we winkels nodig voor ons eten.
We zijn om 15.00u bij hostal 'Las Secuollas'. De kachel is nog uit, het warme water moet nog worden opgewarmd, dus gaan we op de mooie binnenplaats maar in de zon zitten om warm te worden en te blijven…
Na 3 kwartier is de boiler warm geworden en kunnen we onder de douche. Op de kamer zelf is het nog ijskoud en pas na het boodschappen doen en dorp verkennen gaat die verwarming aan. We zitten met onze ruggen tegen de radiator aan en maken zelfs warme soep klaar!


Cifuentes – Guadalajara

kerksolanillos.jpg
We hoopten hier een bar aan te treffen die koffie zou hebben…
bloemenberm.jpg
Langs de Rio Tajuna loopt de CM2005. De bermen staan vol.

7 mei, 75 km
Zon en veel wolken, er waait een harde wind en het is 7° als we wegrijden in de richting van Solanillos door een heuvelachtig, op duinen gelijkend landschap. We klimmen tegen een kleine heuvelrug op. De koeltorens van de kerncentrale die hier staat zijn al van verre goed te zien. Er zitten soms korte, stevige klimmetjes in het traject (12%-14%) en pas bij de grote zendmasten vóór Malacuera gaan we stevig dalen naar de CM2005 bij Brihuega.

Ons oorspronkelijk plan zou ons nog wat noordelijker brengen, naar Tamajon, maar door de slechte weersverwachtingen voor overmorgen en daarna, besluiten we eerder naar Madrid terug te keren en vandaag gokken we op Guadalajara. Vanaf Brihuega loopt een prachtige weg langs de Rio Tajuña tot aan Lupiana. Het is een rustige weg in het rivierdal dat nu vol staat met bloemen, vooral de wegbermen zijn prachtige kleurenboeketten.


Tot aan de afslag naar Lupiana dalen we steeds met de rivier mee, en naar Lupiana is een mooi klimmend weggetje (de CM9151). Het is nu in de zon zo warm dat voor het eerst alle beschermende kleding uit kan en we in korte broek fietsen! Maar niet voor lang, want nadat we Lupiana gepasseerd zijn en we naar de hoofdweg toe fietsen, wordt het weer een stuk kouder en gaat het volledige pakket weer aan. Op de hoofdweg nog een stukje klimmen, we passeren de Hoge Snelheids Lijn (L.A.V) en dan prachtig afdalen naar Guadalajara tussen mooie rotswanden door.
We vinden in de stad vrij makkelijk hostal Galicia, dichtbij het centrum en we eten in de stad, doen boodschappen en verkennen wat van het oude centrum. Er is een mooie 'Geur'-tentoonstelling, waarbij je allerlei kruiden, specerijen en olieën uit het middellandsezee-gebied en het verre oosten kunt ruiken.


Guadalajara – Madrid

sierrasneeuw3.jpg
Voor het eerst zien we 'in het echt' wat we al de hele week op de TV hadden gezien: Sneeuw in de Sierra de Guadarrama!

8 mei, 91 km
Het is stralend blauw als we om 10u de stad uitrijden bij 11°. We nemen de CM2004 naar Chiloeches en hebben direct een indrukwekkend gezicht op de zwaar besneeuwde Sierra de Guadarrama! Een prachtig uitzicht dat we vrijwel de gehele dag zullen zien vanuit diverse richtingen. Later komen er wel wat wolken, maar het blijft een zonnige en warme dag waarbij we zelfs wat zonnebrand oplopen. Komen we toch nog bruin thuis! In Chiloeches is een nieuw hostal gekomen waar we – voor het eerst deze vakantie – buiten in de zon koffie drinken, het is ruim 20°! We klimmen het dorpje uit en rijden over een groene hoogvlakte naar Pozo de Guadalajara waar we op een mooi warm pleintje uit de wind onze lunch gebruiken.


kelderosuna.jpg
In de kelder van Hotel Osuna heeft de fiets een goede plek.

Dan over de CM2004 naar Pioz, de M234 naar Pezuela de las Torres en de M225 naar Corpa. Dan een mooie afdaling het dal in van de Rio Pantueña en na Torres de la Alameda naar Loeches. Via de M217 rijden we door bekend gebied (Velilla en Mejorada) naar de afslag van de M823 naar Rivas. Er staan hier nu ook veel meer bloemen in de bermen dan een week geleden! We rijden de buitenwijken van Madrid weer binnen en na een bezoek aan de supermarkt waar we onze avondmaal samenstellen, rijden we om 19.00u bij Hotel Osuna weer de parkeerkelder in. Missie volbracht!!
De twee volgende dagen is het zeer wisselvallig weer en bezoeken we musea en de dierentuin. Op de dag van vertrek regent het zelfs zo dat we met de hotelbus naar het vliegveld gaan, een service van het hotel.
Op het vliegveld is er nog wat gedoe om de fiets weer op de juiste manier mee te krijgen, we hebben nu geen verpakking meer, maar door voortvarend optreden van een vrachtmedewerker – die samen met mij de fiets allerlei trappen en roltrappen afzeult tot bij de juiste deur – is dat toch nog snel geregeld. Op Schiphol komt de fiets dit keer binnen over de bagageband voor grote bagage, hij heeft het transport goed doorstaan.


Laatste versie: zondag 17 maart 2013

Built with BBedit Terug naar de Indexpagina
Marc Zoutendijk – © 1993-2093
Hier is een mailformulier
powered by Mac