Alicante - Moratalla
Pech in Mei - Een afgebroken reis!
15 mei — 20 mei 2012


stommepech
tandwieltjessmerig
Dit zijn dan die rottige 'Zahnscheiben' van de firma DT-swiss die niet bestand zijn tegen de krachten die er bij een tandem op worden uitgeoefend.
Bij het linker tandwieltje zie je onderaan in het midden een tandje waarvan de helft is weggesleten of afgebroken. Het resultaat is dat het freewheel voortdurend slipt met luid gekraak en fietsen onmogelijk is.
Op de linkerfoto zijn we dus weer terug in het hotel waar we 's-ochtends waren vertrokken. Als ik een reservetandwieltje bij me zou hebben gehad, was de klus in 10 minuten opgelost geweest…
Vanaf nu heb ik dus altijd een set reservetandwieltjes bij me!

In mei 2010 waren we voor de laatste keer in Spanje en we fietsten toen vanuit Alicante naar Valencia. We waren toen al van plan om diverse vias-verdes te gaan fietsen, maar vanwege de onduidelijkheid over een aantal van die trajecten hebben we dat toen maar gedeeltelijk kunnen doen.
Met name de vv El Maigmó bij Agost en de vv El Xixarra hadden mijn belangstelling omdat ze een mooi startpunt vormen om langs een rustige route naar de Sierra de Segura te rijden, want dat zou een belangrijk doel van deze tocht gaan worden. Vooral ook omdat bij onze tocht in 2008 naar de Segura was gebleken dat de doorsteek door de Segura (onverhard) makkelijk was te bereiken vanuit Pontones.
Ik had me met behulp van google-maps/streetview zeer goed voorbereid op een aantal bijzondere trajecten. Ook alternatieven bekeken en andere digitale kaarten geraadpleegd (OpenstreetMap en Velomap) voor het geval de wegen onmogelijk zouden zijn te befietsen. Dat alles heb ik vastgelegd in digitale sporen voor onze Garmin GPS. Omdat we ook weer in hoog gelegen streken zouden komen (Sierra de Segura, 1800m) waar het nog flink koud kan zijn, besloten we om pas half mei te vertrekken.
Ook de Sierra Morena had ik ingepland, want de herinneringen aan 1997 [lees hier] en het feit dat Google-streetview in Spanje liet zien dat veel van die oude weggetjes gelukkig nog niet zijn 'mishandeld’, maakte ons nieuwsgierig naar een hernieuwde kennismaking.⇒

We zouden ten noorden van Córdoba doorgaan tot Alanís en daarna richting Málaga een weg terugzoeken om van daaruit weer terug te vliegen.
De eerste 5 dagen van deze tocht verliepen volgens plan en hebben ons precies dát laten zien waar we op uit waren: prachtige fietsroutes; maar toen de eerste echte berg moest worden beklommen in de Sierra Los Alamos vanuit Moratalla, sloeg de domme pech toe: net als in 2008 [lees hier] begaf onze achternaaf het! Twee kleine tandwieltjes in het freewheel die in elkaar moeten grijpen en waarvan er een versleten was, maakten verder fietsen onmogelijk. Wachten op onderdelen om te repareren zou lang duren en de onduidelijkheid over de oorzaak van het defect, maakten dat we al snel de beslissing namen om de reis dan maar te beëindigen, omdat we anders in het vervolg van de reis teveel in tijdnood zouden komen. Mijn reisschema van 23 dagen liet niet veel speling toe, in ieder geval niet de 5 dagen die we minimaal kwijt zouden zijn.
Gelukkig konden we weer terecht in het hotel waar we s'ochtends waren vertrokken en werden we ook zeer goed geholpen door de eigenaars. We zijn uiteindelijk met een taxi naar het vliegveld van Alicante gereden nadat ik onze terugvlucht - via internet - makkelijk had kunnen omboeken.


fietsklaarvoorvertrek
Op het vliegveld van Eindhoven, klaar voor vertrek!

Op de dag van vertrek fietsen we naar vliegveld Eindhoven en hebben daar 3 kwartier nodig voor het inpakken van de fiets en het inchecken! Om 15:30 landen we in Alicante waar het 25° is. De fiets is goed overgekomen en na het rijklaar maken vertrekken we naar ons hotel El Plantio del Golf, waar we in 2010 voor de eerste keer zaten, het was toen net nieuw. Het ligt hemelsbreed 3 kilometer van het vliegveld af en we rijden via Torellano (vanaf daar is het fietspad langs de weg nu klaar) om boodschappen te doen, want we weten dat we in ons appartement een uitgebreide keuken tot onze beschikking hebben!

De route van dag tot dag

aankomstalicanteopfietspad
Even niet opgelet waar de juiste afslag was…
Langs de weg van Torellano naar Alicante loopt een mooi fietspad. Maar door werkzaamheden aan de weg was er ergens een onderbreking en er was niet duidelijk aangegeven waar je weer verder moest. Zoeken dan maar waar het fietspad weer verder gaat. Gelukkig lag het aan de overkant van de weg en konden we er weer makkelijk opkomen. Overigens is die weg ook niet erg druk zoals je ziet!

Kaartmateriaal.

35graden
35° in de schaduw…

De tekentjes ⇓ ⇑ ⇐ ⇒ aan het eind van sommige tekstkolommen geven aan of je voor het vervolg naar beneden/boven of naar links/rechts moet lezen. Een foto over de gehele breedte is altijd een scheiding (einde van hoofdstuk). Combinaties zijn ook mogelijk: ⇒⇑ betekent dat je in de rechterkolom weer helemaal bovenaan verder moet lezen.

Alicante - Ibi

Dinsdag 15 mei, 70 km.
We staan om 7.15u op en gebruiken ons eigen ontbijt met uitzicht op een strakblauwe lucht. Om 9.30u rijden we weg en doen in Torellano weer boodschappen voor onderweg, want er is tot aan Tibi niet veel gelegenheid om nog iets te kopen.
Ik heb de hele route voor vandaag uitgezet en in mijn GPS geladen, maar het zal met name op één punt nog spannend worden: is bij El Albastro nu wél of níet een mogelijkheid om de AP7 te passeren?
Ik had de routes uitgezet op de website van GPSies en ik had wel allerlei zandwegen ter plekke gezien, maar je kunt dan niet zien of er bv. een hek de doorgang onmogelijk maakt. Dat het geen asfalt zou zijn wist ik al, want dan geeft ook streetview het op!
Ook op de digitale kaarten die ik heb (van Openstreetmap en Velomap) is niet duidelijk hoe de situatie daar is. Als we er niet door kunnen, dan moeten we een kilometer of 10 omrijden en op een ander punt aansluiten op de Via Verde El Maigmó, want dat is voor vandaag het hoofddoel: een prachtig fietstraject over een oude spoorbaan. Ik had deze route in 2010 op de kaart zien staan maar vanwege dezelfde onduidelijkheid over de doorgang bij El Albastro hebben we toen een andere route genomen.⇒

bijhetviaduct
Om onder het viaduct door te komen moet er wel worden gelopen. De weg is slecht, en aan de andere kant omhoog is zeer steil.

Na Torellano volgt een stukje klimmen naar El Rebolledo, maar daarna is het tot aan El Albastro goed te fietsen en kloppen ook alle wegen met de plannen zoals ik ze in mijn GPS zie. In het landschap staan nog veel bloemen, vooral de grote artisjokplanten zijn bijzonder, maar voor het overige is het alweer vrij droog en dor aan het worden. Er is weinig regen gevallen dit voorjaar (in tegenstelling tot 2010, toen we regelmatig moesten omrijden wegens door wateroverlast weggeslagen/afgesloten wegen).
Bij El Albastro is de onderdoorgang bij de AP7 snel gevonden en we kunnen er ook gewoon gebruik van maken!! Wel is er vanaf hier - tot aan het eind van de via verde - geen asfalt meer maar onverharde keienpaden. In het hete, droge landschap volgen we nu de weg zoals ik die had uitgezet tot aan het begin van El Maigmó
Het is wonderbaarlijk om in dit dorre landschap grote druivenplantages te zien! Ook opvallend is dat de kwaliteit van het fietspad in 2009 (zie de foto hieronder) nog erg slecht was vergeleken met de huidige situatie.
We sluiten aan op de fietsroute even voorbij het voormalige station van Agost en zullen daar de komende 22 kilometer op blijven rijden. Het is inmiddels 35° geworden en overal langs het pad staan bomen, maar het zijn nog wel allemaal jonge bomen die nog niet veel schaduw geven, dus we rijden veel in de zon. Wie hier over een paar jaar voorbijkomt, treft een schaduwrijk pad aan.⇓⇐

schaduwonderpalmboom
Het is hier 35°. Jammer dat die palmbomen nog zo jong zijn!

Iedere kilometer staat er een afstandsbord en de route is erg mooi om te fietsen. Het pad stijgt heel geleidelijk en je rijdt op sommige plekken door mooi uitgehakte kloven. Het landschap verandert naarmate we hoger komen, en daar staan weer wel mooie, oude groene bomen die schaduw geven. Het gaat om het stuk ná de grote boog in het traject, vlak voor de eerste tunnel.

Na die tunnel volgt een kort stukje over de asfaltweg die naar een of ander gehucht voert, waarna het onverharde pad erg mooi langs en onder de CV827 door slingert. Alle tunnels in het traject zijn zonder verlichting, maar meestal zie je de uitgang al als je de tunnel inkomt. Maar er zijn in dit gedeelte 2 tunnels die erg lang zijn en een bocht erin hebben, waardoor je in het stikdonker terecht komt. Het is een merkwaardige ervaring als je probeert te fietsen in het absolute donker: je valt gewoon om! We halen dus een zaklamp tevoorschijn en daarmee kunnen we - maar wel lopend - door de tunnel heen komen!
Het pad sluit uiteindelijk aan op de A7 en eindigt daar ook.

elmaigmo-2012
El Maigmó. In 2012 ziet het pad er goed uit en is het wegdek verbeterd. Alleen dít stukje is zo steil omdat het de oprit van het pad vanaf het tunneltje onder de spoorbaan is.
stoofkloofmaigmo
Duidelijk is te zien hoe we hier over het oude spoortraject rijden dat is uitgehakt in de rotsen. Het is er heet, vandaar dat wij zulke plekken altijd 'stoofkloven' noemen.

De Michelinkaart tekent het pad wel helemaal in als doorgaand tot Alcoi, maar dat is geheel ontsprongen aan de fantasie van de kaartenmaker! Die spoorbaan lag er vroeger wel, maar de aanleg van de A7 heeft alles verwoest wat er maar in de buurt kwam. Wij moeten dus over de hulpweg (Camino Servicio) verder naar het noorden totdat je via een onderdoorgang naar de overkant kunt en via een duizelingwekkende afdaling naar de Riu Verde toe daalt. We moeten helaas ook dat dal weer uit naar Tibi, en in de hitte beginnen we aardig moe te raken. Eigenlijk zouden we hier willen stoppen, maar we hebben een hotel gereserveerd in Ibi, en dat is nog een kilometer of 15 verder! Via de CV798 slepen we ons daar naartoe, het is een mooie weg, niet heel erg zwaar om te doen, maar we krijgen er niet veel van mee. Eerst nog een paar kilometer klimmen, daarna rustig dalen naar Ibi, waar we na het doen van onze boodschappen vermoeid in ons hotel onze intrek nemen. We zoeken later op de avond via internet alvast een hotel voor morgen op en beperken de afstand die we gaan fietsen. Ook morgen wordt het weer warm.

elmaigmo2009-a
Hier zien we de toestand van El Maigmó in 2009. De boom rechts is inmiddels flink gegroeid en ook het overige groen langs de route is beter verzorgd. (Google Streetview)
steilekeien
Dit is nog bij het viaduct bij Albastro waar we uit de (droge) rivierbedding weer omhoog moeten zien te komen. Het is 20%!


routebijalbastro
(foto: Google Streetview) Zo was de situtatie in 2009, en in 2012 was daar niet veel aan veranderd. De wegen onder het viaduct door zijn nog steeds onverhard en voeren door een rivierbedding die in het vroege voorjaar - of bij hevige regenval - niet droog staat.
routevoorbijalbastro
(foto: Google Streetview) Aan de andere kant is goed het verweerde landschap te zien waar we doorheen moeten.

Ibi-Biar

terugblikopibi
Bij de klim vanuit Ibi heb je steeds een mooie terugblik op het dorp.

Woensdag 16 mei, 58 km.
We staan vroeg op, eten een fantastisch ontbijt in het hotel, gaan langs de supermarkt voor boodschappen en rijden om 9.45u het dorp uit. Dat is meteen klimmen geblazen voor een kilometer of 7 naar een hoogte van 956m. Na de grote bocht (je houdt steeds zicht op het dorp) kom je onder de schaduw van de bomen en is het uitstekend te doen. We dalen dan magistraal naar de CV795 toe en kunnen bij de aansluiting twee kanten op: naar links richting Banyeres de Mariola (en de vv El Xixarra), of naar rechts en dan bij Ermita de Barchell linksaf slaan op de CV794.
We kiezen voor deze laatste variant, want dan kunnen we over de autoweg in ieder geval dalen ipv. klimmen! Dat gaat ook mooi snel, en het weggetje dat ons daarna vanaf de Ermita door de bergen voert is onvoorstelbaar mooi met ongelooflijk veel bloemen in de bermen. Een groene omgeving, veel bomen, vrijwel geen verkeer en nergens erg zwaar om te klimmen. En tenslotte een mooie afdaling naar de CV81 bij Bocairent waar we de aansluiting met El Xixarra weten te vinden.
Dat staat overigens niet echt duidelijk aangegeven, ik wéét dat hij hier moet beginnen, want dat was vanuit de luchtfoto's wel goed te zien. Ook het verdere verloop van dit prachtige - voormalige - spoortraject is op die manier al goed te zien. We zijn weer toe aan een pauze, en bij een kapelletje langs de route - Ermita de Sant Antoni - vinden we een mooie schaduwplek met een muurtje om op te zitten.

situatiekapel
Omdat bij de Ermita de Sant Antoni de route nergens wordt aangegeven, is het handig om te weten hoe je moet rijden. De rode lijn markeert de voormalige spoorbaan die nu niet meer toegankelijk is. De groen gemarkeerde route gaat over een landweggetje en sluit verderop weer aan bij het spoortraject. (Google Maps)

We gaan daarna verder over een mooi liggend pad, soms smal, soms breder en soms een onhandige oversteekplaats als je in de buurt van een dorpje (Banyeres de Mariola) de autoweg kruist.

geenrekeninggehoudenmetfietsers
Er wordt niet altijd rekening gehouden met de fietsers op het fietspad. Hier moet je een drukke autoweg oversteken met in het midden een 30cm hoge drempel!

Groen en bloemen is toch de hoofdindruk en we rijden met veel plezier, en bovendien dalen we steeds licht in de richting van Biar. En dan rijden we ook nog eens vrijwel de hele dag zonder autoverkeer in de buurt. In het stuk vóór Biar staan erg veel mooie naaldbomen.
Om Biar binnen te komen moeten we wel een stevige klim maken - we rijden de rechtstreekse weg vanaf de fietsroute - en gaan dan naar 'Casa Rural los dos Tilos'. Het was vandaag een uitstekende fietsdag over een aanbevelenswaardige route!

rustpuntbijkapel
Langs de Xixarra zijn geen rustplekken aangebracht in de vorm van bankjes. Je moet gebruik maken van wat er is! Bij deze Ermita de Sant Antoni is het heerlijk koel onder de bomen.

doorkijkje
Langs de CV794, op weg naar El Xixarra bij Bocairent.

xixarra-1
xixarra-3
xixarra-2
xixarra-4

kruispuntxixarra
Beelden van de prachtige route over het oude spoortraject: El Xixarra

Biar-Jumilla

colbijdeRMA15
In de Sierra de Las Pansas ligt een naamloze col op ons te wachten.

Donderdag 17 mei, 66 km.
Na een uitgebreid ontbijt rijden we rond 9u weg en dalen nu sterk het dorp uit over de weg die we gisteren moesten klimmen. Het is behoorlijk fris en we trekken een vest aan als we eenmaal op de Via Verde rijden! We dalen daarna tot aan Villena. De kwaliteit van het wegdek is de laatste paar kilometer wat minder en in Villena komen we op de rustige buitenwegen terecht. Het is dan al weer warm geworden en de vesten kunnen worden opgeborgen. De Xixarra schijnt door te lopen tot Yecla, maar wij moeten nu afslaan naar het zuiden en dat doen we bij de Ermita de Sant Bartolomé waar we op de CV813 overstappen, een brede weg, geen schaduw, maar ook geen verkeer en klimmen 2%-3%. Als we een kilometer of 8 op deze weg hebben gereden begint onze tandem weer eens rare zucht en kreungeluiden te maken. Het doet weer denken aan vorig jaar in Duitsland [lees hier] toen de rem uiteindelijk niet goed vast bleek te zitten. In de schaduw van een muur naast een boerderij sloop ik de hele rem eraf (het is een mechanische Avid schijfrem), zet hem weer vast, maar dat mag niet baten. Pas als we gaan dalen en flink remmen verdwijnt het geluid weer! Een raadsel vooralsnog. ⇒

bijnaboven
Nog een klein stukkie…
De klim naar deze col is pittig, vooral doordat het heet is!

In dit gebied zien we veel wijnbouw, amandelbomen en kersenbomen. We passeren de provinciegrens met Murcia, en op dat punt verandert de kwaliteit van het wegdek ook in "beroerd"! We steken de RM424 over en gaan dan over een prachtig smal boerenlandweggetje (op enige afstand van de hoofdweg, het heet hier de Sierra de Serral), dat uiteindelijk op de RMA15 uitkomt. We pauzeren bij een kleine oase met een paar huizen, wat bomen en een hond. We geven de hond wat te eten zodat hij zijn geblaf staakt en nemen dan zelf ook wat.

Als we later op die RMA15 uitkomen (we rijden nu in de Sierra de las Pansas), begint weer een gedeelte met aanhoudende klimwerk en moeten we naar een hoogte van zo'n 750m toe, dezelfde hoogte waarop we vanmorgen ook vertrokken. Door de warmte valt het wat zwaarder, maar het is nergens meer dan 5% en we hebben wel de wind in de rug. Na de col volgt een 16 kilometer lange afdaling naar Jumilla. 6 kilometer voert nog door mooi, woest gebied maar daarna is het saai en open met laag struikgewas, olijfbomen en kale rotsen. Jumilla is 'Ciudad del Vino' maar heeft verder niet veel bijzonders te bieden. We lopen wat rond, doen boodschappen en eten op onze hotelkamer waar we met een zit- én slaapkamer genoeg ruimte hebben. De fiets kan in de grote parkeergarage (dat kost €6,80, maar we hoeven het de volgende ochtend niet te betalen).

Morgen wordt heet weer verwacht en dat betekent dat we niet in een keer naar Moratalla willen rijden, want dat is meer dan 85 kilometer. We willen niet veel meer dan 50 kilometer rijden onder deze omstandigheden. We kiezen daarom voor een tocht naar Hellín, om vandaar het vervolg voor de dagen erna te bepalen.

Ik leg iedere dag de gereden route vast in mijn GPS en sla die dan aan het eind van de dag op. Tot mijn verbazing zie ik, als ik de route van vandaag wil opslaan, dat alle eerder gemaakte 'tracks' zijn verdwenen uit mijn toestel, maar wat erger is: ook al mijn uitgezette paden voor de komende weken kan ik niet meer terugvinden!! Ik probeer te achterhalen wat er fout kan zijn gegaan en via internet zoek ik wat hulp via gebruikersgroepen om het probleem op te lossen. Voorlopig heb ik alleen maar de tocht van vandaag in mijn GPS staan!

laquintanilla
Het prachtige landschap langs de Sierra de Serral. We zijn hier zojuist op de RMA15 uitgekomen.

Jumilla-Hellín

zinloosbreed
Bij het naderen van de Venta de Cancarix rijden we over een zinloos brede plak asfalt.

Vrijdag 18 mei, 49 km.
We staan vroeg op en zien dat het helemaal bewolkt is! Waar blijft nou dat verwachtte warme weer? OM 8:30u rijden we weg en klimmen Jumilla uit over de C3213 tussen de Sierra de las Cabras en de Sierra del Molar. Dat is een rustige klim tot aan La Celia, maar de eerste 5 kilometer rijden we wel tussen de afval- en compostverwerking, naast allerlei andere vage, maar erg stinkende bedrijven!
Na La Celia slaan we af op de CM3250, een mooi weggetje door groen, licht heuvelachtig gebied. Er volgt dan een 16 kilometer lange afdaling tot aan Agramón, slechts onderbroken door 2 tussenklimmetjes. Op dit weggetje is geen verkeer, des te idioter is het als op de provinciegrens de weg plotseling 2 meter breder wordt en geschikt lijkt voor duizenden auto's. Maar die zijn er niet, en die zullen hier ook nooit komen.

Vlak voor de kruising met de A30 nemen we in de 'Venta de Cancarix' een overheerlijke, verse Tortilla met koffie. Altijd goed voor nieuwe energie.
Daarna passeren we een oude vulkaanrots en gaan daarna een kilometer of 6 klimmen in de richting van Hellín, maar dalen uiteindelijk mooi naar ons hotel toe, dat langs de uitvalweg naar Isso ligt. Het is een mooi gelegen hotel, wel direct langs de straat, maar alle - uitstekende - kamers liggen aan de achterzijde. Inmiddels is ook de zon gaan schijnen, en de aangekondigde hoge temperatuur komt er wel degelijk. Gelukkig hebben we airco in de kamer en na inkopen te hebben gedaan (tegenover het hotel ligt een grote Lidl) gaan we ook de stad nog even bekijken.
Vanuit Hellín is Moratalla goed te bereiken langs het Embalse del Cenajo en we reserveren een kamer in het hotel La Tejera, waar we al twee keer eerder waren en goede herinneringen aan bewaren.


trommelaaragramon
trommelaarshellin

In deze streek van spanje vinden jaarlijks grote feesten plaats waarbij honderden trommelaars zijn betrokken. Er worden dan ook allerlei beelden neergezet die daar weer aan herinneren. In Agramón kwam ik ze tegen, maar in Hellín staat het helemaal vol! Ik kwam zo'n beeld een paar jaar geleden voor het eerst tegen in Moratalla en dacht toen dat dat alleen maar daar gebeurde, maar het is een groot volksspektakel met een enorm aantal deelnemers en bezoekers.


Hellín-Moratalla

opwegnaarcenajoRustig op weg naar het Embalse del Cenajo

Zaterdag 19 mei, 66 km.
We staan vroeg op (6:15) en gaan ontbijten en dat is zelfs voor Spaanse begrippen erg slecht (Ook het diner gisteren was niet bijzonder). We hadden dat ook al op booking.com gezien. Het restaurant en hotel horen niet echt bij elkaar. We rijden weg om 8:35 en het is nog wat fris en we hebben tegenwind. We dalen 9 kilometer via Isso, het is niet druk op de weg en de omgeving zeker niet lelijk. Ook op de hoofdweg is weinig verkeer, en dat is prettig want vanaf het passeren van de Rio Mundo moeten we klimmen tot aan de afslag naar Cenajo. Dat weggetje door de Sierra del Baladre is weer fantastisch met wat lichte heuvels, 2 auto's die ons passeren en verder stilte. Lange stukken dalen, korte klimmetjes en voor we er erg in hebben staan we voor de lange tunnel die naar het stuwmeer voert. Hij is gelukkig verlicht en het is doodstil op de weg, dus we rijden er met een veilig gevoel doorheen.

tunnelcenajo
De goed verlichte tunnel naar de stuwdam bij het Embalse del Cenajo.

Aan de andere zijde komen we uit op de stuwdam en zijn vlakbij het hotel waar we in 2002 nog een uitstekend onderkomen hadden. Het is nu gesloten (sinds 2009) en dat had ik voor vertrek al ontdekt, want ik had er eigenlijk een overnachting gepland om de omweg naar Hellín niet te hoeven maken. De gebouwen staan er verlaten en verwaarloosd bij en voor een rij huisjes gaan wij lekker uit de wind en in de zon een eigen lunch klaarmaken! Nog steeds kom je hier niemand tegen, het lijkt wel of wij de enigen zijn in Spanje!
Na de lunch klimmen we een klein stukje Cenajo uit, passeren een nieuwe mineraalwaterfabriek die er 10 jaar geleden nog niet stond, en dalen dan over de mooie B22 (in dit gebied wordt heel veel groente geteeld) naar de aansluiting met de MU510.

Tot die aansluiting was alles goed befietsbaar en op menselijke maat gemaakt, maar vanaf hier wordt alles weer wegenbouwersmaffia. Het bekende recept: verwijder alle bomen en bochten, maak de weg 4x breder dan hij was en zorg dat de omgeving zo onaantrekkelijk mogelijk wordt. Op de schaduwloze weg (je kunt alleen vluchten in een enkel zijpad) loopt de temperatuur op tot 38°! We hoeven tot de aansluiting met de C3211 gelukkig niet al teveel te klimmen, maar die weg is ook onderhanden genomen en de prachtige schaduwrijke weg die er lag is nu een 'stoofkloof' geworden waar je met 120 km/u doorheen kunt razen. Alleen is er weer niemand die over de weg rijdt! In het uur dat wij eroverheen fietsen, komen we geen auto tegen! Des te merkwaardiger is het dubbele fietspad dat aan de linkerzijde van de weg (in de richting naar Moratalla) over een lengte van ongeveer 2 kilometer is aangelegd. Aanleggen is niet het juiste woord: er is een brede groene strook geschilderd en daarop zijn weer fietsjes afgebeeld. Er is geen enkele fysieke afscheiding aangebracht. En als je eenmaal de bocht voorbij bent, houdt het pad weer op. Bizar! [zie de foto's hieronder]

Overigens hebben ze er best nog wat bochten uit kunnen halen zoals je kunt zien op het kaartje hier rechts. Daar ligt de door mij gereden route over de nieuwe weg, geprojecteerd op de oude weg zoals die er in 2009 nog lag.

lunchplekcenajo
Bij de vervallen huisjes van het voormalige hotel kunnen we nu een mooie lunchplaats vinden.
stuwmeercenajo
Bij de stuwdam spuit het water met volle kracht uit het stuwmeer.

Wij dalen verder tot aan de Rio Benamar, klimmen weer een klein stukje en slaan dan af over de route 'Vera Cruz' die hier ook tussen de landerijen doorgaat en om Moratalla heenvoert naar het punt waar wij moeten zijn. Dat is een stuk aangenamer dan de hoofdweg, want van alle voorgaande keren dat we hier waren of langskwamen [2000, 2002, 2008] schrijf ik dat het een vervelende, kleverige, vals-plat weg is waar we zo snel mogelijk vanaf willen! Maar nu dus niet, want deze 'Vera Cruz' route (die ik dus ook via Googlemaps had ontdekt) volgt een aangenaam traject tussen boerderijen, woonhuizen, 'casas rurales' en andere vriendelijke bewoning. Dat lucht op! In La Tejera worden we hartelijk ontvangen en we voelen ons er meteen thuis. We eten er 's-avonds uitstekend, de kok maakt speciaal voor ons wat klaar.
(En we weten nog niet dat we hier dus nog een paar dagen langer zullen blijven dan we gepland hadden!)

bochtenweg

fietspadin2009
(Google streetview) Hier zien we de situatie zoals die in 2009 nog was! Een aangenaam te berijden weggetje.
Op de rechterfoto de situatie van 2012. Weg fietsplezier!
fietspad

Moratalla - Moratalla

omgevingmoratalla
De omgeving van Moratalla gezien vanaf ons hotel.

Zondag 20 mei, 18 km.
Vandaag staat de eerst echte beklimming op het programma. We willen door de Sierra de los Alamos over een naamloze col van 1220m. Hoger dan 950 waren we deze dagen nog niet geweest, en bovendien hoefden we hooguit 300m hoogteverschil weg te trappen. Voor vandaag staat het eerste stuk van ruim 600m klimmen op het programma.
We rijden naar Nerpio, want het is onduidelijk of we in Letur een hotel kunnen vinden. En daar zou ik willen zijn om te onderzoeken of het mysterieuze weggetje dat op de Michelin kaart staat [kijk hier] inderdaad bestaat en befietsbaar is. We kunnen daar alleen maar goed komen via El Sabinar (over de A105) of via Nerpio (over de weg langs de Rio Taibilla).
Vanuit Nerpio (waar we in 2008 ook al waren [lees hier]) hebben we bovendien andere mogelijkheden om in de Sierra de Segura te komen, een van de hoofddoelen van deze reis.
We hebben dus in Nerpio een kamer gereserveerd en we rijden vandaag om 9.15u weg bij La Tejera. Het is fris, er staat een stevige wind en er zit iets van regendreiging, maar de zon overheerst wel. In het dorp is de weg naar de col snel gevonden en zien we ook het bord weer staan dat we al vaker zagen dit jaar: een waarschuwing aan automobilisten om rekening te houden met de fietsers die op deze weg rijden!
We komen vrij veel fietsers en hardlopers tegen op de weg (het is zondag) en wij vinden snel ons goede trapritme om de continue stijging van 6%-7% ontspannen te kunnen rijden. Het is altijd weer even zoeken op een tandem om bij langdurig klimmen de juiste cadans te vinden die voor beiden prettig werkt. De weg slingert echt mooi omhoog en het landschap is aangenaam om in te fietsen.⇒

delaatsteklim
Dit bord zie je tegenwoordig vaker in Spanje. Automobilisten worden op de fietsers attent gemaakt die hier op de weg rijden.

Op een hoogte van zo'n 800m slaat de ketting door op ons lichtste verzet en terugschakelen lost dat niet op. Omdat we hier langs de kant, op een steeds stijgende weg, geen ruimte hebben om de derailleur weer goed af te stellen, gaan we een stukje lopen tot we een zijweg vinden die horizontaal loopt. We krijgen ook nog een klein regenbuitje en schuilen daarvoor onder de vele bomen die er staan. Bij de afslag naar 'Casa Cristo' is een mooie gelegenheid voor me om de boel weer af te stellen. Eigenlijk is dat doorslaan raar, want ik heb alle draaiende onderdelen van de fiets voor vertrek geheel vernieuwd. Bovendien heeft alles de afgelopen 5 dagen als een zonnetje gelopen. Wat is er dan aan de hand?
Zoekende naar de oorzaak kom ik al snel tot de conclusie dat het helemaal de ketting niet is die doorslaat, maar dat we opnieuw getroffen zijn door een zwak punt in die stomme DTswiss-540 naaf: de binnentandwielen (Zahnscheiben) hebben het begeven!! Wat moeten we nu weer verzinnen? In 2008, op weg van Andermatt naar Nederland, overkwam ons dat bij de waterval van Schaffhausen. Toen hadden we genoeg fietsenmakers in de buurt die konden helpen, maar uiteindelijk niet de oplossing wisten, want die moest toch uit Nederland komen in de vorm van een nieuw achterwiel. Die mogelijkheid is hier beduidend minder! We staan nu in volkomen onbewoond gebied, en ook in Moratalla is niets te vinden dat op een vakbekwame fietsenmaker wijst (ik heb permanent het handboek van die naaf bij me, zodat ik iedereen kan laten zien waar het probleem zit: de 'Zahnscheiben' zijn de boosdoeners). Toen die naaf in 2008 uiteindelijk werd vervangen door een nieuwe, kregen we te horen dat het incidenteel was en dat we ons geen zorgen hoefden te maken. Inmiddels weten we beter en ook van andere tandemrijders horen we over soortgelijke problemen.

nog10minuten
Ik sta hier nog zorgeloos van de omgeving te genieten. 10 minuten later is het over…

Maar voor dit moment moeten we een oplossing bedenken. Verder gaan is feitelijk zinloos én onmogelijk omdat we nog minstens 400 klimmeters hebben tot aan de col, daarna zouden we kunnen dalen naar El Sabinar, maar ook in dat traject moet worden geklommen. Lopend is het veel te ver, dus is omkeren eigenlijk het verstandigste, want we weten dat we geen meter hoeven te trappen. We hebben er anderhalf uur over gedaan om hier te komen, we zijn in 16 minuten weer beneden in Moratalla!⇓

damagecontrol
Dat wordt dus mailen, bellen, mailen, bellen, internetten, mailen, bellen…

We gaan bij een bar zitten om te overleggen en spreken een racefietser aan die net langskomt. We leggen het probleem voor, want we zijn op zoek naar manieren om hier weg te komen. Er gaat een bus naar Murcia, maar pas rond 17.45u en hij weet niet of die tandem daar in kan. Later komt hij weer terug met twee telefoonnummers van taxibedrijven die ons zouden kunnen vervoeren, want een ding is zeker: fietsen gaat niet. Het kostte destijds in Duitsland al een hoop tijd om de zaak in orde te krijgen, en ik voorzie hier al helemaal een hoop tijdverlies.⇒⇑

We bellen dan naar het hotel waar we 3 uur geleden vertrokken en leggen het probleem voor. Kunnen we weer in onze kamer? Ja, dat kan. Goed, dan komen we wel lopen. Geen sprake van!! Ze komen ons met hun auto ophalen! En zo zitten we om 13u weer keurig in onze kamer.
We hebben gelukkig een uitstekende internet verbinding en met onze iPad bij ons kan ik nu aan de slag. Via bevriende fietsers (dank je MH!) in Nederland bekijken we de mogelijkheden om het benodigde onderdeel eventueel in Spanje te krijgen. Bovendien zitten we met het probleem dat we niet teveel tijd mogen verliezen omdat anders de rest van ons reisschema hopeloos in de knel komt.

noodschema
En dit is de oplossing!

Ook weet ik op dat moment nog niet (dat leer ik pas als we weer thuis zijn) dat voor de reparatie geen enkel stuk gereedschap nodig is! Je kunt de cassette met de hand van het wiel trekken en dan vallen de binnentandwieltjes die je moet vervangen er zo uit! Ik ben dus ook nog op zoek naar een fietsenmaker met een werkplaats. Wij besluiten daarom al vrij snel dat we beter onze reis kunnen afbreken en zo snel mogelijk weer op het vliegveld van Alicante moeten zien te komen. Met de hulp van de hoteleigenares sporen we het juiste taxibedrijf op, dat komt langs om te zien of de tandem in de auto past (ja, het is een Renault Espace) en we maken de afspraak dat ze ons dinsdagmorgen om 04:30u komen ophalen. Wij kunnen ondertussen via internet ook makkelijk onze terugvlucht (oorspronkelijk vanaf Málaga) omboeken naar Alicante (uiteraard betaal je dan wel het prijsverschil). Ik stuur ook een mailtje naar het hotel dat we voor vanavond hadden gereserveerd en leg uit wat er is gebeurd. ⇓⇐


mu108moratalla
Zo ongeveer moet de MU108 lopen. Het landschap is niet echt aantrekkelijk.

Dan moeten we ons de komende 36 uur nog zien bezig te houden! We moeten in ieder geval even de teleurstelling verwerken, want ik kan nu ook al die leuke plannen niet verder uitvoeren, behalve misschien één ervan: Ook bij Moratalla ligt een mysterieuze weg (de MU108 op de Michelinkaart, eerder las ik 708!) die ik in 2000 [lees hier] ook al wilde rijden, maar die viel toen af wegens de enorme hitte. Misschien kunnen we nu te voet iets meer ontdekken?
Op maandag maken we er dus een mooie wandeldag van en lopen de asfaltweg af die langs het hotel loopt (Carretera de La Puerta, ook: Carretera del Canal) op zoek naar de afslag van het weggetje. We vinden die afslag, maar zien ook gelijk een dermate saai en kaal landschap dat om te fietsen absoluut niet aantrekkelijk is. Er is vrijwel geen bescherming tegen de zon en het wegdek is (na de eerste 100 meter) van beroerde gravel kwaliteit. Ook de bergen in de verte, waar de weg tegenop loopt, tonen een onherbergzaam, kaal karakter. Kortom, er is een weg, hij heet de MU108, met een tank of een terreinwagen kun je eroverheen (en uiteraard ook met een mountainbike zonder bagage), maar op de fiets is het niet aan te bevelen. [gpx] Case closed!⇒

beginmu108moratalla
En dit is dan de toegang tot die MU108! Na 100 meter houdt het asfalt op en beginnen de keien.

We gaan vervolgens de fiets helemaal vliegklaar maken, slopen alle losse onderdelen eraf en wikkelen hem in repen wit laken dat we van het hotel hebben gekregen! 's'-Avonds pakken we het meeste al in en op dinsdagmorgen staan we om 3:30u op voor het laatste pakwerk. De taxi is op tijd en na een voorspoedige rit in een langzaam lichter wordend landschap, zijn we om 6:00u op het vliegveld. Om 7:50 kunnen we pas inchecken, we hebben ons een beetje verrekend met het inpakken van de fiets, want normaal doen we dat op het vliegveld en trekken daar altijd wel een uur voor uit, maar dat was dus nu allemaal al gebeurd!
Terug in Nederland brengt een taxibusje ons naar huis, ook dat hadden we al in Spanje geregeld.
Dan begint de zoektocht naar de vervangende 'Zahnscheiben' en via MH komen we bij Sector2Bikes in Veenendaal terecht die nog een setje heeft liggen. We bestellen direct een 2e set, zodat we NOOIT meer voor zoiets stoms komen te staan. En dan blijkt dus thuis dat ik in 10 minuten tijd de onderdelen kan vervangen zonder één stuk gereedschap!
Na een paar proefritten is de fiets weer bedrijfsklaar en staan we voor de vraag: gaan we terug en beginnen we gewoon opnieuw? Gaan we snel weer met die taxi naar Moratalla en vervolgen we de tocht? De tijd is geen probleem, maar in Spanje is het inmiddels vaker boven de 40° dan eronder. Als je er al bent dan acclimatiseer je daar wel enigszins, maar om nu vanuit het koele Nederland weer in de stoofpot te duiken, spreekt ons niet aan. Fietsen is onder die omstandigheden niet leuk meer. We vertrekken dus een week later voor een zeer verrassende tocht langs de Maas, door de Ardennen, Langs de Moezel en de door Eifel!


kasteelmoratalla
Het kasteel van Moratalla.
amandelenmoratalla
Rondom Moratalla staan veel Amandelbomen.

patientklaarvoorvertrek
En zo ging onze patient weer mee terug!

Laatste versie: zondag 17 maart 2013

Built with BBedit Terug naar de Indexpagina
Marc Zoutendijk – © 1993-2093
Hier is een mailformulier
powermacosx